เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเป็นรอบที่สาม พลอยตีเบา ๆ ที่โต๊ะข้างเตียง ก่อนลุกขึ้นมาด้วยสายตาว่างเปล่า ร่างกายที่แสนเฉื่อยชาเธอเดินไปล้างหน้า น้ำเย็น ๆ ปะทะผิวหนัง ทำให้เธอค่อย ๆ ได้สติกลับมา อากาศกรุงเทพยามเช้าชื้น ๆ พลอยหยิบกระเป๋าผ้าเก่า ๆ ใส่แฟ้มงาน ใบหน้าเธอดูเหมือนไร้สีสัน ใจยังรอให้ถึงเย็นวันศุกร์เร็ว ๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!แสงเป็นคนแรกที่ถึงสำนักงาน หัวหน้าทีมฝ่ายธุรการอายุยี่สิบแปด เขาจัดโต๊ะของตัวเองเงียบ ๆ เปิดแล็ปท็อป ก่อนส่งสายตาผ่านกระจกหน้าต่างไปอีกฝั่งของถนน รอยยิ้มจาง ๆ ทอดเงาอยู่บนใบหน้า ราวกับเฝ้ารออะไรบางอย่างโดยไม่รู้ตัว
ตอนที่พลอยเดินเข้ามาในออฟฟิศ เธอพบแสงกำลังยืนดูไฟล์เกี่ยวกับโครงการใหม่ พลอยพูดทักเบา ๆ
“มาก่อนอีกแล้วเหรอคะ”
แสงหันมา ยิ้มพลางพยักหน้า “กลัวรถติดน่ะ”
“วันนี้คงไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น” พลอยพึมพำ เหมือนได้แต่หวัง
แสงยิ้มรับ “บางที…วันเฉื่อย ๆ ก็ดีเหมือนกันนะ”
เสียงหัวเราะสั้น ๆ ตามมา ก่อนที่ทั้งสองจะแยกกันไปนั่งทำงานในมุมของตัวเอง เสียงแป้นพิมพ์ เสียงเครื่องถ่ายเอกสารกลายเป็นพื้นหลังของวันธรรมดา
พลอยสังเกตว่าช่วงหลังแสงเงียบขรึมกว่าเดิม เขาถนัดลีกเลี่ยงการสบตา แม้ระยะหลัง ๆ จะมีช่วงที่ทั้งคู่ต้องอยู่ล่วงเวลา พูดคุยเรื่องงานมากขึ้น แต่เมื่อรอยยิ้มของเธอเผยออกมา เขาก็มักมองผ่านและตอบสั้น ๆ
บ่ายวันหนึ่ง พลอยเดินไปขอเซ็นต์เอกสาร แสงเงยหน้าขึ้น “งานเสร็จแล้วเหรอ?” น้ำเสียงเขาไม่มีความกระตือรือร้น พลอยชำเลืองมอง คำถามคาอยู่ในหัว แต่เธอเลือกเงียบ
เมื่อจังหวะเหมาะ พลอยเดินไปจิบกาแฟพร้อมกับหยิบแก้วกระดาษอีกใบ “คือ…” พลอยหยุด “คุณ…โอเคใช่ไหม?”
แสงเงียบไปเล็กน้อยก่อนตอบ “ผมแค่คิดอะไรบางอย่างอยู่”
“ถ้าอยากเล่า ก็เล่าได้นะ” พลอยเว้นจังหวะ “แต่ถ้าไม่อยาก…ฉันไม่บังคับ”
แสงเงียบนาน “พลอยคิดว่าคนที่เคยผิดพลาด ต้องได้รับโอกาสใหม่ไหม”
พลอยสบตาเขา “ถ้าเขายังอยากแก้ไข…”
วันนั้นเองที่พลอยจดจำการสนทนาได้ลึกซึ้ง เธอไม่ได้ถามต่อ แค่ส่งรอยยิ้มจาง ๆ เป็นกำลังใจให้ เหมือนพูดผ่านสายตา ‘ฉันรอฟังเสมอ’
วันหยุดสั้น ๆ พลอยไม่มีแผนไปไหน เธอติดที่ร้านซ่อมจักรยานของพ่อที่สุทธิสาร จักรยานเก่าซ้อนทับกับเครื่องมือช่างที่วางเกะกะ กลิ่นน้ำมันเครื่องโชยกรุ่น พลอยช่วยพ่อทำงานกลางแดดเหงื่อซึม ดวงตาเธอมองถนนว่างหน้าร้าน พลางหวนคิดถึงการสนทนากับแสง
“มีคนที่ทำผิดแล้ว…เขาสมควรได้โอกาสใหม่ไหมคะพ่อ” พลอยพูดขณะช่วยเช็ดเครื่องมือ
พ่อก้มหน้า “ก็แล้วแต่ใจเขานะลูก คนเรากล้าเริ่มใหม่ก็ดีแล้ว แต่จะมีใครรอให้อภัยบ้าง…ก็เรื่องหนึ่ง”
พลอยนิ่งงัน ไม่ตอบ เธอสงสัยว่าแสงกำลังพูดถึงอะไรในอดีตของเขา แล้วเขากำลังรอให้ใครให้อภัย
อาทิตย์ถัดมา แสงต้องทำงานกับพลอยในโครงการใหม่ เขาทำตัวเป็นมืออาชีพ พยายามคุยเรื่องงานเท่านั้น จังหวะเดินกลับออกจากออฟฟิศยามค่ำ ฝนเริ่มพรำ แสงยื่นร่มให้พลอย
“ผมเดินกลับใกล้ ๆ เอง เอาร่มไปดีกว่าครับ”
พลอยรับร่ม สูดหายใจเล็กน้อย “ขอบคุณค่ะ” เธอนึกอยากพูดบางอย่าง แต่นิ่งไว้
ฝนตกยาวทั้งคืน พลอยวางร่มที่โต๊ะทำงาน เช้าวันถัดมาแสงเปิดประตูเข้ามาพร้อมรอยเปียกหมาด ๆ เธอเหลือบมอง สีหน้ารู้สึกผิด
“เมื่อคืนฝนแรงนะ” พลอยเอ่ยเบา ๆ
“ก็นิดหน่อย ไม่เป็นไรหรอก” แสงยิ้มบาง ๆ เดินผ่านไป ไม่พูดอะไรอีก
สัปดาห์ต่อมา รับรู้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปในทีม แสงโดนอำนวยการตำหนิเรื่องงบประมาณ พลอยสังเกตเห็นมือที่กำแน่นกับเก้าอี้ เธอไม่กล้าเข้าไปถาม พอพักเที่ยงแสงเดินออกไปที่สวนข้างตึก พลอยลังเล ก่อนตามไปยืนข้าง ๆ
“มีอะไรให้ช่วยไหม” พลอยพูดเบาหวิว
“ขอโทษที่ผมไม่ค่อยคุย… ช่วงนี้…ไม่ค่อยอยู่กับตัวเอง” เขารีบเสไปอีกประเด็น “คุณเป็นคนเดียวที่ไม่เคยซ้ำเติมเลย”
พลอยนิ่ง คำว่าซ้ำเติมสะเทือนใจเธอ
“ฉันแค่ไม่อยากให้ใครรู้สึกถูกทอดทิ้งเหมือนที่ฉันเคยรู้สึก” พลอยพูดเสียงเครือโดยไม่รู้ตัว
แสงได้แต่มอง ดวงตาคู่นั้นแสดงความรู้สึกลึกซึ้งเกินคำพูด พลอยเดินกลับโดยไม่พูดอะไรต่อจากนั้น
วันต่อมาบรรยากาศในทีมยังตึงเครียด แสงดูเหมือนโดดเดี่ยวมากขึ้นยิ่งกว่าเดิม เขาทำตัวห่างจากคนรอบข้าง แม้แต่พลอยก็แทบไม่ได้สบตา
ช่วงเย็น พลอยตัดสินใจส่งข้อความไปหา “ถ้ามีอะไรอยากเล่า ฉันฟังนะ” แต่เงียบ ไม่มีข้อความตอบกลับ
หลายวันต่อมา พลอยค่อย ๆ เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงรอคำตอบจากเขาขนาดนี้ เธอไม่เคยรู้สึกผูกพันกับใครง่าย ๆ มาก่อน ความอดทนและความเหงาที่เธอซ่อนไว้กำลังขยับทีละน้อยเหมือนใครกำลังหลอมละลายกำแพง
ในวันที่งานโครงการถูกยืดเวลา ทุกคนอยู่ทำโอที พลอยกับแสงติดอยู่ในออฟฟิศสองต่อสองในห้องประชุมเล็ก ๆ บรรยากาศเงียบ ใช่เพียงเสียงลมหายใจตนเอง
แสงเอ่ยขึ้นช้า ๆ “ผมเคยผิดพลาดมาก่อน เคยไว้ใจคนผิด ทำให้ใครหลายคนเดือดร้อน แม้กระทั่งครอบครัวตัวเอง”
พลอยเงียบ รอฟังโดยไม่ขัด
“ผมเคยคิดว่าคงไม่มีใครให้อภัย แต่วันหนึ่งผมเห็นว่าคุณเป็นคนที่ไม่เหมือนใคร…เพราะคุณไม่ได้ตัดสินผมตั้งแต่แรก”
พลอยถอนหายใจยาว “ฉันก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบเท่าไหร่หรอก”
สายตาของทั้งสองประสานกันภายในแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่าง ยังไม่มีคำสารภาพหรือคำพูดใดเปลี่ยนความสัมพันธ์ทันที เพียงแต่มุมมองของทั้งสองเปลี่ยนไปตามเหตุการณ์นั้น
วันถัดมา แสงไม่เข้าบริษัท หัวหน้าแจ้งว่าเขาลาป่วย พลอยใจหวิว รู้สึกเป็นห่วงแต่ไม่กล้าโทรหา
พลอยเดินผ่านร้านซ่อมจักรยานแล้วหยุดครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจแวะซื้อขนมไปเยี่ยมที่คอนโดเล็ก ๆ ของแสงที่อยู่ไม่ไกลกัน
เธอกดกริ่งอยู่นาน แสงเปิดประตูออกมาด้วยใบหน้าซีด “คุณมาทำไม…” เสียงแหบพร่า แม้พยายามฝืนยิ้ม
“แค่อยากให้รู้…ฉันไม่ได้จะถามอะไร ไม่มีใครควรต้องอยู่คนเดียวเสมอไป” พลอยยื่นขนมให้
เงียบไปหลายนาที แสงจึงพยักหน้าช้า ๆ “ขอบคุณนะ”
สัปดาห์ต่อมา แสงเริ่มค่อย ๆ เปลี่ยน เขากล้าเข้าใกล้เพื่อนร่วมงานมากขึ้น ช่วยเหลือทีมบ่อยขึ้น พลอยเฝ้ามองความเปลี่ยนแปลงนั้นด้วยสายตาชื่นชม มักอมยิ้มโดยไม่รู้ตัว
แสงเริ่มชวนพลอยคุยเรื่องนอกงานมากขึ้น ทั้งสองเริ่มเข้าใจมุมมองและอดีตของกันและกัน ไล่ตั้งแต่เรื่องครอบครัว ฝันในอนาคต ไปจนถึงเพลงโปรดและร้านกาแฟที่ชอบ
หนึ่งค่ำคืนขณะนั่งดื่มกาแฟหลังเลิกงาน แสงพูดว่า “ผมอยากเปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเอง แต่กลัวจะกลับไปผิดเหมือนเดิม”
พลอยสบตา “ไม่มีใครไม่เคยกลัว พอเรากล้าเดินต่อ กลัวก็แค่ส่วนหนึ่งของชีวิตเอง”
ใจแสงเปิดกว้างมากขึ้น สีหน้าหนักอึ้งในอดีตค่อย ๆ แปรเปลี่ยน
ค่ำวันหนึ่งขณะพลอยนั่งรถเมล์กลับบ้าน เธอได้รับข้อความสั้น ๆ จากแสง “ขอบคุณที่ไม่เดินหนี”
พลอยไม่ตอบในทันที เธอค่อย ๆ ยิ้มออกมา ในใจรู้ว่าตัวเองก็กำลังเดินข้ามอดีตคล้ายกัน มีบางแผลในวัยเด็กที่เธอยังไม่ทันเยียวยา
หลายเดือนผ่านไป พลอยกับแสงช่วยกันนำเสนอโครงการต่อทีม หลังเสร็จสิ้นการประชุม ทุกคนปรบมือให้กับผลงานของทั้งสอง พลอยกับแสงยิ้มให้กันอย่างมีความหมาย เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองมองเห็นความสำเร็จร่วมกัน
เย็นวันนั้น พลอยนั่งมองกรุงเทพจากชานระเบียงที่บริษัท แสงเดินเข้ามาข้าง ๆ ทั้งคู่ยังไม่มีคำว่า “รัก” หลุดจากปากสักคำ
“วันนี้เหนื่อยไหม” แสงถามเสียงอ่อน
“เหนื่อย…แต่ดีใจ” พลอยตอบเบา ๆ แล้วเงียบอยู่พักหนึ่ง
“ผมเคยคิดว่าคงไม่มีใครรับฟังความผิดของตัวเองได้…แต่คุณไม่เคยหันหลังให้”
พลอยยิ้ม ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย “เพราะฉันก็เคยถูกทิ้งมาก่อน”
เสียงระฆังจากวัดใกล้ ๆ ดังขึ้น ขณะที่ความเงียบละเอียดอ่อนเคลือบในอากาศ
“จะว่าไป…อนาคตเราสองคนไม่เหมือนกันเลย” พลอยพูดขึ้นเมื่อรอยยิ้มจางหาย
“แต่อย่างน้อยปัจจุบันเรายืนอยู่ข้าง ๆ กัน” แสงตอบ พลางกลั้นใจเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่เลือกกลืนความรู้สึกลึก ๆ ลงไป
คืนวันศุกร์ แสงนั่งรอหน้าร้านซ่อมจักรยาน พ่อพลอยเดินออกมา เรียกแสงเข้ามานั่งคุยโดยไม่คาดคิด บทสนทนานั้นเต็มไปด้วยความอึดอัด แต่แสงเลือกเปิดใจถึงอดีต พ่อพลอยฟังเงียบ ๆ ไม่ซักถามจนถึงจุดหนึ่งที่เขาพูดเบา ๆ “แค่พยายามอย่าให้ลูกสาวฉันต้องร้องไห้”
แสงพยักหน้า ใจเต้นแรง ความจริงที่แบกรับคล้ายเบาลงเมื่อได้รับการยอมรับเล็ก ๆ
ฤดูฝนเวียนมาอีกครั้ง พลอยกับแสงยังมีเรื่องไม่เข้าใจกันมากมาย เป้าหมาย แรงกดดัน ความกลัวจะซ้ำรอยเดิม แต่ทั้งคู่ก็ไม่จากไปไหน เสียงฟ้าเปรี้ยงกลางค่ำ ทั้งสองนั่งคุยในร้านกาแฟมุมเงียบ
“บางทีเราก็คงมีวันที่ต้องเลือกเส้นทางต่างกัน” พลอยพูดหลังยกกาแฟขึ้นดื่ม
“แต่วันนี้…ผมอยากเลือกที่จะให้อภัยตัวเองและให้อภัยคุณถ้าวันนั้นมาถึง” แสงพูดติดขัดเล็กน้อย
พลอยมองออกนอกหน้าต่าง “ไม่มีครั้งไหนที่ฉันไม่กลัวจะสูญเสียอะไรบางอย่างไป…แต่วันนี้เรายังเลือกอยู่ข้างกันได้”
ภายนอกฝนตกไม่หยุด ความเงียบยังอ้อมล้อมทั้งสองไว้ ก่อนที่รอยยิ้มจะเผยออกจากทั้งคู่ ในความเงียบงันนั้นเต็มไปด้วยโอกาสของความรัก ความเปราะบางของชีวิต แต่ก็เกิดความซื่อตรงและอภัยให้กันได้
