เสียงรถไฟขบวนแรกของเช้าวันจันทร์ดังขึ้นบางเบา ขณะที่ฝนโปรยปรายเบา ๆ ลงบนหลังคาเก่า ๆ ของสถานีหัวมุม ธันวาโผล่หน้ามาจากใต้ร่มสีกรมท่าที่สั่นน้อยๆ พลางคลำหาร่มคันโปรดในกระเป๋าเป้ รอใครบางคนอยู่ใต้ต้นก้ามปูริมชานชาลา ตาเขาสอดส่ายมองหาใบหน้าคุ้นที่ควรจะปรากฏตรงเวลาเหมือนทุกเช้า เช่นเดียวกับที่เคยเป็นในปีสุดท้ายของมหาวิทยาลัย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“รีบมาทำไมแต่เช้า ผมยังไม่ตื่นเลยนะ” เสียงหวานปนแหบเบา ๆ ดังขึ้นข้างหลัง ทำให้ธันวาหันกลับไปพร้อมรอยยิ้ม ฝน พลอยลดา เพื่อนสนิทตั้งแต่ปีหนึ่ง เจ้าของผมหยักศกสีดำและตากลมโตที่มักแสร้งทำเข้มแต่ข้างในเต็มไปด้วยความเปราะบางและคิดมาก
“ก็อยากกินข้าวไข่เจียวร้านป้าแดงอะดิ มัวแต่แต่งนานเอง” ธันวาหยอกกลับเบาๆ พลางยื่นร่มให้ ฝนรับไว้แต่ไม่สบตา น้ำฝนเกาะพราวที่ขนตา
ทั้งคู่เดินเคียงกันมาเงียบ ๆ ชั่วครู่ ทางเดินในรั้วมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยโคลนและรอยเท้านักศึกษาวุ่นวายแต่เช้าตรู่ ฝนพยายามกางร่มให้ครอบทั้งสองแต่ดูเหมือนไม่ถนัด นักเดินผ่านหลายคนมองแซว แต่ก็แค่ยิ้มเจื่อน ๆ กลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วนในใจ
เมื่อสั่งข้าวไข่เจียวเสร็จ ฝนวางถาดลงแล้วนั่งตรงข้ามธันวาที่จ้องมือถืออย่างใจลอย เธอยกแขนลูบผมเปียก ๆ ปล่อยถอนหายใจ
“วันนี้สัมภาษณ์ฝึกงานใช่ป่ะ?” เธอเอ่ยถามเสียงแผ่ว
“อืม…ลุ้นอยู่ กลัวแห้ว จะโดนแม่บ่นอีก” ธันวาตอบ บอกตัวเองไม่ให้ใจเต้นแรงตอนเห็นสายตาเป็นห่วงของเพื่อนสนิท
ฝนอมยิ้ม ก้มหน้าเขี่ยข้าวในจาน “เก่งขนาดนี้ เดี๋ยวก็ได้แหละ”
คำชมของเธอเหมือนมีน้ำหนักมากกว่าทุกคำจากใครในโลกนี้
หลังอาหารเช้า ฝนลุกขึ้นยืนหันหลังให้ธันวา “วันนี้ไปกับแกได้ถึงตรงนี้นะ ต้องไปซ้อมละครเวทีต่อแล้ว”
“เฮ้…ถ้ามีเวลา แวะมาให้กำลังใจได้ป่ะ?” ธันวาถาม ฝนหยุดเดินชั่วครู่ ก่อนหันมาส่งยิ้มแหย ๆ เอื้อมมือปัดผมข้างแก้ม
“แล้วแต่ความกล้าเลยนาย” เธอเดินออกไป ปล่อยให้เขายืนงงๆ เคว้งคว้างอยู่ใต้ร่มเงาต้นก้ามปู
บ่ายวันเดียวกัน ธันวานั่งเอานิ้วเขี่ยโทรศัพท์อยู่คนเดียวหน้าห้องสัมภาษณ์ ใจเต้นแรงกับทุกเสียงฝีเท้าเดินผ่าน คำพูดปลอบใจของฝนยังวนเวียนในหัว
“อย่าซีเรียสนะ คนเก่งอย่างนาย เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีเอง”
หลังสัมภาษณ์เสร็จ ธันวาเดินตัวปลิวกลับมาที่สนามหญ้าหน้าโรงละคร เห็นฝนซ้อมบท บทคนอกหัก เขาแอบยืนดูอยู่ไกล ๆ หัวเราะเบา ๆ กับท่าทางประหม่าแบบเด็ก ๆ ของเพื่อนสาว
“เฮ้ย! แอบดูอะ” ฝนรู้ตัวหันมาเลิกคิ้ว ธันวายกมือขอโทษ “รอจนจบไม่ไหวอะจะมาบอกว่า สัมภาษณ์เสร็จแล้ว ไปกินข้าวกัน”
ทั้งสองไปกินก๋วยเตี๋ยวหลังมหาวิทยาลัย เมื่อนั่งเงียบ ๆ อยู่ด้วยกัน ฝนหยิบกล่องข้าวใหม่ออกมาให้ธันวา ถามเสียงเบา
“ตอนสัมภาษณ์ มีใครนั่งคุยจริงจังกับนายครั้งแรกบ้างป่ะ?”
ธันวาชะงัก ก่อนหัวเราะแห้ง ๆ “แค่สัมภาษณ์ทางการนิดหน่อยเอง สู้ตอนมีคนมาส่งข้าวกลางวันไม่ได้หรอก”
ทั้งสองหัวเราะเล็ก ๆ อาย ๆ อยู่ในบรรยากาศเหมือนมีบางอย่างค้างอยู่ในอากาศ แต่ไม่มีใครเอ่ยคำใดตรงไปตรงมา
หลายวันต่อมา ฝนเริ่มยุ่งกับซ้อมละครเวทีจนบ่อยครั้งที่ธันวาต้องกินข้าวคนเดียว เขาส่งข้อความไปชวนเที่ยว ไม่ค่อยได้คำตอบเหมือนเคย
เย็นวันหนึ่ง ฝนเดินฝ่าสายฝนกลับหอพักคนเดียว ร่มที่ยืมธันวาไปหักกลาง เด็กสาวนั่งหมอบอยู่ริมฟุตปาธ ระบายความเครียดผ่านน้ำตาเบา ๆ ขณะหยิบมือถือขึ้นมาอยากโทรหาใครซักคน ทว่ากลับลังเล กด แต่ไม่โทร เธอตัดใจเดินฝ่าฝนต่อไป
เช้าวันถัดมา ธันวาเห็นฝนซึม ๆ ที่ชานชาลาก่อนขึ้นรถไฟ เขาถามแผ่ว
“ร่มที่ให้ยังใช้งานได้มั้ยอะ?”
ฝนส่ายหน้า เงยหน้ามองฟ้า น้ำตาก็ซึมออกมา เธอฝืนยิ้ม “ขอโทษ ร่มมันหัก”
ธันวาวางมือเบา ๆ บนไหล่เพื่อนสนิท “ไม่เป็นไร เปียกคนสองคนยังไงก็สนุกกว่าเปียกคนเดียวอยู่แล้ว”
บทสนทนาหยุดลงกลางอากาศ แต่บางอย่างในใจพวกเขาค่อย ๆ ไหลเอื่อย ๆ เหมือนน้ำฝน
ช่วงเดือนถัดมา ชีวิตของทั้งคู่ยุ่งมากขึ้น ความห่างไกลเริ่มแทรกกลาง ทั้งเงียบ ทั้งอึดอัด
ฝนเริ่มมีเพื่อนใหม่จากวงการละครเวที หนุ่มคนหนึ่งชื่อเอิร์ธที่สนิทกับเธออย่างรวดเร็ว ธันวาเห็นฝนหัวเราะกับเอิร์ธยามเย็นวันหนึ่งขณะผ่านโรงอาหาร หัวใจเขาวูบไหวอย่างประหลาด
คืนนั้นธันวากลับเข้าห้อง ส่งข้อความไปหา “คืนนี้นอนดึกมั้ย” ฝนพิมพ์ตอบช้า ๆ “อ่านบทอยู่ เหนื่อยนิดหน่อย” ธันวาเงียบ ไม่อยากรบกวน เพิ่งรู้ว่าตัวเองคิดถึงแค่ไหน
ระหว่างนี้แม่ของธันวาเริ่มพูดเรื่องอนาคตอยากให้เขาทำงานในเมืองใหญ่ เพราะครอบครัวหวังสูง ธันวาเริ่มเครียด ตึงเครียดกับที่บ้านมากขึ้นเรื่อย ๆ
ผ่านไปไม่กี่วัน เอิร์ธชวนฝนดูดาวที่ดาดฟ้าตึกละครเวที เธอลังเลแต่เลือกไป เพียงเพื่อหนีความวุ่นวายใจ เธอเล่าให้เอิร์ธฟังเรื่องความฝันอยากเป็นนักแสดงเต็มตัวแต่แม่อยากให้กลับไปช่วยที่บ้านขายของ
“งั้นก็เลือกสิ ในเมื่อหัวใจอยากแสดงออกมา” เอิร์ธว่าพลางหัวเราะ ฝนเงียบ หันหน้าไปรับลมเย็น
ขณะเดียวกัน ธันวายืนอยู่ใต้ต้นก้ามปูที่สถานี คิดถึงวันที่เคยหัวเราะกับฝน น้ำตาเอ่อในตาแต่ไม่กล้าพอจะโทรหรือถามตรง ๆ
วันหนึ่งฝนมาเรียนสาย รีบวิ่งขึ้นมาที่สถานี เดินชนกับธันวาที่ยืนรอจนร่มหกคะเมน เธอหอบหายใจแรง
“ช่วงนี้ไม่ว่างเลยเนอะ…ขอโทษ” ฝนพูดเสียงหยาดฝน ธันวาเงียบ หยิบร่มส่งให้เหมือนเป็นสัญญาณว่าเขายังรออยู่
หลังเรียนจบงานมหาวิทยาลัย ฝนได้แสดงบทนำในละครเวทีเป็นครั้งแรก ธันวานั่งมองเธอบนเวที น้ำตาซึมกับความกล้าและมุ่งมั่น เธอเล่นฉากอำลาคนรัก ในสายตาเธอค้นหาใครสักคนในผู้ชม
ค่ำหลังจบการแสดง ฝนรีบลงมาหาธันวาที่นั่งรออยู่คนสุดท้าย
“กินข้าวกันมั้ย?” ธันวาชวน ฝนพยักหน้า กำลังใจจากเขาคือทั้งหมดที่เธออยากได้
ทั้งสองนั่งในร้านอาหารเงียบ ๆ ฝนวางแก้วน้ำเหนื่อยนิดหน่อยก่อนเอ่ย
“นายจะไปทำงานกับแม่จริงเหรอ?”
ธันวาเงียบไปนาน มองออกไปนอกหน้าต่าง “ใจจริง…อยากอยู่ใกล้ ๆ ตรงนี้ แต่แม่คาดหวังไว้เยอะ”
ฝนซึมลง มองธันวาไม่พูดอะไรสักพักก่อนกระซิบ “แต่ตรงนี้ก็ยังมีคนต้องการนายมากเหมือนกันนะ”
ธันวาหัวเราะ กระซิบแผ่ว “แต่บางทีก็เลือกใครไม่ได้…กลัวพลาดพลาดหมดทุกอย่าง”
เสียงเงียบลง ต่างคนต่างกลืนความอึดอัด ทันใดนั้นเอิร์ธเดินเข้ามาทักฝน ธันวาถอนหายใจแผ่ว ๆ
วันถัดมา ฝนเจอแม่มารับกลับบ้าน แม่พูดเรื่องอนาคต มีน้ำเสียงแข็ง เธอยืนกอดร่มของธันวา ฟังแม่เงียบ ๆ ไม่กล้าพูดความจริงที่อยากจะอยู่ต่อ
ช่วงเวลาสอบไฟนอลมาถึง ทั้งสองแทบไม่ได้คุยกัน ต่างแยกย้ายจัดการเป้าหมายชีวิต ฝนโลเลจะสมัครงานหรือตามความฝัน ธันวากังวลกับความคาดหวังที่เคยพลาดพลาดในอดีต กลัวทำแม่ผิดหวัง
วันที่ฝนรับใบประกาศนียบัตร ธันวามอบร่มคันใหม่ให้ ฝนถือร่มมองหน้าเขานิ่งนาน ไม่มีคำพูดใด แค่ยิ้มบาง ๆ น้ำตาคลอในสายฝน
หลายวันต่อมา ธันวาเตรียมย้ายไปกรุงเทพฯ มีงานใหม่ ฝนเปิดร้านเล็ก ๆ ในเมือง พยายามเข้าร่วมละครชุมชน ระหว่างแพ็คของ ธันวาโทรหาฝนแต่ไม่มีการรับสาย แค่ข้อความ “ฝากดูแลต้นก้ามปูให้ด้วยนะ”
หนึ่งปีผ่านไป เขากลับมาเยี่ยมมหาวิทยาลัย ชานชาลายังคงเหมือนเดิมแต่ใครคนนั้นไม่อยู่ เปลี่ยนแค่ดอกก้ามปูที่แผ่ร่วงสีแดงเต็มพื้น ธันวาเดินช้าผ่านสถานที หยิบร่มเก่าในเป้ขึ้นมาหมุนไปมา
ทันใดนั้น ฝนเดินเข้ามาเงียบ ๆ ในมือถือร่มคันใหม่ที่เขาเคยให้ รอยยิ้มเก่ากลับมาในสายตา ทั้งสองยืนมองกันนิ่ง ๆ ไม่มีคำพูดใดอีก ราวกับคำขอโทษทุกอย่างสะท้อนออกมาทางสายตา
ธันวาเอ่ยเสียงกลั้นกลืน “ร่มเก่าไม่ได้กันฝน…แต่กันคิดถึงไม่ได้เลยว่ะ”
ฝนหัวเราะทั้งน้ำตา สะอึกเบา ๆ ก่อนเอ่ย “ก็แค่ขอให้กลับมากางด้วยกันเป็นครั้งคราว ก็พอแล้ว”
ทั้งสองเดินข้ามชานชาลาใต้ต้นก้ามปู ท่ามกลางเสียงฝนโปรยและแผงร่มสองคันที่อบอุ่นกว่าฤดูใด ทั้งคู่ไม่ได้สัญญาเรื่องอนาคต เพียงแค่เดินไปด้วยกัน ในช่วงเวลานั้น—ครั้งแรกที่กล้าเลือกหัวใจตัวเอง
