ลมแรงพัดผ่านหน้าต่างไม้เก่าจนเกิดเสียงออดแอด ดาวยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่หน้าประตูห้อง 306 มือยังจับกุญแจแน่น เสียงรองเท้าบนพื้นไม้หน้าห้องข้างเคียงแว่วมา ก่อนจะหายไปในความเงียบ ดาวสูดหายใจลึก พยายามไม่สนใจความรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง เธอผลักประตูเข้าไป กลิ่นอับเก่ารุนแรงจนต้องกลั้นหายใจ ห้องนี้มีแค่เตียงเหล็กสองชั้น โต๊ะเขียนหนังสือ และตู้เสื้อผ้าบานหนึ่งใบ หนังสือปกดำเก่า ๆ ถูกทิ้งไว้บนโต๊ะโดยเจ้าของเก่า
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ดาวลูบหน้าปกหนังสือเบา ๆ ก่อนจะโยนลงลิ้นชักอย่างไม่ใส่ใจ เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นในห้องร้าง “กลับบ้าน…” ดาวเงียบงัน ขนลุกซู่ เธอหันซ้ายขวา ไม่มีใครอยู่ในห้อง ดาวรีบปัดความคิดแล้วเดินลงไปห้องรวมข้างล่าง พบกับ “แก้ม” เพื่อนใหม่ที่เพิ่งย้ายมาเหมือนกัน
แก้มหัวเราะเบา ๆ เมื่อดาวเล่าเรื่องเสียงประหลาด “บางทีหูเธออาจจะแว่วเองก็ได้นะ หอพักเก่ามันก็ว่างี้แหละ” แต่ดวงตาแก้มกลับไม่ยิ้มเหมือนปาก ดาวสังเกตเห็นรอยขีดข่วนเล็ก ๆ ที่ข้อมือของแก้ม เธอถามด้วยความเป็นห่วง แต่แก้มปฏิเสธ “แมวมั้ง…” น้ำเสียงเหมือนจะตัดบท
คืนนั้น ดาวนอนพลิกไปพลิกมา เสียงกรอบแกรบจากฝ้าเพดานดังขึ้นเป็นจังหวะ ดาวใช้หมอนกดหูแน่น เสียงกระซิบซ้ำเดิมแว่วมาอีก “กลับบ้าน…” คราวนี้ดังชัดจนดาวผงกหัวขึ้นมองรอบห้อง แต่ไม่มีใคร
รุ่งเช้า ดาวเดินไปโรงอาหาร เธอสังเกตเห็น “จิ๊บ” นักศึกษาปีสองที่พักห้องข้างล่าง จิ๊บจ้องมองดาวนิ่ง ๆ ก่อนจะกระซิบเบา ๆ “เมื่อคืนได้ยินเสียงอะไรมั้ย” ดาวตกใจ เธอพยักหน้าช้า ๆ “ใช่…เหมือนเสียงคนกระซิบ” จิ๊บไม่พูดอะไรต่อ เธอแค่ยิ้มบาง ๆ แล้วลุกไปทิ้งดาวให้นั่งคนเดียวกับความสงสัย
ตลอดสัปดาห์ ดาวเริ่มฝันซ้ำ ๆ ถึงผู้หญิงผมยาวในชุดนักศึกษาหญิงเดินวนอยู่ในห้อง 306 มือปิดปากเหมือนกลัวอะไรสักอย่าง เสียงฝีเท้าในทางเดินชั้นสามดังขึ้นทุกคืน แต่เมื่อดาวเปิดประตูออกไปดู กลับไม่มีใคร
วันหนึ่ง ดาวพบกระดาษแผ่นหนึ่งซุกอยู่ใต้ลิ้นชัก โต๊ะที่มีหนังสือปกดำ กระดาษนั้นเขียนด้วยลายมือสั่น “ห้ามออกไปหลังสี่ทุ่ม ห้ามมองกระจกตรงบันได ห้ามฟังเสียงเรียกชื่อในความมืด” ดาวรู้สึกเหมือนมีใครซุ่มมองอยู่ทั้งวัน
คืนนี้ ดาวตั้งใจนอนไว เธอปิดไฟ ปิดม่านแน่น แต่เสียงฝีเท้ายังคงดังขึ้นเรื่อย ๆ มันเดินวนรอบห้อง ดาวกอดผ้าห่มแน่น ร่างกายแข็งทื่อ เสียงกระซิบดังขึ้นใกล้หู “ดาว…ออกมา…” เสียงนี้ไม่ใช่เสียงของเธอเอง ดาวน้ำตาไหลด้วยความกลัว
เช้าวันต่อมา เธอเห็นแก้มนั่งซึมอยู่ใต้ต้นโพธิ์ แก้มบอกว่าเมื่อคืนเธอฝันร้าย ฝันถึงผู้หญิงคนเดิม ดาวรู้สึกได้ว่าความผิดปกติเหล่านี้เริ่มเกิดขึ้นกับทุกคนในหอพัก มีนักศึกษาหญิงบางคนเริ่มเก็บตัว ไม่กล้าออกจากห้องหลังสี่ทุ่ม
วันหนึ่ง ดาวกับจิ๊บแอบขึ้นไปสำรวจชั้นบนสุดของหอพักซึ่งปิดตาย พวกเธอเจอบานประตูล็อกสนิท มีรอยขูดขีดและลายมือจาง ๆ เต็มไปหมด จิ๊บเอื้อมมือไปแตะ รอยเย็นวาบแล่นเข้ามาถึงกระดูก
ขณะที่ทั้งสองกำลังจะกลับ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นจากหลังประตู ทั้งสองหยุดนิ่งหายใจไม่ออก เสียงหยุดไปอย่างกะทันหัน ทั้งห้องเงียบสนิท จนได้ยินเสียงหัวใจตนเอง
คืนเดียวกัน ดาวนอนฝันเห็นหญิงสาวคนนั้นอีกครั้ง คราวนี้เธอได้ยินเสียงร้องไห้เบา ๆ จากใต้เตียง ดาวลงไปดู กลับพบเพียงความว่างเปล่า แต่มีกลิ่นน้ำหอมเก่าจาง ๆ ลอยมา
แก้มเริ่มมีรอยขีดใหม่ ๆ ที่แขนและขา เธอหลบหน้าใคร ๆ จิ๊บเริ่มพูดน้อยลง สีหน้าเคร่งเครียด ทุกคนในหอพักเริ่มเสียขวัญ ท่ามกลางความเงียบที่แผ่กระจาย ดาวตั้งใจถามป้าศรี แม่บ้านประจำหอ ป้าศรีเงียบไปนานก่อนพูดเบา ๆ “หอนี้มีอดีต ที่ไม่ควรถามถึง ถ้าอยากอยู่รอด ก็อย่าขุดคุ้ย”
ดาวอดทนไม่ไหว เธอพร้อมจิ๊บและแก้ม ตัดสินใจค้นประวัติหอพักในห้องสมุดของมหาวิทยาลัย พวกเธอพบข่าวเก่า ๆ เลือนลางเกี่ยวกับนักศึกษาหญิงที่หายตัวไปเมื่อสิบปีก่อน ชื่อของหญิงสาวนั้นคือ “พราว” หอ 306 คือห้องสุดท้ายที่เธอถูกพบอยู่ก่อนจะหายไป
คืนนั้น ดาว นั่งอยู่ในห้อง 306 พร้อมแก้มและจิ๊บ ทั้งสามคนต่างเงียบบีบมือกันไว้แน่น เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้นสามครั้ง ดาวกลั้นหายใจ จิ๊บลุกขึ้นเปิดประตู แต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น มีแต่กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ และลมหนาวผ่านวูบ
แก้มกระซิบถามเบา ๆ “ถ้าเราออกไปตอนนี้…จะยังทันมั้ย” ดาวส่ายหน้า “มันตามเราไปแล้ว” จิ๊บพูดเสียงสั่น
หลังจากคืนนั้น ดาวเริ่มได้ยินเสียงกระซิบแม้แต่ตอนกลางวัน ห้องก็ยิ่งเย็นขึ้นเรื่อย ๆ เธอสังเกตเห็นเงาเลือนรางในกระจกบานเล็กเหนือโต๊ะอ่านหนังสือ แก้มเริ่มไม่ได้ไปเรียน จิ๊บหายหน้าไปสองวัน ก่อนกลับมาด้วยสีหน้าเหมือนไม่ได้นอน
คืนต่อมา ดาวตื่นขึ้นเพราะเสียงกรีดร้องของแก้ม เธอกับจิ๊บรีบพังประตูเข้าไปพบแก้มนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนพื้น ตรงหน้าต่างมีรอยขีดและหยดน้ำหอมเล็ก ๆ ดาวพยายามปลอบแต่แก้มเอาแต่พูดซ้ำ ๆ ว่า “อย่าให้เข้ามา อย่าให้เข้ามา…”
วันที่ดาวคิดจะย้ายออก ป้าศรีปรากฏตัวขึ้นหน้าห้อง เธอวางซองจดหมายน้อย ๆ ไว้บนโต๊ะ “มีคนฝากมา” ดาวเปิดดู ในซองมีเพียงจดหมายเขียนลายมือหวัด ๆ ว่า “กลับบ้าน” กับภาพถ่ายเก่า ๆ ของหญิงสาวในชุดนักศึกษายืนอยู่หน้าห้อง 306 ดาวใจสั่น เธอสังเกตว่าผู้หญิงในภาพมีสายตาเศร้าลึกและคล้ายกำลังร้องขอความช่วยเหลือ
คืนนั้น ดาวตัดสินใจวางจดหมายนั้นไว้ใต้หมอน พยายามข่มตานอน เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง “ช่วยฉัน…” คราวนี้ชัดเจนและสิ้นหวัง ดาวลุกขึ้นนั่ง เธอมองไปที่กระจกบานเล็ก เห็นเงาใครคนหนึ่งยืนซ้อนหลังเธอ เธอหันกลับไป…ไม่มีใครเลย
ตอนเช้า ดาวพบว่าจิ๊บหายตัวไป ไม่มีใครเห็นจิ๊บอีกเลย แก้มเริ่มพูดน้อยลง หมดเรี่ยวแรง เหมือนถูกบางอย่างดึงรั้ง ดาวตัดสินใจเข้าไปในห้อง 306 คนเดียวคืนนี้ เธอปิดไฟ ปิดม่านและนั่งเงียบอยู่ในความมืด
เสียงฝีเท้าเริ่มดังขึ้นรอบห้อง ดาวกลืนน้ำลาย เสียงกระซิบกลับมาพร้อมกับเสียงร้องไห้ ดาวหลับตาแน่น “เธออยากให้ฉันช่วยอะไร…” ดาวถามในความเงียบ เสียงนั้นตอบกลับมาชัดเจน “กลับบ้าน…”
คลื่นลมเย็นวาบพัดผ่าน ดาวลืมตาขึ้นเห็นเงาผู้หญิงนั่งคุดคู้ที่มุมห้อง ดาวค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ เงานั้นยื่นจดหมายเก่า ๆ ให้เธอ ดาวรับจดหมายมา มือเย็นเฉียบ เธออ่านจดหมายนั้น มันเขียนด้วยลายมือพราว “ใครก็ได้ ช่วยฉันด้วย ฉันอยากกลับบ้านแต่ไม่มีใครได้ยินเสียงฉัน… ใครก็ได้…”
ดาวน้ำตาไหล เธอพูดเสียงเบา “ฉันได้ยินแล้ว…” เสียงนั้นค่อย ๆ เบาลง เงาเลือนรางหายไปพร้อมเสียงกระซิบสุดท้าย “ขอบคุณ”
รุ่งเช้า ดาวออกไปแจ้งป้าศรีและเจ้าหน้าที่มหาวิทยาลัย พวกเขาค้นหาประวัติและพบหลักฐานที่เคยถูกซุกซ่อนไว้ในห้อง 306 จดหมายและของใช้ของพราวถูกส่งคืนให้ครอบครัวของเธอ ดาวกับแก้มย้ายออกจากหอพักหลังนั้นทันที
แต่คืนสุดท้ายที่ดาวเก็บของ เธอได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบา “ขอบคุณที่ได้ยินฉัน…” ห้อง 306 เงียบสงัดอีกครั้ง ทิ้งเพียงความรู้สึกเศร้าและความว่างเปล่าที่ไม่มีใครอธิบายได้
