เสียงดังโป๊ก ๆ ๆ ดังจากในครัวหอพัก “อย่ายกชามแบบนั้นโอม เดี๋ยวหก!” พลตะโกนจากหลังประตู ทันใดนั้น ชามไข่กวาดลงสู่พื้นตามแรงสะบัดของโอมนั่นเอง!
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!โอมหน้าถอดสี เสียงไข่กระทบพื้นดังแผละ ลลิตาขำจนแทบกรอกตา “จะรีบเพื่อ?”
“ถ้าเจ้าหน้าที่เห็นว่าครัวเลอะอีก จะโดนตัดคะเเนนนะ!” หมิงแย่งพูด พลเหมือนเพิ่งนึกออก แย่งไม้ถูมาโยนให้โอม เลอะเทอมันก็ต้องเก็บเนอะ
โอมเหมือนจะเสียฟอร์ม ยืดหลังตรง “เรารับผิดชอบ เดี๋ยวเช็ดเอง” แต่ลลิตาทั้งขำทั้งเซ็ง “นายรีบไปซื้อมะเขือเทศนะ ที่เหลือให้ฉันยุ่งเอง”
“ฉันจำได้ว่า สูตรต้องมีหัวหอม…หรือใช้ต้นหอมดี?” หมิงเกาหัว ลลิตาหันขวับ “ก็หอมแดงน่ะสิ! ทำไมเธอ…เอาเป็นว่า เธอไปหยิบผักเก็บในตู้เย็นมาให้หน่อย”
โอมตื่นเต้นกับโจทย์ประกวด “ไข่เจียวสร้างสรรค์” หอที่ชนะได้ทุนกิจกรรมครึ่งปี ตาเป็นประกาย “ถ้าเราชนะ มันต้องดังไปทั้งคณะแน่!”
พลยังทำหน้าสงสัย “ถามจริง โอม ทำไมอยากแข่งมากนักอะ?”
โอมหยุดกวาดมองหน้าเพื่อนทีละคน “เพราะ…ถ้าได้รางวัลแม่จะภูมิใจ! ทุกปีแม่ส่งลิงก์ประกวดมาให้ครบ ล่าสุดส่งมาเยอะพอ ๆ กับบิลค่าโทรศัพท์”
พลยิ้มมุมปาก “อีกสักพักคงได้ประกวดถ่ายเซลฟี่กับไข่ดาวมั่งล่ะ”
เสียงฮาของหมิงกลบเสียงหัวเราะจิ๊บ ๆ ของลลิตา บรรยากาศเริ่มผ่อนคลาย แต่ปัญหายังมาพร้อมไข่ดิบพื้นเปรอะ โอมเลยถูๆ เช็ดๆ…แต่ดูเหมือนจะถูไปลื่นไป สองสาวยืนกลั้นหัวเราะจนหน้าแดง
—
บรรยากาศหน้าห้องครัวเวลาต่อมา พลยังไม่เข้าใจความสำคัญของแครอท “เราจะใส่แครอททำไม ไข่เจียวมันต้องเหลืองสิ!”
ลลิตาหน้ามุ่ย วิจารณ์ “เขาว่า Fusion ไง พืชผักต้องมีสีสัน ชนะใจกรรมการ!” หมิงเสริม “เออ เคยดูคลิปที่ใช้ฟักทอง—” ลลิตาตัดบท “ขอเถอะขอแค่ไม่ใส่ทุเรียน” ทุกคนพยักหน้า เงียบพักหนึ่งก่อนที่หมิงจะพูดจนเสียงแผ่ว “แต่ถ้าใส่ก็…อาจจะไม่เข้ารอบ…แบบเชฟกะทะเหล็ก”
โอมพลางจดส่วนผสม แต่มือก็สั่นนิด ๆ เพราะกลัวล้มเหลว พลแอบหันไปดูมือถือ (ส่งข้อความหาเพื่อนต่างหอเพื่อขอสูตรลับ) แต่ดันส่งชื่อสูตรผิด ข้อความเป็น “ไข่เจียวดองเกลือ” เพื่อนตอบสติกเกอร์ตกใจมา ทุกอย่างยิ่งตลกขึ้นเมื่อโอมดันเข้าใจว่ามันคือเคล็ดลับ
—
เมื่อวัตถุดิบพร้อม ทุกคนเถียงกันเรื่องใครตีไข่ “พลมือหนัก ก่อนหน้านี้ไข่แตกเพราะนายเลย!” หมิงปราม ลลิตาชี้ไม้ชี้มือ “เวลาคนมีปัญหากับตีไข่ แนวโน้มตีใจเพื่อนแตกก็ตาม!” พลหน้าถอดสี แต่ก็พยายามตีไข่ด้วยท่าเรียบร้อยที่สุด น้ำไข่กระเซ็นไปที่ขอบชาม หมิงรีบยื่นผ้าให้
เสียงเพลงโทรศัพท์ดังขึ้น โอมรีบรับ แฟนแม่โทรมา “โอม คนดี เอาใจช่วยนะลูก” โอมเกร็งตอบโต้ ไหล่ปล่อยตก วางสายหันมาแกล้งคุยกับไข่ต่อ “ฟังแม่นะ ไข่เจียวนี้ต้องชนะ!” สามคนนั่งอึ้งเงียบ
—
กลางดึกก่อนถึงวันประกวด ความวุ่นวายกลับมาอีกครั้ง หมิงค้นสูตรออนไลน์จนหลับไปคาคอม ขณะที่ลลิตาแอบหยิบขวดซอสหายากจากตู้เย็นรวม (ซอสเจ้าปัญหานี้เป็นเจ้าของโดยรุ่นพี่ ‘ณัฐ’) โอมถาม “เธอนี่กล้ามากนะ” ลลิตาหน้าแดงแต่พูดมั่น “งานนี้ต้องถึงที่สุด!”
ไม่นานพลเดินเข้ามาเห็นเข้าพอดี แกล้งหยอก “ถ้ารุ่นพี่ณัฐมาเห็นละก็ ซอสนี้เอาไม่อยู่” ลลิตาค้อน “นายก็ไม่บอกไวกว่านี้!” ทันใดนั้นเสียงไลน์ดัง ณัฐส่งภาพ “ใครแอบหยิบซอส?” พลรีบพิมพ์แก้ตัว ลลิตากลัวแบบพูดไม่ออก
—
ระหว่างทีมซ้อม ไข่ใบแรกไหม้ติดกะทะ โอมกับพลโทษกันไปมา “นายเติมน้ำมันมากไป!” “ทีนายล่ะใช้ไฟแรงตกใจไข่หมด!” ลลิตาทำตัวเป็นกรรมการ กลั้นขำบอก “ไข่เจียวไม่ใช่ข้าวกะเพราต้มยำ ขอโฟกัสชีส!” หมิงเสนอใส่ชีสแต่ซื้อผิดกลายเป็นโยเกิร์ตรสผลไม้ ผิดเรื่องอีก
การฝึกซ้อมยุ่งเหยิงไปทั้งเช้า จีบจีบจบจบจนเหลือไข่แค่ 6 ใบ สุดท้ายหมิงถามแบบหวังหัวเราะ “เราจะแพ้เพราะไม่มีไข่กี่ใบ หรือสูตรลับดองเกลือเนี่ย?” กลุ่มเพื่อนโอเคกับความบ้าบอนี้จนอดยิ้มไม่ได้
—
ถึงวันประกวด ผู้คนแน่นหอประชุม กลิ่นอาหารเย้ายวนเต็มห้อง พลกวาดตามองเห็นคู่แข่งบางกลุ่มแต่งคอสตูมพ่อครัว ลลิตากระซิบ “เราควรใส่หมวกมั้ย?” หมิงหยิบผ้าเช็ดหน้าพันหัว “แบบนี้โอเคไหม?”
โอมลุ้นจนมือเย็นเหงื่อซึม ทำหน้าซีเรียส ปลุกใจทีม “ไข่เจียวเรา คนดูต้องว้าว!” พลหาว “ถ้าไม่ว้าวก็น่าจะวาย…” แต่ทุกคนก็เริ่มลงมือ ระหว่างนั้นลลิตาหันไปคุยกับกรรมการ แต่โดนถามกลับ “ไข่ที่ใช้เป็นปลอดสารใช้ไหม?” ทุกคนนิ่งอึ้ง “เอ่อ…เราเช็คใบเซอร์พอดี..แต่ลืมไว้ที่มอ” กรรมการสังเกตเฉย ๆ แต่กลุ่มกำลังเครียดหนัก
—
ไข่ในกะทะชิ้นสุดท้ายเริ่มฟูขึ้นอย่างสวยงาม พลเป่าลม ไล่ความเครียด หมิงยิ้มบาง “อย่าลืมราดน้ำจิ้มสูตรเฉพาะ!” ลลิตาเทซอสเชฟณัฐแบบมือสั่น โอมกังวล “ถ้าโดนจับได้…” หมิงหัวเราะลั่น “เดี๋ยวฉันรับผิดเอง!”
แต่แล้ว “ปัง!” ไข่เจียวหลุดจากจานกลิ้งลงโต๊ะฝ่ายตรงข้าม ทุกคนช็อค กลุ่มข้าง ๆ พยายามช่วยเก็บแต่ทำไข่แตกเพิ่ม กลายเป็นสงครามไข่เจียวย่อย ๆ
—
ปัญหาใหญ่บังเกิด เมื่อประกาศว่าทีมไหนทนแรงกดดันและแก้สถานการณ์เฉพาะหน้าได้จะได้คะแนนพิเศษ พลเลยเอามะเขือเทศโยนลงกะทะทำไข่เจียวใหม่ทันที ลลิตาเทผักสด หมิงราดโยเกิร์ต (อย่างไม่ได้ตั้งใจ) กลายเป็น “ไข่เจียวสายรุ้ง” สีสันสดใส กรรมการหัวเราะจนลั่น “ไอเดียแปลกดี!”
เสียงขำฮาของพริตตี้ในงาน ปะทะความมุ่งมั่น(เกินเหตุ)ของโอม ทุกคนหัวเราะกันเองในความบ้าบอของเมนู
—
หลังประกวด ทีมของโอมได้รางวัลปลอบใจ “ความสร้างสรรค์” ทุกคนดีใจ เปลี่ยนความผิดหวังเป็นเสียงหัวเราะ หมิงยิ้มกว้าง “ปีหน้าเราแข่งไข่เจียวอีกไหม?” พลตอบ “ปีหน้าขอเมนูที่ไม่ต้องตีกับกะทะ” ลลิตาสวน “แต่ถ้าไม่ป่วนก็ไม่ใช่พวกเราแล้ว”
โอมโทรหาคุณแม่เสียงสั่น “แม่ เราไม่ได้ที่ 1 แต่แม่ได้หัวเราะทั้งงาน” แม่ปลายสายหัวเราะ “งั้นลูกคือแชมป์ของแม่แล้ว” เสียงหัวเราะดังพร้อม ๆ กับการกินไข่เจียวรุ้งด้วยกันในหอ เพื่อนนั่งล้อมวงยิ้มอบอุ่น
พลคีบไข่ขึ้นมากัด “หวาน…เพราะใส่โยเกิร์ตเหรอ?” หมิงหัวเราะลั่น “ก็…หอมพิเศษ สูตรเรานี่นา” ลลิตายักไหล่ “ปีหน้าขอสูตรที่ไม่ต้องลุ้นหัวใจจะหยุดเต้นทุกวินาที”
เสียงหัวเราะปิดท้าย พร้อมกับมุก “ขอปีหน้าต้มมาม่าแข่งแทนได้ไหมหอ?” และทุกคนปรบมือ โผกอดกัน งานวุ่นจบลงด้วยรอยยิ้มและมิตรภาพแน่นแฟ้นยิ่งกว่าไข่เจียวธรรมดา
