บรรยากาศในร้านกาแฟเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ริมถนนเส้นหนึ่งในกรุงเทพฯ แสงไฟสลัวๆ ส่องประกายกระทบกับกำแพงที่เต็มไปด้วยโปสเตอร์ศิลปินชื่อดัง เสียงดนตรีแจ๊สเบาๆ แทรกซึมเข้ามาในอากาศ ขณะที่เมนูกาแฟร้อนๆ ถูกเสิร์ฟให้กับลูกค้าเป็นระยะๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ฐิติ นักศึกษาวิชานิเทศศาสตร์ปีสามนั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของร้าน แล็ปท็อปเปิดอยู่บนโต๊ะ เพียงแต่เธอไม่สนใจกับงานเขียน อาการเหม่อลอยของเธอดูเด่นชัดเมื่อเส้นผมลอยไปตามลม เธอหวังว่าจะพบแหล่งแห่งแรงบันดาลใจใหม่
กระทั่งนักดนตรีไฟแรงอย่างไมค์เดินเข้ามาในร้านพร้อมกีตาร์ของเขา บรรยากาศดูมีชีวิตชีวาขึ้นทันที เขาเริ่มเล่นเพลงโปรดที่ทั้งร้านรู้จัก เสียงดนตรีจังหวะขับเคลื่อนให้ผู้คนในร้านเริ่มขยับตัวไปตามจังหวะ
ฐิติตื่นขึ้นจากอาการเหม่อ มุมปากของเธอเล็กน้อยเป็นรูปยิ้ม ในขณะที่เธอลอบมองไมค์ที่กำลังดึงดูดทุกสายตา ความแตกต่างระหว่างพวกเขาชัดเจน ถิ่นฐานของนักเขียนที่อ่อนน้อมกับนักดนตรีที่กล้าหาญ ลองตั้งคำถามว่าทำไมพวกเขาถึงดึงดูดกัน
หลังจากสิ้นสุดการแสดงในค่ำคืนนั้น ไมค์มีรู้สึกถึงความต้องการที่จะรู้จักฐิติ จึงทำความรู้จักกับเธอ พวกเขาใช้เวลานั่งคุยกันเกี่ยวกับดนตรีและการเขียน ความรักที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในบรรยากาศอบอุ่นให้ความรู้สึกที่นุ่มนวล
แต่ความรักนี้ไม่ได้มาง่ายๆ ไมค์เป็นคนที่มีอดีตที่ซับซ้อน เคยถูกห้ามจากพ่อแม่ไม่ให้ดีไปกับดนตรี ทำให้เขาต้องฝืนใจทำในสิ่งที่ไม่รัก หนทางสู่การเป็นนักดนตรีของเขาเต็มไปด้วยอุปสรรคและสิ่งที่ต้องสูญเสีย
ฐิติเริ่มมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับไมค์ แต่ในขณะเดียวกัน เธอเริ่มรู้สึกถึงความอึดอัดในด้านการเขียนของตน มันเหมือนเธอกำลังถูกขบกัดด้วยความหวาดกลัวที่จะไม่สามารถสร้างสรรค์สิ่งที่เป็นตัวเองได้
คืนหนึ่งไมค์เสนอให้ฐิติไปชมการแสดงของเขาที่อีกครั้ง ทั้งสองรู้สึกถึงความเชื่อมโยงที่ลึกซึ้งขึ้น และในขณะที่งานแสดงดำเนินไป ฐิติกลับเผยความกลัวที่อยู่ในใจของเธอกับไมค์
“ฉันกลัวที่จะไม่เป็นตัวของตัวเอง” เธอกล่าว สายตาของเธอสั่นไหวเมื่อไมค์นั่งอยู่ข้างๆ “ฉันต้องการจะสร้างสรรค์ แต่กลัวว่ามันจะไม่เพียงพอ”
เสียงดนตรีของไมค์ถูกบีบคั้นจากความดึงดูดใจด้านความรักและความกดดันในการสร้างสรรค์ของฐิติ ทั้งสองเริ่มทะเลาะกันอย่างรุนแรงเมื่อความรู้สึกในใจเริ่มเปิดเผยถึงความเป็นจริงของความรักที่ต้องเลือก
ที่กลางคืนหนาวๆ บนเรือคลอง ความทรงจำในวัยเด็กของฐิติโผล่ขึ้นมา เรื่องราวที่เธอเคยเติบโตขึ้นมาที่หมู่บ้านริมคลองกลับมา ผลกระทบของการไล่ตามความฝันของเธอกับความเป็นจริงล้วนรู้อยู่ในลำคลองนั้น
สองเดือนผ่านไป ไมค์ต้องการยุติการแสดงและทำให้ความรักกลับมาคือสิ่งที่เขาเฝ้าหวัง ฐิติรู้สึกว่าถ้าหากไม่กล้าสู้ จะแพ้ไปเอง ความตกต่ำของจิตใจทำให้ภายในใจของพวกเขาแตกในที่สุด
บรรยากาศรุนแรงขึ้นเมื่อทั้งสองพูดถึงความต้องการของตน ในที่สุดฐิติจึงตัดสินใจจะแสดงความรู้สึกทั้งหมดที่มีต่อไมค์ ผ่านการเขียนนิยายที่สื่อถึงความรักและการต่อสู้ของพวกเขา
อย่างไรก็ตาม ไมค์กลับเป็นอุปสรรคสุดท้ายที่เธอไม่สามารถเข้าถึงได้ ความเป็นจริงสะท้อนเข้ามาในอารมณ์เปราะบางของทั้งสอง พวกเขาต้องเผชิญกับอดีต ร่วมกัน และมุ่งหน้าไปสู่อนาคตไม่ว่ามันจะต้องเป็นอย่างไรก็ตาม
จนกระทั่งค่ำคืนของการเพิ่มความมั่นใจ สุดท้ายไมค์ทิ้งเพียงความรักที่มีอยู่ให้กับฐิติและระบายความรู้สึกกันผ่านเสียงดนตรี ก่อนที่ทั้งสองคนจะเด้งออกจากห้วงแห่งกันพร้อมคำว่า “สีของความรักนั้นไม่จางหาย”
สองเดือนผ่านไป เมื่อเสียงดนตรีถูกเล่นซ้ำไปซ้ำมา ฐิติได้ทำหนังสือเล่มแรกเรียบร้อยแล้ว ผ่านเสียงดนตรีที่เคยมีความทรงจำที่ยิ่งใหญ่ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาอีกครั้ง
ในวันที่หนังสือของเธอได้รับการตีพิมพ์ ไมค์ก็ปรากฏตัวที่งานเลี้ยงเปิดตัว เขายิ้มและจ้องที่เธอด้วยความรัก — ไม่ว่าสิ่งใดก็จะอยู่ในแง่ที่ดี อย่างน้อยวันนี้ก็เป็นวันแห่งความสำเร็จและความรักที่เป็นอมตะ
