เสียงฝนซัดกระทบหลังคาสังกะสีในคืนสลัว โคมไฟในบ้านไม้หลังเล็กริมผาแกว่งไปตามแรงลม หน้าต่างถูกผ้าห่มเก่าปิดแน่น แสงประกายลอดซอกลงบนขวดโหลน้ำฝนที่วางเรียงริมหน้าต่าง ออร์แกนยืนพิงกำแพง มองฝนตกลงเป็นสายไม่มีทีท่าจะหยุด ท่ามกลางเสียงน้ำหยดซ้ำซาก หูของเธอกลับได้ยินเสียงกล่อมประหลาด แผ่วเบาเหมือนคนกระซิบบางอย่างจากกลางสายฝน…
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!แม่เดินโซเซเข้ามา ออร์แกนหลบสายตา เบี่ยงตัวหนีสายฝนที่ไหลรินจากปลายผ้าห่ม แม่เปิดลิ้นชัก คว้าขวดยาสีชาจากข้างใน ก่อนจะหยุด มองลูกสาวนิ่ง ๆ เหมือนใครบางคนกำลังจะพูดในสิ่งที่พูดไม่ได้ แล้วแม่ก็ผลุนผลันออกไปทิ้งแต่กลิ่นยาและเสียงร้องไห้จากห้องข้าง ๆ ไว้เบื้องหลัง
ฝนยังคงตกไม่หยุด ดึกคืนนั้น ขณะที่ออร์แกนจะแอบสอดส่องดูแม่ เพื่อนบ้านตะโกนข้ามรั้วไม้เก่า “ออร์แกน พรุ่งนี้อย่าลืมไปช่วยป้าคว้าไก่ในสวนแต่เช้า!” เด็กหญิงไม่ได้ตอบ เธอหันกลับไปฟังเสียงฝน และรู้สึกเจือกลิ่นดินแปลกปลอมปนในอากาศ
รุ่งเช้า ฝนพรำเบา อากาศชืดเย็น ออร์แกนเดินไปตามทางเดินไม้ ผ่านบ้านเก่าซอมซ่อ กระท่อมข้างทางเปิดประตูออก เด็กชายคนหนึ่ง พุงป่อง ผมเงาจับตัวหนา กำลังจ้องมองเข้ามา “ชื่ออะไร” เด็กชายถาม ออร์แกนย่นคิ้ว “ออร์แกน เธอล่ะ” “ฉันชื่อไม้ มาอยู่กับยาย” เขาชี้ไปยังบ้านข้าง ๆ “เขาบอกให้ฉันระวังฝนที่นี่”
สายฝนทิ้งตัวเป็นม่านบาง ไม้มองฝนอย่างไม่ไว้วางใจ ออร์แกนเหลือบมอง รู้สึกถึงความต่าง ผู้มาใหม่คนนี้เหมือนมีบางอย่างปิดบัง ในขณะที่ทั้งคู่ช่วยกันลากไก่คอกลงไปขัง เสียงสายฝนกล่อมเสียดแก้วหู พร้อมกับวูบหนึ่งของเสียงกระซิบ “ถ้าฝนหยุดตก หมู่บ้านนี้ก็จะหายไปนะ…”
ออร์แกนชะงัก ปล่อยมือจากตะกร้าไก่ ไม้เลิกคิ้ว “ได้ยินอะไรหรือเปล่า” ออร์แกนส่ายหน้าแบบคนมีอะไรปิดบัง แล้วพูดสั้น ๆ “เปล่า ไม่มีอะไร แค่ฝนมันเสียงดัง”
เวลาผ่านไป เด็กทั้งสองค่อย ๆ คุ้นกัน ไม้เป็นเด็กกล้าถาม ออร์แกนมักซ่อนความรู้สึก เมื่อฝนซาลงในบางครา ทั้งสองออกไปเดินเล่นริมลำธาร ออร์แกนหย่อนเท้าลงในน้ำ มองปลาแล่นผ่านเท้าตัวเอง
“เธอชอบหมู่บ้านนี้ไหม” ไม้ถามขณะช้อนก้อนกรวดปาไปกลางน้ำ “ไม่รู้สิ มันเหมือนฝนที่ไม่เคยหยุด มันเปียก มันหนาว” ออร์แกนตอบ รอยยิ้มหม่นเป็นเงาบนใบหน้า
ขณะทั้งคู่เดินเข้าป่า ฝนโหมแรงขึ้นจนแทบมองไม่เห็นทาง ออร์แกนได้ยินเสียงเนื้อเสียงเดียวกันในหัว “อย่าปล่อยให้ฝนหยุด ตราบใดที่ยังอยู่นี่…” เธอชะงัก ไม้พาเธอวิ่งหลบโคลน สายลมฟาดจนใบหน้าช้ำ ทั้งสองพลัดหลงกันชั่วขณะ
ออร์แกนวิ่งพล่าน ไม้ตะโกนชื่อเธอฝ่าฝน ในขณะที่เสียงกระซิบในหัวร้องดังขึ้นเรื่อย ๆ จนเธอแทบทนไม่ไหว ในที่สุด เธอก็ล้มลงข้างต้นไม้ใหญ่ กอดเข่าตัวเอง บีบหูแน่น เสียงฝนและเสียงในหัวระเบิดแข่งกัน
“ช่วย… ช่วยที…” เธอกระซิบทั้งน้ำตา เสียงฝนซา เสียงกระซิบในสายลมหายวับไป เหลือเพียงเสียงหอบหายใจและคราบน้ำตาบนแก้ม
ไม้เจอออร์แกน นั่งลงข้าง ๆ ไม่พูดอะไรสักพัก ก่อนจะพูดช้า ๆ “ฉันก็ได้ยินเสียงประหลาด…แต่กลัวจะเล่าใครฟัง”
ออร์แกนเหลียวช้า ๆ มองเขาในที่สุด “จริงเหรอ” ไม้พยักหน้า ออร์แกนสูดหายใจลึก “มันบอกว่าอย่าปล่อยให้ฝนหยุด…ถ้าฝนหยุด หมู่บ้านนี้จะหายไป”
ทั้งคู่สบนัยน์ตาเงียบ ๆ ไม้ขยับมาใกล้ “ยายฉันบอกว่ามาที่นี่ต้องทำใจ ถ้าฝนหยุดต้นไม้จะเฉา”
เย็นวันนั้น ฝนยังตกไม่หยุด ออร์แกนกลับบ้านเจอสายตาแม่จับจ้อง สีหน้าแม่อึดอัด วางขวดยาลงบนโต๊ะอย่างแรง “วันนี้ไปไหนมา”
“เดินเล่นกับไม้” เสียงออร์แกนเบา มือกำชายเสื้อแน่น “ระวังตัวล่ะ หมู่บ้านนี้ ถ้ามีอะไรมากวน ฝนจะ…แรงขึ้นอีก” แม่พูดเหมือนปิดบังอะไรไว้ ก่อนจะเดินเข้าห้องไป ปล่อยลูกสาวยืนนิ่งท่ามกลางเสียงฝนโหมกระหน่ำ
คืนวันต่อมา ออร์แกนฝันเห็นภูติสายฝน รูปร่างโปร่งแสงเหมือนม่านน้ำ เดินวนไปทั่วหมู่บ้าน คนในฝันพูดอะไรฟังไม่ได้ศัพท์ แต่กลับปลุกให้ตื่นเช้าใจเต้นแรง เธอเดินออกไปหน้าต่าง เปิดออกแล้วสูดกลิ่นฝนเข้าปอด
ไม้รออยู่หน้าบ้านอย่างไร้เหตุผล “ไปทางบ่อโบราณไหม ฉันได้ยินเสียงแปลกอีกละ” ออร์แกนลังเลแต่ก็เดินตามไป เสียงฟ้าร้องไกล ๆ ทำให้ทั้งสองเดินชิดกันมากขึ้น
ถึงบ่อโบราณ ฝาปิดสนิมเขรอะ ไม้เงี่ยหูฟัง เสียงในบ่อลึก ๆ เหมือนเด็ก ๆ ร้องไห้ ออร์แกนหลบสายตาและทรุดลงข้างบ่อ ลมหัวใจเต้นรัว ความกลัวบางอย่างไหลเข้ามาแทนที่ความอยากรู้อยากเห็น
“เธอเคยกลัวอะไรไหม” ไม้ถามเสียงต่ำ ออร์แกนก้มหน้า “กลัวแม่ กลัวฝนจะหยุด…กลัวทุกอย่างเปลี่ยนไป”
ไม้ยิ้มเศร้า “ฉันกลัวพ่อลืมฉัน…กลัวว่าสักวันยายจะหายไปพร้อมหมู่บ้าน”
เสียงสายฝนในบ่อเงียบลง ทั้งสองสบตากัน เหมือนได้รับการรับรู้บางอย่างจากโลกใบนี้
ท่ามกลางสายฝนที่ไม่เคยหยุดตก หมู่บ้านแห่งนี้เหมือนลอยอยู่กลางเปลวฝน ออร์แกนกับไม้เริ่มทำภารกิจสำรวจความลับ ด้วยการสังเกตเสียงในสายฝนและพยายามฟังเสียงต่าง ๆ ให้ชัดขึ้นในแต่ละวัน แต่ยิ่งพยายาม เสียงกระซิบก็ทวีคูณความน่าสะพรึง
ฝนสาดลงหนักเป็นพิเศษในค่ำคืนนั้น จู่ ๆ มีเสียงเคาะหน้าต่างรัว ๆ ออร์แกนผวา ตะโกน “ใคร!” เสียงแม่ร้องบอก “อย่าเปิดนะ!” แต่เสียงเคาะยังคงไม่หยุด
ไม้ปีนเข้ามาทางหลังบ้าน เปียกไปทั้งตัว “ยายฉันหายไปกลางฝน! ช่วยฉันตามหาที!” ออร์แกนลังเล แม่โผล่ออกมาหน้าประตู น้ำตาไหลลงแก้ม “อย่าออกไป ออร์แกน!” แต่เธอคว้ามือไม้ วิ่งฝ่าฝนออกไปทันที
ทั้งสองลุยผ่านโคลน ต้นหญ้างอกรกรุงรัง ฝนตีกลบเสียงเรียกกันและกัน เบื้องหน้าป่าหนาแน่นขึ้น เสียงในหัวออร์แกนกรีดร้องอีก “อย่าปล่อยให้ฝนหยุด…” เธอแทบเป็นลม ไม้คว้าแขนไว้ “สู้สิ! เธอได้ยินเหมือนฉันใช่ไหม!”
ลึกเข้าไปในป่า ทั้งคู่พบรอยเท้าคนจาง ๆ และเศษผ้าของยาย เสียงร้องไห้เบาหวิวดังขึ้นในหมอกฝน พวกเขาตามเสียงนั้นไปจนถึงลำห้วยน้ำเชี่ยว
ท่ามกลางละอองน้ำ ตรงกลางห้วยมีเงาร่างบางคล้ายยายของไม้ นั่งเหม่อมองสายฝนตกหนัก ไม้ตะโกนเรียก ยายไม่ขยับ ออร์แกนจับมือไม้ “ถ้าเธอลงไป น้ำอาจพาเธอหายไปด้วย…”
ไม้เบนสายตาหนักแน่น “ฉันต้องเสี่ยง! เธอไม่เข้าใจเหรอ ถ้ายายจากไป ฉันก็…ไม่เหลือใคร” เขาฝ่ากระแสน้ำ ออร์แกนตะโกนหยุดแต่เอื้อมไม่ถึง ไม้คว้ายายไว้จนได้ ฝนในวินาทีนั้นเหมือนเบาลง เงาร่างของยายพร่าเลือนราวกับละลายหายไปในฝน ทิ้งเพียงเสื้อผ้าเปียกปอนกับไม้ที่ร้องไห้จนตัวโยน
ออร์แกนประคองเพื่อนกลับหมู่บ้าน ทั้งสองเงียบ พายุอารมณ์ถาโถมจนไม่มีถ้อยคำใด แม่ของออร์แกนโผล่ตรงประตูบ้าน สีหน้าโล่งอกแต่ตื่นกลัว “บอกแม่มา ว่าพวกเธอเห็นอะไร”
ออร์แกนกลืนก้อนแข็ง ๆ ลงคอ “ยายไม้…หายไปกับฝน” แม่กอดลูกแน่น น้ำตาสองคนผสมปนกับหยาดฝน
หลายวันต่อมา หมู่บ้านกลับสู่ความเงียบงัน ฝนยังตกเหมือนเดิม ออร์แกนกับไม้เก็บตัวในบ้านไม้เก่า ฟังเสียงฝนเหมือนเดิม แต่เสียงกระซิบในหัวเบาบางลง กลายเป็นเสียงเด็กหัวเราะไกล ๆ ปนไปกับเสียงฝน
ค่ำหนึ่ง ออร์แกนเดินไปหน้าวัดเก่า เห็นแม่ยืนจุดเทียนใต้ชายคา ฝนไหลเป็นม่านระย้า แม่พูดเสียงแผ่ว “แม่ไม่เคยบอกความจริงกับลูก…ที่นี่คือหมู่บ้านที่ถูกสาป ทุกข์ของเราคือฝนที่ตกไม่รู้จบ แต่ถ้าฝนหยุด ทุกอย่างจะสูญสลาย เราต้องยอมรับอดีต…แม่ขอโทษ”
ออร์แกนยืนอึ้ง น้ำตาและฝนผสมกัน เธอยกมือจับมือแม่ “แม่ ฉันก็กลัว สูญเสียเหมือนกัน…แต่เราอยู่ด้วยกันได้นี่”
คืนสุดท้ายของฤดูฝน ออร์แกนกับไม้เดินสำรวจทั่วหมู่บ้าน น้ำในลำห้วยเริ่มลด เสียงกระซิบเงียบหาย ทั้งสองยืนข้างกันในสายฝนสุดท้ายก่อนฤดูแล้งจะมา
“รู้ไหม เวลาฝนตก…ดูเหมือนทุกอย่างพร้อมจะเริ่มใหม่อีกครั้ง” ไม้พูดจบ ออร์แกนยิ้มหย่อน “ก็แค่กลัว…แต่เราไปต่อด้วยกันได้ใช่ไหม”
สายฝนเริ่มซา เหลือเพียงกลิ่นดินกับเสียงหัวใจที่ยังเต้นดังอยู่ในอก ท่ามกลางหมู่บ้านกลางป่าที่ฤดูฝนไม่เคยสิ้นสุด ออร์แกนกับไม้ต่างเติบโตผ่านความกลัว สูญเสีย และการเรียนรู้ที่จะอยู่กับอดีต เหมือนอย่างที่สายฝนจะไม่ได้ทำให้ทุกอย่างหายไป เพียงแต่เปลี่ยนแปลง…
