แสงแดดในตอนเช้าช่วยขับให้ทุ่งนาเป็นสีทองสะท้อนแสง ขณะที่อลันสวมรองเท้าผ้าใบผิวซีดจางเดินตามทางดินที่คุ้นเคยในหมู่บ้าน เสียงลมพัดผ่านต้นข้าวสร้างเสียงหวีดหวิว ทำให้เขารู้สึกถึงความคิดถึงในใจ เขาเพิ่งกลับมาจากการเรียนที่กรุงเทพฯ เมืองที่เขาคิดว่าจะเป็นประตูสู่อนาคตใหม่ แต่ตอนนี้กลับมีเพียงข่าวที่ทำให้ชีวิตเขาแทบจะหยุดชะงัก การหายตัวไปของพ่อทำให้เขาเลือกที่จะเลิกเรียนเพื่อกลับมาค้นหาคำตอบ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ซุ้มประตูบ้านไม้เก่า ๆ ยังคงอยู่เช่นเดิม มันอยู่ในสภาพสมบูรณ์แม้อยากให้อลันรู้สึกถึงเวลาที่เปลี่ยนไป เขาหยุดมองด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ในขณะนั้น แม่ของเขายืนอยู่ที่เชิงบันได ใบหน้าที่แสดงถึงความโศกเศร้าทำให้เขารู้ว่าเธอต้องเจออะไรบ้างในช่วงเวลานั้น
“กลับมาแล้วเหรอลูก” แม่เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง พร้อมกับรอยยิ้มที่คล้ายจะร้องไห้
“ครับแม่ ผมจะช่วยหาพ่อ” เสียงของเขาดังก้องในใจ ขณะก้าวเข้าไปในบ้าน ที่เต็มไปด้วยเสียงลมพัดและกลิ่นดอกพิกุลที่ปลูกไว้ในสวน
อลันมองไปที่มุมห้องนั่งเล่น ซึ่งมีรูปภาพครอบครัวในวันดี ๆ มุมหนึ่งของห้องมีโทรทัศน์เก่า ๆ ที่ไม่เคยเปิดใช้ การกลับมาครั้งนี้ทำให้เขาเริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง แต่ก่อนทุกอย่างนั้นธรรมดา
“หรือว่าเขาจะถูกอะไรบางอย่างเรียกตัวไป” ความคิดนี้ลอยขึ้นมาในใจ เขาจำได้ว่า พ่อเคยเล่าเรื่องราวตอนเด็กๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนี้ เขาอยู่กลางป่า และมีเบาะแสหลายอย่างที่อาจถูกเปลื้องออกจากความจริง
แม่ของเขาเริ่มเล่าเรื่องราวที่ผ่านมาให้ฟัง ความเงียบที่ตามมาคือการค้นหาความจริง ยิ่งเขาฟัง ยิ่งเขารู้สึกห่างเหินจากพ่อและอาจจะมีสิ่งที่พ่อซ่อนอยู่
เมื่อค่ำคืนเข้าปกคลุม อลันนั่งกับแม่หน้าโทรทัศน์ที่ยังปิดไว้ จนกระทั่งเสียงกระดิ่งจากประตูดังขึ้น เขารีบลุกไปเปิดประตู เพื่อนบ้านที่มาก่อนหน้านี้กล่าวว่าวันหนึ่งเขาอาจรู้สึกถึงแสงจันทร์ที่หายไป
“ฉันเห็นเขาที่ป่าลึก” เพื่อนบ้านพึมพำ สร้างความลังเลในหัวใจอลัน “กลับไปซิ และเปิดเผยสิ่งที่พ่อเคยซ่อนไว้ คุณอาจพบเขา”
อลันนั่งอยู่กับเสียงหัวใจที่เต้นแรง และเริ่มวางแผนที่จะออกตามหาเขาอย่างจริงจัง ตอนเช้าเขาเดินเข้าสู่ป่าลึก เสียงนกร้องดังประสานในเช้าขึ้น พื้นดินเปียกย่ำไปด้วยใบไม้แห้งที่หลุดล่วง อากาศที่หนาวเย็นทำให้เขารู้สึกสดชื่น ทุกย่างก้าวเขารู้ว่าเขาสูญเสียสิ่งใดไว้ในช่วงเวลานั้น
กาลเวลาผ่านไป รู้สึกเหมือนมันเล่นตลกกับเขา จนกระทั่งอยู่ใต้แสงจันทร์ เขาหยุดและได้ยินเสียงข้างใน และได้ยินเสียงกระซิบของพ่อ ให้คำแนะนำ เมื่อเขาเริ่มมองไปที่ความจริง
การหายตัวไปของพ่ออาจจะมีความหมายดีกว่าที่คิด ในวันที่เขาพบรักครั้งแรกกับน้ำใจ เมื่อเขาโตขึ้นทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป และสิ่งที่ซ่อนอยู่ จะมีชะตากรรมที่ยิ่งใหญ่เขาอาจได้พบกับความลับของความรัก เงินที่ถูกตั้งค่า และมิตรภาพที่ไม่อาจลบเลือนได้จากใจ
เวลาผ่านไปเขาเริ่มสำนึกว่า รักของพ่อแม่คือสิ่งที่ยิ่งใหญ่ ให้บทเรียนการใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ แม้ตัวเองจะต้องอยู่ในความเข้มข้นนี้ไปตลอด
ในท้ายที่สุด อลันกลับมาขอโทษแม่ เขาเห็นคุณค่าของทุกสิ่ง และได้ค้นพบความหมายนั้นในรอบด้าน เมื่อความเป็นจริงช่วยเขาห่วงใยความฝันทั้งหลาย มันกลายเป็นอำนาจในการเปลี่ยนแปลงชีวิตตนเองที่แท้จริง
เมื่อสัญญาณของความรักและความจริงปรากฏเมื่อแสงจันทร์ส่องไปในหัวใจของทั้งคู่ บ้านกลับมามีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง และในที่สุดทุกอย่างดูเหมือนจะเข้าที่เข้าทางแล้ว ความทรงจำที่ผ่านมาได้คืนกลับมาพร้อมเสียงหัวเราะที่เคยห่างเหิน”
