คืนไร้เงาคน

เสียงฝนโปรยเปาะแปะลงกระทบกระเบื้องสีซีดของหอพักนักศึกษา “สันติภาพ” กลางคืนวันที่สายลมกรรโชกเย็นกว่าเดิม แสงจากหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ที่ทางเดินกระพริบแปลบ ๆ เหมือนจะดับไปเสียทุกขณะ นภัส เด็กปีหนึ่ง หิ้วกระเป๋าเดินทางขึ้นบันไดอย่างเหนื่อยล้า เธอยืนหยุดหายใจลึก ๆ อยู่หน้าห้อง 406 ก่อนกลั้นใจไขกุญแจเข้าไป เสียงประตูเก่าร้องเอี๊ยดเหมือนจะบอกเตือนอะไรบางอย่าง

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

ภายในห้องมีเพียงเตียงเหล็กสองเตียงกับตู้เสื้อผ้าเก่า ๆ อีกหนึ่งใบ ฝุ่นจับตามขอบหน้าต่าง พื้นไม้ส่งเสียงครืดคราดเมื่อเธอเหยียบย่างเข้าไป นภัสวางกระเป๋าแล้วเดินไปเปิดหน้าต่าง เจอแต่ความมืดมิดของสวนรกร้างหลังหอพัก กลิ่นอับชื้นกับกลิ่นไม้ผุทำให้เธอขมวดคิ้ว

เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก นภัสชะโงกหน้าไปดู หญิงสาวรูปร่างเล็ก ผมซอยสั้น ใส่เสื้อยืดเก่า ๆ เดินเข้ามาหยุดข้างประตู “พี่ชื่ออร” เธอแนะนำตัวเบา ๆ ดวงตาหลบเลี่ยงสบตรง ๆ “เพิ่งย้ายมาเหรอ ห้องนี้ไม่ค่อยมีใครอยู่ได้นาน”

นภัสฝืนยิ้ม ทักตอบ “เคยได้ยินว่าหอเก่าน่ากลัว แต่ที่นี่ถูกกว่า เลยเลือกที่นี่ค่ะ” อรเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนลังเลจะพูดอะไร ริมฝีปากขยับแผ่วเบา “ถ้าหิว เดี๋ยวพี่พาไปโรงครัวนะ…แต่กลางคืนอย่าออกไปเดินเล่นที่ชั้นสี่”

นภัสถามกลับ “ทำไมคะ?” อรไม่ตอบ เดินจากไป สายตายังเหลือบมองประตูห้อง 408 ที่ปิดสนิทอยู่ นภัสมองตามด้วยความงุนงง จู่ ๆ ลมหนาวก็พัดเข้ามาทางหน้าต่างเหมือนมีคนเป่าใกล้หู เธอรีบปิดหน้าต่าง คิดว่าเป็นแค่ความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง

ค่ำคืนดำเนินไปอย่างเชื่องช้า นภัสนอนพลิกตัวไปมา เสียงดังแว่วจากทางเดิน “กลับเข้าห้อง!…อย่าออกมา…” เสียงกระซิบเบาหวิวแบบนั้นไม่ควรดังขึ้นในหอพักที่เหลือแต่ความเงียบ เธอตั้งใจฟังแต่ไม่มีเสียงฝีเท้า เธอคิดว่าอาจเป็นแค่เสียงลมปะทะช่องหน้าต่าง

เช้ารุ่งขึ้น ข้าวของในห้องของนภัสเหมือนถูกขยับเล็กน้อย โทรศัพท์มือถือแบตหมดทั้งที่เสียบชาร์จไว้ นภัสเดินไปที่โรงครัวชั้นล่าง พบกับกลุ่มนักศึกษาหญิงสามคนกำลังนั่งกินข้าวกัน “น้องอยู่ห้อง 406 เหรอ?” หนึ่งในนั้นถามขึ้นอย่างรวดเร็ว สีหน้าดูอึดอัด

“ใช่ค่ะ เพิ่งย้ายมาเมื่อวาน คืนนี้หลับยากมากเลย…ได้ยินเสียงแปลก ๆ” นภัสตอบ พลางเหลือบมองอรที่นั่งอยู่มุมโต๊ะ อรเม้มปากแน่น กลุ่มเพื่อนสาวมองสบตากันอย่างมีความหมาย คนหนึ่งหัวเราะแห้ง ๆ “ห้องนั้น…มีข่าวลือ แต่ถ้าไม่เชื่อเรื่องผี อยู่ไปเดี๋ยวก็ชิน”

อรพูดแทรกขึ้นเสียงเบา “ถ้าได้ยินเสียงกระซิบ อย่าเปิดประตูเด็ดขาด”

บรรยากาศในโรงครัวเงียบลงทันที ทุกคนก้มหน้าก้มตากินข้าว นภัสรู้สึกเหมือนทั้งหอพักกำลังเก็บงำอะไรบางอย่างที่ไม่มีใครกล้าพูด เธอแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อน “หนูไม่กลัวหรอกค่ะ” แต่เสียงในใจกลับสั่น

กลางวันผ่านไปช้า ๆ นภัสเดินสำรวจรอบหอพัก พบว่าห้อง 408 ถูกล็อกแน่นหนา เธอเอาหูแนบกับประตู ได้ยินเสียงน้ำหยดแผ่วเบา ไม่แน่ใจว่ามาจากในห้องหรือจินตนาการไปเอง พอเธอก้าวถอยออกมา อรก็เดินผ่านมาเงียบ ๆ สบตาแวบเดียว

“เคยมีคนอยู่ห้องนี้มาก่อนมั้ยคะ?” นภัสถาม อรตอบสั้น ๆ “เคย…แต่ไม่มีใครอยู่เกินเดือน”

“มันเกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?”

อรนิ่งไปนานอย่างคิดหนัก “ทุกคนบอกเหมือนกันว่า ได้ยินเสียงกระซิบกับเห็นเงาแปลก ๆ ในห้องตัวเอง…แต่ไม่มีใครยืนยันว่าเห็นผี”

“แล้วพี่…?” นภัสหยุดประโยคเมื่อเห็นอรเบือนหน้าหนีพร้อมถอนหายใจเสียงดัง

ตกเย็น นภัสลองโทรหาแม่แต่สัญญาณขาด ๆ หาย ๆ เสียงในสายเหมือนมีใครหายใจหนัก ๆ อยู่ข้าง ๆ เธอขนลุก รีบวางสายแล้วเดินวนอยู่ในห้อง หยิบสมุดออกมาจดบันทึกความรู้สึก อดคิดไม่ได้ว่าทำไมถึงรู้สึกเหมือนมีใครมองอยู่ตลอดเวลา

คืนนั้นเสียงกระซิบกลับมาอีก “ออกมา…ออกมา…” เสียงเย็นเฉียบติดปลายหู นภัสลังเลจะลุกขึ้นแต่จำคำอรได้ เธอหลับตานิ่งกอดตัวเองไว้ ในความเงียบนั้นเหมือนมีเงาเล็ก ๆ ลอยผ่านปลายเตียง เสียงฝีเท้าเยียบเย็นเดินวนรอบห้อง

เช้าตรู่ นภัสตื่นด้วยเสียงเคาะประตูถี่ ๆ เธอเปิดไปพบเพื่อนสาวในหอพักหน้าตาตื่น “เมื่อคืนได้ยินเสียงแปลก ๆ กันหมดเลย ชั้นสี่เหมือนมีคนเดินไปมา”

“แล้ว…พวกพี่ ๆ เคยเจออะไรแปลก ๆ บ้างมั้ยคะ?” นภัสถาม ทุกคนสบตากันอย่างลังเล คนหนึ่งพูดเสียงสั่น “เพื่อนที่เคยอยู่ห้อง 406 เมื่อปีที่แล้ว…หายตัวไปโดยไม่มีใครรู้”

“หมายความว่ายังไงคะ?”

“คืนหนึ่ง เธอเดินออกจากห้องหลังได้ยินเสียงกระซิบ แล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย ตำรวจมาค้น ก็ไม่เจอ ศพ…ไม่มีใครรู้ว่าเธอหายไปไหน”

บรรยากาศในห้องเงียบขรึม นภัสมองหน้าเพื่อน ๆ จนรู้สึกเหมือนทุกคนต่างก็หวาดกลัวอะไรบางอย่างที่ไม่มีชื่อ

วันต่อมา หอพักเงียบกว่าปกติ อรดูเคร่งเครียด ไม่พูดอะไรกับใคร นภัสพยายามชวนคุยแต่ก็ถูกปฏิเสธ

ตกกลางคืน ขณะที่นอนอยู่ เสียงน้ำหยดดังจากห้องข้าง ๆ จังหวะสม่ำเสมอแต่ผิดธรรมชาติ นภัสลุกไปฟังชิดผนัง ได้ยินเสียงกระซิบสอดแทรกมากับเสียงน้ำ “ออกมา…ช่วยด้วย…ออกมา…”

นภัสตัดสินใจเดินไปหน้าห้อง 408 ใช้หูแนบประตู ได้ยินเสียงลากของบางอย่างกับเสียงสะอื้นเบา ๆ เธอรีบถอยออกไปทั้งที่หัวใจเต้นแรง

รุ่งเช้า หอพักดูหลอนมากขึ้น อรเดินมาหานภัส พูดเสียงแผ่ว “อย่าไปยุ่งกับห้อง 408…ถ้าอยากมีชีวิตรอด”

นภัสกลั้นใจถาม “ในห้องนั้นมีอะไร?”

อรนิ่งไปนาน “เมื่อหลายปีก่อน มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง…ถูกขังไว้ในห้องนั้น เธอหายตัวไป ไม่มีใครรู้ว่าไปไหน แต่เสียงของเธอยังอยู่”

นภัสถามต่อ “แล้ว…พี่รู้ได้ยังไง?”

อรหลบสายตา น้ำเสียงปนรอยสะอื้น “พี่เคยได้ยินเสียงร้องเรียก…เหมือนกัน”

คืนนั้น นภัสตื่นขึ้นกลางดึกด้วยเสียงเคาะประตูดังถี่ “ช่วยด้วย…ช่วยด้วย…” เสียงกระซิบเปลี่ยนเป็นเสียงร้องไห้ เธอกลั้นใจเดินไปดูที่ช่องตาแมว เงาร่างเล็ก ๆ นั่งกอดเข่าหน้าห้อง 408 แล้วเงานั้นก็จางหายไปในความมืด

ช่วงวันต่อ ๆ มา นภัสเริ่มสังเกตว่า ในกระจกเงาของหอพัก เงาสะท้อนของเธอค่อย ๆ จางลงทุกวัน และในเงาสะท้อนนั้น เหมือนมีเงาเล็ก ๆ ยืนอยู่ข้างหลังเธอเสมอ

เธอพยายามถามอร แต่ถูกหลบเลี่ยงพูดถึงเรื่องอื่น เพื่อน ๆ ในหอพักเริ่มมีอาการประหลาด บางคนเดินละเมอ บางคนขังตัวเองในห้อง บางคนเอาแต่จ้องประตู 408 ไม่กะพริบตา

กลางดึกคืนหนึ่ง หลอดไฟทางเดินดับพรึบ ทางเดินทั้งชั้นตกอยู่ในความมืดสนิท เสียงฝีเท้าเบา ๆ เดินวนรอบชั้นสี่ เงาร่างเล็ก ๆ ปรากฏอยู่สุดทางเดินก่อนเคลื่อนหายเข้าไปในห้อง 408 เสียงร้องไห้เบา ๆ ดังก้องไปทั้งหอพัก

นภัสและเพื่อน ๆ ในหอเริ่มรวมกลุ่มกันอยู่ในห้องเดียวด้วยความหวาดกลัว อรเสนอให้จัดเวรยามกันกลางคืน แต่ทุกคนต่างวิตกจริตมากขึ้นเรื่อย ๆ

คืนหนึ่ง อรหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงกระดาษแผ่นหนึ่งวางไว้ใต้ประตู 406 มีข้อความว่า “ถ้าเสียงนั้นเรียก อย่าขานตอบ”

นภัสเริ่มฝันถึงห้อง 408 ทุกคืน แต่ไม่เคยเข้าไปถึงในฝัน เช้าวันหนึ่งเธอพบว่าประตู 408 เปิดแง้มอยู่ ทั้งที่ควรจะล็อกแน่นหนา เธอเดินเข้าไปด้วยความลังเล ภายในห้องมีเพียงความมืด เงาร่างเล็ก ๆ ลอยวนอยู่รอบห้อง เสียงกระซิบร้องขอความช่วยเหลือดังแผ่วเบา

นภัสถอยออกมา พบกับกลุ่มเพื่อนที่ดูหวาดกลัวกว่าทุกวัน ทุกคนเริ่มพูดถึงเงาตามตัวที่จางลงเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงกระซิบจากห้อง 408

คืนหนึ่ง หลังไฟดับทั้งชั้น เสียงกระซิบกลับมาดังกร้าว “ออกมา…อย่าอยู่คนเดียว…” เงาร่างเล็ก ๆ เดินเข้าใกล้เตียงนภัส เธอกัดฟันลุกขึ้นเผชิญหน้า พลางถามเสียงสั่น “เธอต้องการอะไร?”

เสียงร้องไห้ดังขึ้น เงาร่างนั้นเอื้อมมือเย็นเฉียบแตะไหล่เธอ “ช่วยฉัน…หาทางออกให้ฉัน…”

ทันใดนั้นภาพในหัวของนภัสเหมือนถูกฉีกออก เห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ถูกขังอยู่ในห้อง 408 โดยไม่มีใครช่วย เธอร้องไห้จนขาดใจ เงาของเธอค่อย ๆ จางหาย จากนั้นเสียงในหัวก็เงียบลง

เช้าวันต่อมา เพื่อนในหอพักสองคนหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย นภัสและเพื่อนที่เหลือต่างเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและระแวงซึ่งกันและกัน

ทุกคืนเสียงกระซิบจะดังวนซ้ำ ๆ “ออกมา…ออกมา…” เงาร่างเล็ก ๆ ยังคงวนเวียนอยู่ในหอพัก เสียงร้องไห้ดังในห้องน้ำ ทางเดิน ห้องเรียน ไม่มีใครกล้าตอบกลับ

วันหนึ่ง นภัสรวบรวมความกล้า เดินกลับไปที่ห้อง 408 อีกครั้ง เธอยืนอยู่หน้าประตู สูดหายใจลึกแล้วพูดเสียงหนักแน่น “ฉันจะช่วยเธอออกไป…แต่ช่วยบอกทีว่า…ต้องทำยังไง”

ประตูห้อง 408 เปิดออกช้า ๆ ภายในมีความมืดอึดอัด เงาร่างเล็ก ๆ ยืนอยู่กลางห้อง น้ำตาไหลอาบแก้ม “คืนเงาของฉันให้…อย่าให้เสียงของฉันหายไป…”

นภัสเดินเข้าไปในห้อง 408 รับรู้ถึงความเย็นเยียบและกลิ่นอับรุนแรง เงาร่างเล็ก ๆ ละลายเข้าไปในเงาของเธอ ความรู้สึกหนักอึ้งถาโถมจนต้องทรุดลงกับพื้น เสียงกระซิบเงียบหายไปในพริบตา

เมื่อเธอลุกขึ้น เงาของตัวเองในกระจกกลับมาชัดเจนอีกครั้ง แต่ในเงานั้น เงาร่างเล็ก ๆ ไม่อยู่แล้ว เสียงร้องไห้และเสียงกระซิบไม่ดังขึ้นอีก หอพักกลับสู่ความเงียบสงบ…อย่างน่าประหลาด

แต่คนในหอพักเริ่มพูดกันว่า บางคืนที่ฝนตกหนัก ถ้ามีใครได้ยินเสียงกระซิบจากห้อง 408 แล้วขานตอบ เงาของเขาจะค่อย ๆ จางหายไป…ไม่มีวันได้กลับมา

นภัสย้ายออกจากหอพักในอีกหนึ่งเดือนต่อมา เธอไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้กับใครอีก แต่ทุกครั้งที่เดินผ่านกระจกในที่แสงพร่า เธอมักเห็นเงาเล็ก ๆ ยืนอยู่ไกล ๆ ในมุมที่ไม่มีใครมองเห็น…