เสียงแอร์เครื่องเก่าในสำนักงานสำนักพิมพ์หนังสือเสียงดังไม่เข้ากับบรรยากาศเช้าวันจันทร์ ศรุตเดินหอบกล้องกับแฟ้มเอกสาร เขาแวะหยุดกลางทาง ดึงหูฟังออก พลันชนร่างของหญิงสาวที่ยืนอ่านโพสต์อิทบนบอร์ดจนเอกสารกระจาย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!พิมพ์ดาวก้มเก็บแฟ้มด้วยสีหน้าเครียด ศรุตหัวเราะเบาๆ “ขอโทษครับ ผมเดินใจลอยไปหน่อย”
เธอเหน็บ “แค่ใจลอยหรือพกสายลับมาด้วย” สายตาเหลือบเห็นกล้องคอของเขา ศรุตยิ้มขอโทษ พิมพ์ดาวไม่ตอบอะไร เธอเก็บของเงียบๆ
เขามองตามร่างพิมพ์ดาวเดินไปนั่งโต๊ะบรรณาธิการใหม่ ในห้องที่มีแต่คนเพ่งสายตาเหมือนเธอคือลูกแกะในหมู่สุนัขป่า
ช่วงสาย พิมพ์ดาวจัดประชุมเล็ก เธอยืนเกร็งที่ปลายโต๊ะ รายงานเสียงแผ่วเจือสั่น เขียนเป้าหมายหนังสือเล่มใหม่บนไวท์บอร์ด ศรุตนั่งมองเหม่อ มือขยี้ผมตัวเองระหว่างจดข้อมูล เห็นเธอฟังฟีดแบคคนเก่าๆ ที่ใจร้อน อดเอาใจช่วยไม่ได้
“เรื่องนี้ต้องตีแผ่นะ อย่ามัวแต่เด็กดี” หัวหน้าวิจารณ์ เธอกำแฟ้มแน่น แต่แค่รับฟัง
ศรุตเดินเข้าไปตอนเลิกประชุม “ถ้าต้องการใครสักคนถ่ายภาพช่วย ผมว่างนะ”
พิมพ์ดาวมองเขา ประหลาดใจ “จริงเหรอ หรือคุณแค่เบื่อ?”
ศรุตยิ้มไม่ตอบ เขาถอยกลับ แต่มีแววอยากรู้จักมากขึ้นในสีหน้า
วันต่อมา พิมพ์ดาวกับศรุตออกไปสำรวจโลเกชั่นด้วยกัน เธอขีดเส้นในแผนที่ เขายืนถ่ายภาพแสงเย็นสะท้อนตึกเก่า เธอถาม “คุณถ่ายอะไรแบบนี้สนุกเหรอ?”
“ภาพจริงมันไม่เคยโกหก แสงก็เหมือนเรา–ชอบหลบมุม เราเลยต้องเดินหาแสงของตัวเอง” เขาตอบนิ่งๆ ไม่สบตา
พิมพ์ดาวจดโน้ต เธอยิ้มนิดๆ บอกเขาว่า ชอบภาพซื่อๆ “ฉันเคยคิดว่าคนที่กล้าบอกความรู้สึก ผ่านภาพ จะกล้ากว่าคนที่พูดเสมอนะ แต่บางทีก็ไม่ใช่”
ศรุตนิ่งไป สีหน้าเขามีเงาอะไรบางอย่าง เขาเดินถ่ายภาพต่อ หลีกเลี่ยงการคุย
เมื่อถึงหัวค่ำ รถเมล์คันสุดท้ายเข้าเทียบ ศรุตให้พิมพ์ดาวนั่ง พลางล้วงโทรศัพท์มาดู ข้อความว่างเปล่ายาวนานจากผู้หญิงที่เคยเป็นแฟนเก่า
พิมพ์ดาวเองพลิกสมุดโน้ตกลับหน้าเดิมๆ ที่บันทึกเป้าหมายชีวิต ตั้งแต่ “ทำตามความฝัน” ถึง “ต้องพิสูจน์ตัวเอง” เธอถอนใจ ไม่ได้บอกใครว่า ที่จริงเธอกลัวล้มเหลวและกลัวจะเหมือนแม่ ที่ฝันอะไรไม่สำเร็จสักอย่าง
วันต่อมา ศรุตฝากภาพไปให้พิมพ์ดาว เธอชมว่า ภาพสะท้อนความจริงมากแค่ไหน ศรุตยิ้มรับขอบคุณแผ่วเบา
โปรเจ็กต์หนังสือเริ่มคืบหน้า แต่บรรณาธิการเก่ายังชอบทวงผลงานต่อหน้าเพื่อนร่วมทีม พิมพ์ดาวอดเครียดไม่ได้ ศรุตหยิบชอล์กเขียน “สู้!” บนมุมกระดานโดยไม่มีใครเห็น
ในเช้าวันฝนตก พิมพ์ดาวทำแฟ้มหล่นศรุตหยิบให้ เธอกระซิบ “เคยรู้สึกอยากหนีไหม?”
“แทบทุกเช้า” ศรุตหัวเราะเศร้า ๆ “แต่ก็บังคับตัวเองกลับมา เหมือนไม่ยอมแพ้อะไรบางอย่าง ทั้งที่…ก็ไม่รู้จะสู้ไปเพื่ออะไร”
พิมพ์ดาวฟังแล้วหัวเราะ “อย่างน้อยคุณก็ตรงดีนะ”
หลายสัปดาห์ผ่านไป ศรุตช่วยพิมพ์ดาวหาข้อมูล ถ่ายภาพ แลกเปลี่ยนไอเดีย แม้บางวันบรรยากาศเย็นชา ต่างคนต่างนิ่งเมื่อเผชิญปัญหา แต่ทุกครั้งก็กลับมาคุยกันใหม่
คืนหนึ่งหลังส่งต้นฉบับ เธอเจอศรุตนั่งหลบฝนที่มุมตึก เธอนั่งลงข้างๆ ไม่พูดอะไรสักพักแล้วถามว่า “คิดถึงอดีตไหม?”
“เกินกว่าจะลืม” เขาตอบเสียงแผ่ว “แต่กลับไปไม่ได้แล้ว” เขามองเธอสบตาเป็นครั้งแรก
เธอวางฝ่ามือลงบนพื้นลูบเบา ๆ “คุณคิดว่าเราเปลี่ยนอดีตได้ไหม?”
เขายิ้มจาง “เราเปลี่ยนอดีตไม่ได้ แต่…เราเลือกจะมองมันยังไงต่างหาก”
หลังจากนั้นโปรเจกต์หนังสือเริ่มมีเสียงคัดค้านจากฝ่ายการตลาด หาว่าไอเดียไม่ขาย พิมพ์ดาวแอบร้องไห้ในห้องน้ำ ศรุตถือผ้าเข้าไปให้โดยไม่พูดอะไร เธอรับไว้ กำลังจะพูดอะไรบางอย่างแต่เลือกเงียบ…
ในงานประชุมใหญ่ ผู้อำนวยการเสนอเปลี่ยนรูปแบบ พิมพ์ดาวสั่น เธอพูดตะกุกตะกักแต่เลือกยืนข้างความเชื่อของตัวเอง ศรุตมองอย่างชื่นชม แต่ออกมาด้วยรอยยิ้มเศร้า
หลังประชุม พิมพ์ดาวเดินไปริมระเบียง ศรุตตามออกมาช้าๆ “ถ้าเธอต้องเลือกจริงๆ จะเลือกความฝันหรือความสำคัญของงานนี้?”
พิมพ์ดาวเงียบยาว “ฉันไม่อยากล้มเหลวเหมือนแม่…แต่บางทีก็กลัวว่า จะสูญเสียทุกอย่างถ้ายังยืนยันในสิ่งที่เชื่อ”
ศรุตฟัง “ฉันเอง…กลัวรักคนใหม่ไม่ได้ กลัวจะทำให้อีกฝ่ายเสียใจเหมือนในอดีต”
เธอพยักหน้าช้าๆ “งั้นเราเหมือนกันสินะ”
ระหว่างนั้นศรุตเริ่มตีตัวห่าง กำลังล้มโปรเจ็กต์ไปทำงานใหม่ที่มีโอกาสต่างประเทศ พิมพ์ดาวเศร้าเรื่อยๆ ไม่โชว์ความรู้สึกแต่กลายเป็นคนเก็บตัว เขาเขียนจดหมายสั้นๆ วางไว้หน้าห้อง “ถ้าวันนึงเธอให้อภัยตัวเอง เราคงได้คุยกันอีก”
เธออ่านจดหมายนั้นทุกคืน เจ็บแต่ไม่ร้องไห้ สุดท้ายเธอกลับไปพูดกับแม่ เล่าความฝันและความกลัว และขอให้แม่ให้อภัยในจุดอ่อนของกันและกัน
ศรุตเดินเล่นริมแม่น้ำกรุงเทพกลางคืน สะท้อนใจ คิดถึงข้อความเก่าๆ กับแฟนเก่า ก่อนเลือกโทรหาพิมพ์ดาว แต่เธอไม่รับสาย
วันประกาศผลโปรเจกต์ สำนักพิมพ์เลือกตีพิมพ์รูปแบบที่พิมพ์ดาวยืนยัน เธอยืนยิ้มกลางห้องประชุม มือสั่น ก้าวออกมาสูดลมหายใจลึก วิ่งลงมาหาศรุตที่นั่งนอกตึก
ทั้งคู่เงียบไปนาน พิมพ์ดาวค่อยๆ พูด “ถึงฉันจะกลัว แต่ฉันก็จะยืดยันทิ้งมันไม่ได้”
ศรุตยิ้มมองเธอ “ผมเอง…ถึงผมย้ายงานไป ก็อยากรู้ว่าวันนึงผมให้อภัยตัวเองได้หรือเปล่า อยากกลับมาคุยกับคุณอีก”
แสงไฟในสำนักงานสาดลอดกระจกชนกับแสงเย็นข้างนอก ศรุตกับพิมพ์ดาวยิ้มแบบขมปนหวาน ให้กันและกัน เธอเอนหัวกับบ่าเขาเงียบๆ ผ่านการเปลี่ยนแปลงของทั้งคู่
พิมพ์ดาวกระซิบ “ขอบคุณที่เดินไปด้วยกันสักพัก ถึงจะไม่รู้อนาคต แต่วันนี้ เราให้อภัยตัวเองก่อน”
เสียงหัวเราะเบาๆ ดังคู่กันในแสงไฟเรื่อยเลือน ก่อนเรื่องราวจะเหลื่อมแสง อิ่มผสานไว้ในหัวใจ
