สายลมปลิดปลิวใบไม้ร่วงโปรยปรายลงบนทางเดินหน้าสำนักงานใหญ่ของบริษัทออกแบบ Y&J ขวัญเดินเร็ว ฝ่าเสียงรองเท้าคนอื่นที่เดินประสานกันในเช้าวันจันทร์ เธอกลืนลมหายใจกลั้นความตื่นเต้นไว้ ประมวลแผนงานในหัวมานับสิบรอบ พรุ่งนี้จะมีประชุมเปิดโปรเจกต์ใหม่—งานที่เธอหวังไว้นานถ้าได้ จะเปลี่ยนชีวิตและช่วยแม่ชำระหนี้ก้อนใหญ่ได้เสียที
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ประตูลิฟต์แคบลงเมื่อร่างชายสูงใบหน้าขรึมก้าวเข้ามา ภพ—วิศวกรโครงสร้างว่าที่หัวหน้าทีมโปรเจกต์ ขวัญพยักหน้าให้ รอยยิ้มเจือจางจาง ภพตอบรับแค่พยักนิดเดียว ไม่พูดอะไร
สายตาหลายคู่ในห้องประชุมเบือนมามอง ทั้งคู่ถูกประกาศว่าต้องเป็นหัวหน้าทีมร่วม ออกแบบก่อสร้างตึกเรียนใหม่ของมหาวิทยาลัยชื่อดัง “ดีใจด้วยขวัญ น้องกับภพจะได้ทำทีมร่วมกันนะ” ผู้บริหารกล่าวโดยบังเอิญเหมือนหยอก
ขวัญช้อนสายตาเจอแววตาเย็นของภพ เขานิ่งเย็น ไม่สบตานาน “ฝากด้วย” ภพพูดแค่นั้น ก่อนหันไปสนใจไอโฟน ตัวขวัญเกร็งขึ้นทันที กิตติศัพท์เขาลือว่าดื้อด้าน ไม่ค่อยฟังใคร แต่งานมักเป๊ะเสมอ
ที่โต๊ะทำงาน เสียงอีเมลแจ้งเตือนดังขึ้น ขวัญได้รับแบบร่างแรกที่ภพส่งให้–พร้อมคอมเมนต์จำนวนหนึ่ง “ลองคิดเรื่องเสาขอบตึกใหม่” “อย่าใช้กระจกมาก เหมาะกับภูมิอากาศหรือ” ขวัญถอนใจ ลังเลจะตอบกลับทันทีดีไหม ก่อนจะพิมพ์กลับอย่างระมัดระวัง
ค่ำวันเดียวกัน ขวัญยังนั่งอยู่ที่บริษัท มองไฟเมืองผ่านกระจก เธอสู้กับแบบร่าง ลองปรับเปลี่ยนตามที่ภพเสนอแต่ตะขิดตะขวงใจ นักออกแบบไม่ชอบถูกบังคับไอเดีย ภพเดินเข้ามาเงียบๆ สะพายกระเป๋าเป้ “ยังไม่กลับเหรอ” เขาถาม น้ำเสียงแข็งนิดๆ
“เปล่า…ทำให้เรียบร้อยค่ะ พรุ่งนี้จะได้นำเสนอ” ขวัญหลบสายตาแอบกัดปาก ภพยืนดู มุมปากเขาเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ ฉับพลันเขาวางกระเป๋าลงแล้วช่วยขวัญจัดเอกสาร “ตรงนี้ควรงี้นะ” เขาชี้ด้วยปลายนิ้ว มือแตะหลังมือเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ ทั้งคู่ตกใจเล็กน้อย สายตาสบกันนิ่ง หัวใจขวัญเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว
ช่วงหนึ่งทีมต้องลงพื้นที่ตรวจไซต์งานกลางแดดเปรี้ยง ขวัญก้มหน้าดูแปลน พลาดเหยียบทรายลื่นจะล้ม ภพคว้าแขนไว้ทัน “โอ๊ะ…ขวัญระวัง!” เขาตะโกนเบาๆ ขวัญใจเต้นแรง ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เพราะสายตากังวลของเขา ในใจลังเลไม่กล้ายิ้มตอบ
หลังประชุมโปรเจกต์ท่ามกลางแรงกดดันเรื่องเวลาส่งงาน ทีมถกเถียงกันเสียงดัง ภพเห็นต่างกับขวัญโดยสิ้นเชิง “ถ้าทำตามแบบนี้ งบจะบานนะ” ขวัญเถียงกลับอย่างอดกลั้น “แต่ถ้าไม่ลองเสี่ยง ก็ไม่มีอะไรใหม่!”
ความเงียบครอบคลุมอึดใจใหญ่ ภพเม้มปากแน่น “งั้นขวัญจะแก้แบบคืนนี้เลย ถ้าไม่เวิร์ค ก็เอาตามนาย” เสียงเธอสั่นน้อยๆ ภพมองนิ่งๆ ก่อนพยักหน้าเบาๆ
คืนนั้น ขวัญกลับบ้านดึก เหนื่อยและว้าวุ่น แม่โทรมาขอคุยน้ำเสียงอ่อนแรง “ขวัญ…มีเรื่องนิดนึง เรื่องบ้านนะลูก” ขวัญใจหายวาบ ความกดดันเรื่องการเงินกลับมากรีดหัวใจ เธอแอบร้องไห้ลำพังหน้ากระจก ไม่กล้าเล่าให้ใครฟัง ฝันของเธอคือลืมตาอ้าปากให้แม่ได้ซักครั้ง
วันรุ่งขึ้น ภพมาเช้ากว่าปกติ เห็นขวัญแอบงีบหน้าคอมพ์ เขาวางกาแฟเย็นไว้ข้างมือเธอ “เมื่อคืนไม่ได้พักเหรอ” เสียงเขานุ่มผิดปกติ ขวัญส่ายหน้า “ก็…คุยเรื่องแบบทั้งคืน” ภพลังเลจะถามต่อแต่หยุดไว้แค่นั้น สายตาซ่อนความเป็นห่วง
เย็นวันหนึ่ง หลังประชุมใหญ่ผ่านไปได้ดี ทีมออกไปเลี้ยงข้าว ขวัญถูกทักเรื่องพ่อที่เสียไปนานแล้ว “ได้ข่าวเรื่องคุณพ่อ ขวัญสู้มากเลยเนอะ” ขวัญหัวเราะกลบเกลื่อน ไม่วายหลบตาภพเหมือนมีอะไรบางอย่างสะกิด เธอกลัวใครรู้ว่าชีวิตจริงแหลกสลายข้างใน
ช่วงหนึ่งระหว่างลงไซต์งาน รถบริษัทเสียกลางทางฝนตกหนัก ภพกับขวัญต้องรอหน้าป้ายรถเมล์ ช่วงนั้นความเงียบเย็นเม็ดฝนทำให้ทุกเสียงเบาลง “ขวัญ…ตั้งแต่ทำงานด้วยกันมา นายว่าฉัน…ยากไหม” ขวัญละสายตา “ก็…บางครั้งนายเหมือนตั้งกำแพง เวลาคุยกันมันเลย…” เธอลังเล ภพฟังเงียบๆ แล้วถอนหายใจ “นายก็เหมือนกัน”
ทั้งคู่หัวเราะเบาๆ ความตึงเครียดคลายลงชั่วครู่ สายฝนโปรยกระทบพื้น “แต่บางที ฉันก็กลัวว่าถ้าปล่อยให้ใครเข้ามา…มันจะเจ็บอีก” ภพพูดต่ำ ขวัญนิ่งงัน ใจเต้นแปลกๆ แวบหนึ่งเหมือนเขาเศร้าจริง
หลังจากนั้น ขวัญเห็นภพยอมปรับแบบบางจุดตามที่เธอเสนอบ้าง ความร่วมมือเกิดขึ้นทีละน้อย เธอเองก็เริ่มถามฟังความเห็นเขา เวลาทำงานเคียงกันบ่อยขึ้น บางคืนเธอหันไปเห็นเขาหลับคาคอม หน้าตาอ่อนละมุนกว่าปกติ ขวัญยิ้มเศร้าแผ่วๆ ในใจสงสัยทำไมต้องรู้สึกห่วง
ทั้งคู่เริ่มเจอกันนอกรอบโดยบังเอิญบ้าง วันหยุดหนึ่งขวัญไปส่งแม่ที่ร.พ. แล้วบังเอิญเห็นภพปรากฏตัวกับผู้หญิงวัยกลางคน ขวัญลังเลอยู่นานจะเข้าไปทักดีไหม สุดท้ายเพียงมองจากระยะไกล วันนั้นเธอเห็นว่าภพเองก็มีครอบครัวซ่อนอยู่เบื้องหลังท่าทีเย็นชา
ระหว่างทำงาน ภพเริ่มเปิดเรื่องครอบครัวของเขาบ้าง “แม่ฉันไม่ชอบสถาปนิก เพราะพ่อทิ้งแม่ไปเพราะผู้หญิงในวงการ” ขวัญอึ้ง “ฉัน…เลยไม่ค่อยบอกใคร ยิ่งกับโปรเจกต์นี้” สีหน้าเขาเศร้านิดๆ ขวัญนิ่งงันครู่ ก่อนตอบเบาๆ “แต่ฉันไม่เหมือนที่ผ่านมา”
กลางฤดูงาน ขวัญรับทราบข่าวร้าย แม่เข้าโรงพยาบาลกะทันหัน เธอรีบขอหยุดงาน ทีมโกลาหล ภพบอก “ถ้ามีอะไร โทรมาได้” น้ำเสียงนั้นแตกต่างจากเคย ขวัญนั่งข้างเตียงแม่คืนแล้วคืนเล่า ค่อยๆ รู้ว่าความสัมพันธ์กับภพไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมงานธรรมดา
วันเสาร์สาย ภพโทรมา แค่บอกว่า “ห่วงนะ” แล้วเงียบ “ถ้าว่าง…มาเดินเล่นด้วยกันได้ไหม” ขวัญลังเลแต่สุดท้ายก็ตกลง เธอไปพบเขาที่สวนสาธารณะ บรรยากาศเงียบสงบ ภพเล่าเรื่องสมัยเด็ก เรื่องความผิดพลาด เรื่องที่กลัวจะทำร้ายคนอื่นเหมือนพ่อ เขาถามขวัญ “แล้วขวัญล่ะ”
ขวัญนิ่ง แววตาเศร้า “ฉันกลัวจะล้มเหลวอีก…กลัวจะทำให้แม่ผิดหวัง” ภพพยักหน้า ดูเข้าใจในจุดที่ไม่ต้องพูดต่อ นั่นเป็นคืนสุดท้ายที่ท้องฟ้าโปรยแสงจันทร์ขาวใส ทั้งคู่พูดกันน้อยลง แต่เงียบของคืนอุ่นกว่าคำใด
คืนก่อนวันส่งงานใหญ่ ทุกคนเคร่งเครียด ภพกับขวัญมีปากเสียงแรงที่สุด “ฉันรับผิดชอบทุกอย่างเอง นายไม่ต้องยุ่ง!” ขวัญตวาดเสียงสั่น ภพสวนกลับ “มันทิ้งงานทีมไม่ได้!” ทั้งคู่เดินออกจากห้องประชุมกันคนละทิศ สีหน้าทั้งคู่เครียดกังวล
วันรุ่งขึ้น ภพไม่มาออฟฟิศ ขวัญนั่งลุ้นว่าทำไม เขาเงียบหายไป หนึ่งวัน สองวัน ทีมโกลาหล ขวัญรู้สึกเหมือนสูญเสียอะไรบางอย่างในชีวิต วันหนึ่งภพส่งข้อความมาสั้นๆ “ขอโทษ ฉันอาจไม่เหมาะกับตรงนี้” ขวัญน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว
เวลาผ่านไป ขวัญพยายามดึงสติกลับมา ทำงานจนเสร็จโปรเจกต์ ตึกที่ออกแบบกลายเป็นรูปร่างตามที่ทั้งคู่เคยมุ่งหวัง เธอได้ข่าวจากเพื่อนว่าภพไปทำงานต่างจังหวัด ปลีกวิเวกจากทุกคน ขวัญเดินไปที่ไซต์งานกลางคืน มองแสงไฟสะท้อนตึกใหม่ เจ็บปวดกับความเงียบ
ค่ำหนึ่งหลังโปรเจกต์เสร็จ ขวัญได้รับจดหมายจากภพ เขาเล่าว่าไปอยู่ต่างจังหวัดเพื่อดูแลแม่ที่เริ่มป่วยหนักในวัยชรา เหมือนพยายามหนีทุกอย่างเพราะกลัวทำร้ายใครอีก เขาขอบคุณขวัญที่ช่วยเปิดใจเขาและสอนให้กล้าเชื่อในคนอื่นอีกครั้ง
ขวัญลังเลจะตอบจดหมายนั้นอยู่นาน เธอกลับมาโฟกัสที่บ้าน ช่วยแม่ฟื้นตัว ใช้เวลาย้อนคิดว่าใจจริงเธอต้องการอะไร คืนหนึ่งใต้แสงจันทร์บนดาดฟ้าบ้าน ขวัญโทรหาภพ เสียงสั่น “นาย…โอเคไหม” เงียบสั้นๆ แล้วภพบอก “แค่ได้ยินเสียงขวัญ ฉันก็หายเหนื่อย”
ฤดูฝนผ่านไป ขวัญเดินทางไปเยี่ยมภพที่บ้านเกิด เธอเห็นเขากำลังดูแลแม่อย่างตั้งใจ เงียบสงบต่างจากภพคนเดิม เธอขอโทษเขาที่ไม่กล้าพอจะพูดความจริงวันนั้น ภพแค่ยิ้ม “ฉันยังอยากร่วมฝันด้วยกับขวัญนะ ขอแต่อย่ารีบ”
ทั้งคู่ค่อยๆ กลับมาติดต่อกันมากขึ้น แลกเปลี่ยนกำลังใจ วันหนึ่งขวัญชวนภพมาชมตึกที่ทั้งสองคนสร้างขึ้น ภพตกใจแต่ยอม สองร่างยืนเคียงกันกลางคืนเงียบ แสงจันทร์ส่องสะท้อนพื้นกระจกขาว ถ้อยคำเอ่ยช้าๆ “ถ้าเราไม่กลัวอีกแล้ว นาย…ว่าไง” ขวัญถาม ภพนิ่งอยู่นานก่อนตอบ “งั้น…เราลองไปด้วยกันอีกทีไหม”
อ้อมกอดจางจางกลางแสงจันทร์ ไม่ใช่การเริ่มต้นด้วยคำว่ารัก แต่เป็นการยืนยันว่าจะกล้าไปต่อและเยียวยากันเองช้าๆ จากวันนั้นเดินร่วมทางกลางใจท่ามกลางแสงจันทร์ที่ไม่เคยดับ
