แสงจันทร์ในวันอำลา

แสงจันทร์เปล่งประกายสว่างในคืนวันที่ 15 ของเดือนเต็มดวง ใบไม้พัดโบกเบา ๆ ที่ริมฝั่งคลองในหมู่บ้านชนบทแห่งหนึ่ง ปล่อยให้มีกลิ่นไอดินอ่อน ๆ กันไม่ห่างจากข่าวเร็ว ๆ นี้ของการจากลาในหมู่บ้านน้อยแห่งนี้

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

น้องตั๊ก เด็กหนุ่มที่เพิ่งจบการศึกษา ม.6 กำลังนั่งอยู่บนต้นไม้สูง กิจวัตรประจำวันของเขามักจะเป็นการมองออกไปยังทุ่งนาที่ทอดยาว ห้องเรียนที่เขาเคยอยู่ ณ เวลานี้กลับกลายเป็นความทรงจำอันผสานเสียงหัวเราะและความรู้สึกชอบของเขากับหมายเลขหนึ่งในใจอย่างน้องดา น้องสาวซึ่งเป็นดูแลครอบครัวห่าง ๆ ในแบบของเขา

“ตั๊ก นายคิดว่าฉันจะไปเรียนต่อได้ไหม?” เสียงน้องดาเรียกเขาให้หันไปมอง จะเสียงเด็กหญิงหญิงชั้น ม.3 หรือแค่หญิงสาวที่มีความคิดอันคมชัด ทำให้ใจเขายิ่งขึ้นขนาดไหน

“แน่นอน นายจะไปได้ แบบไหนก็ได้!” ตั๊กยิ้มออกมา ไม่สามารถปกปิดความรู้สึกภายในที่ล็อกไว้ เมื่อนึกถึงการจากลาของน้องดาในเวลาที่ไม่ไกลเกินเลย

แต่แล้ว วันหนึ่ง ข่าวการที่น้องดาถูกเลือกไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยในกรุงเทพก็ดังขึ้นในครอบครัว เสียงของแม่ที่บอกว่า “คืนนั้นเป็นคืนแห่งการอำลา” ทำให้ตั๊กเลื่อนความรู้สึกของเขาทีละนิด

การจากลาเป็นสิ่งที่ซับซ้อน ความรักที่มีอยู่ระหว่างพวกเขาได้รับการทดสอบอย่างรุนแรงขณะที่วันเวลาล่วงผ่านไป

ทุกเช้าตั๊กจะพาน้องดาเดินไปตลาดเก่าที่มีของอร่อย ลมเย็นสบายนำมากลิ่นของอาหารจากร้านต่าง ๆ เสียงหัวเราะของผู้คนและเสียงเพลงจากร้านค้า

รอยยิ้มสุดท้ายของน้องดาในวันอำลา ก่อนที่เธอจะจากไปยังสุขุมวิทคือสิ่งที่ตั๊กต้องเก็บไว้ในใจ เป็นตัวแทนของความรักที่เขามีต่อเธอ

“อย่ารอฉันจนนานเกินไปนะ” เธอนั่งบนกระเป๋าเดินทางและหันมาพูดกับเขา น้ำเสียงอันน่ารักที่ควรจะค้างไว้ในใจ

“ฉันจะรอทุกวัน” คำพูดของเขาหายไปในอากาศดึกดำบรรพ์

การกลับมาแห่งการเข้าเรียนต่อของน้องดาหลังวันทำเพื่อสร้างชีวิตของเธอจากความพยายามอันยาวนาน

“ตั๊ก นายเหนื่อยไหม เจอกันที่ไหน” หลังจากเวลาผ่านไปตั๊กกลับไปบ้าน ทุกครั้งที่คิดถึงน้องดา เขากลับต้องแปรเปลี่ยนความฝัน บางครั้งไปที่มหาวิทยาลัยและอาจจะเห็นเธอที่นั่น

แสงที่ปลายประตูของมหาวิทยาลัย ทำให้เขารู้สึกถึงความหวัง ขณะที่กลิ่นดอกไม้และเสียงของผู้คนที่เข้าร่วมอบอุ่นในใจ

สุดท้ายในคืนที่พวกเขาทั้งสองต้องกลับออกไปจากกัน สายฝนเทลงมาอย่างหนักในหมู่บ้าน ขณะที่ความไม่แน่นอนและเสียงดนตรีเศร้าได้กระตุ้นใจพวกเขาให้เกิดการกลับมาในเชิงวิญญาณ

ความคิดต่าง ๆ ที่ไม่ได้พูดออกไปประสบความสำเร็จในช่วงเวลาที่พูดปิดท้ายลงด้วยความเงียบที่ยิ่งใหญ่ เธอจูบเขาในความมืดและหายไป

เมื่อวันเวลาผ่านมาตั๊กเดินไปยังสวนสาธารณะในหมู่บ้าน ทุกวันนี้เขายังรอให้น้องดากลับมา พาความรักนั้นกลับมา

และเขาก็เรียนรู้ว่า บางอย่างควรรอไปบนแสงจันทร์”