เสียงโทรศัพท์มือถือการสั่นเตือนของเจมส์ดังขึ้นกลางห้องเรียนวิชา “ข้อมูลกระจุย 101” ทุกคนมองมาเป็นตาเดียว เขายิ้มหน้าเฉย ๆ ทำทีเหมือนไม่สนใจ ข้าง ๆ เป็ด เพื่อนสนิท ยกมือปิดใบหน้าเหมือนไม่รู้จักกัน แต่เจมส์ก้มมากระซิบบอก “แผนเริ่มปฏิบัติการได้!”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เป็ดหันขวับ “แผนไรอีกอะ?”
“ก็มิชชั่นตามจับอาจารย์แฟรงค์งาย อาจารย์แฟรงค์ดูมีพิรุธ วันนี้มีประชุมลับ อะไรมันจะลับขนาดนั้น?”
ด้านหลัง ติ๊ก สายขี้ระแวง เบิกตาขึ้น “ได้กลิ่นเหม็นไหม? หรือใครซ่อนกล้องไว้อีก อย่าให้รู้นะ จะฟ้องสภานักศึกษา!”
นีน่า เพื่อนอีกคนที่นั่งตรงกลาง ใส่หูฟังข้างเดียว เงยหน้าทำเสียงใส “แผนอะไร งานช่วยกันเก็บขยะมหาลัยเหรอ? หนูพร้อมเสมอ!”
เจมส์ถอนใจ “นี่ไง บอกแล้วจะไม่เข้าใจ กลุ่มเรานี่เหมือนประชุมยูเอ็นจริง”
เสียงอาจารย์แฟรงค์ในห้อง “ขอเชิญกลุ่มแรงบันดาลใจออกมานำเสนองานหน้าชั้นค่ะ” ทั้งสี่คนสะดุ้ง นีบแฟ้มใส่กันเอง โต๊ะลั่นกระแทกพื้นเรียกสายตาทั้งห้องอีกระลอก
หลังเลิกคลาส เจมส์จูงเพื่อนมาประชุมลับใต้ต้นโพธิ์ เป็ดกัดขนมปังเสียงดังจนคนข้าง ๆ ต้องหันมามอง ติ๊กปาดเหงื่อยิกๆ
“สรุป เรามีแผนอะไรกันแน่?” เป็ดตบบ่าเจมส์
เจมส์หยิบแผ่นกระดาษมิชชั่นมาแผ่บนโต๊ะหินอ่อน “เราจะเจาะดูว่าอาจารย์แฟรงค์ประชุมลับกับคณะกรรมการอะไร ให้เอาวงจรปิด สอดส่องความเคลื่อนไหว แล้วอาจจะเจอข้อมูลบางอย่างที่คิดไม่ถึง”
“เธอคิดว่าอาจารย์ล้วงข้อมูลนักศึกษาไปขายหน่วยงานลับเหรอ?” ติ๊กถามเสียงต่ำ
“เปล่า…แต่อะไรที่แฟรงค์ซ่อนไว้มันต้องมี!” เจมส์มั่นหน้า
“โอ๊ย จะบ้าเหรอ” เป็ดพึมพำ
เสียงนีน่า “หนูว่าหลังเลิกเรียนไปช่วยกันปลูกต้นไม้ดีกว่าไหม แบบนี้จะได้ไม่ต้องแอบฟังใคร” ทุกคนหันไปมอง ก่อนจะถอนหายใจพร้อม ๆ กัน
“เอ๊ะ! เดี๋ยว อย่าเพิ่งหนีค่ะ เพื่อน ๆ ไว้ใจหัวหน้าเจมส์ได้เลย!” เจมส์ฉีกยิ้มกว้าง
อาหารกลางวันวันนั้น กลายเป็นประชุมแผนประหลาด เจมส์แจกหน้าที่—เป็ดดูต้นทางในตึกอาจารย์ ติ๊กแอบสังเกตอาจารย์แฟรงค์ในโรงจอดรถ นีน่าต้องไปหาข้อมูลเกี่ยวกับเมล็ดพันธุ์ ถ้า “มีช่องโหว่” ในระบบมหาลัยบ้างหรือเปล่า ไม่มีใครเดาเจตนาได้ชัด ๆ ทุกคนเหมือนจะเข้าใจผิดหน้าที่ของตัวเอง
บ่ายวันถัดมา เป็ดจ้องนาฬิกาข้อมือเป็นสิบรอบ “จะเริ่มรึยัง?”
เจมส์ก้มสำรวจข้อความในไลน์กลุ่มหัวเราะ “แผนลับจับจุดพิรุธ เริ่ม!”
ตัดไปที่ ติ๊กซุ่มอยู่หลังรถอาจารย์แฟรงค์ที่ลานจอด หวีผมจนหัวสาง วิ่งวนซ้ายขวาเพราะคิดว่ากล้องวงจรปิดของมหาลัยคือกล้องลับของแฟรงค์
ส่วนเป็ดแอบเดินหลบ ๆ ซ่อนอยู่ระหว่างชั้นหนังสือห้องสมุด ใช้มือถือถ่ายคลิปส่งเข้ากลุ่มไลน์ แต่ถ่ายติดเฉพาะเงาตัวเองกับใบหน้าตื่นตระหนก
นีน่านำถุงดินกับเมล็ดพันธุ์เดินผ่านห้องประชุม กระซิบ “ขอส่งเมล็ดพันธุ์ลับค่ะ” แล้วก็จริงจังเหมือนทำภารกิจสายลับ
เจมส์นั่งปั้นหน้าเคร่งขรึม ที่โรงอาหาร ส่งเสียง “โอเค ทุกหน่วย ส่งสัญญาณแล้ว!” ทั้งจริงจังทั้งผิดที่ผิดทาง
แผนลับกลับปั่นป่วน เป็ดขวัญอ่อน โทรหาเจมส์ “เอ่อ…มีผู้หญิงทะเลาะกันตรงหน้าห้องอาจารย์แฟรงค์ ฉันควรทำไง?”
“เดินไปช่วย อย่าลืมสังเกตทุกอย่าง”
เป็ดถือมือถือเดินเข้ากลุ่มผู้หญิง แต่กลายเป็นว่าเข้าไปขัดขวางตัวแทนชมรมละครคัดตัวแสดง ทำเอาโดนรุมต่อวางง ๆ
ด้านติ๊กแอบฟังกลุ่มอาจารย์เถียงกันเรื่องระบบโปรเจกต์ใหม่ ฟังผิดคิดว่าความขัดแย้งนี้คือ ‘องค์กรลับ’จะยึดมหาวิทยาลัย ติ๊กจดทุกข้อมูลในสมุดโน้ต สวมหมวกคลุมหน้าราวสายลับหลุดโลก
นีน่า เดินขอให้คนรอบข้างช่วยปลูกเมล็ดพันธุ์ จนห้องประชุมกลายเป็นสวนจำลองขนาดย่อม มีคนแห่มาช่วยปลูกงง ๆ ตามความโลกสวยของนีน่า ก่อให้เกิดการเข้าใจผิดครั้งใหม่ว่าอาจารย์แฟรงค์จะแอบเปิดสวนในมหาลัย
ทั้งหมดกลับมาสรุปแผนในห้องชมรมเจมส์ เจ้าตัวพูดเสียงดัง “เห็นไหม ฉันว่าพิรุธแน่! ทั้งสวน ทั้งกลุ่มทะเลาะ ทั้งเสียงงงในลานจอด มันต้องมีเบื้องหลัง!”
เป็ด “แต่ฉันโดนด่า…”
ติ๊ก “ฉันว่าคนทั้งคณะต้องซ่อนอะไรสักอย่าง” เสียงหนักแน่น
นีน่าโลกสวย “หรือเราควรขออาสาตรวจสุขภาพจิตกันดีไหมคะ?”
ช่วงเย็น แผนลับเข้าระดับเข้มข้น เจมส์ดักฟัง (แต่ไปตั้งเครื่องอัดเสียงผิดห้อง) เป็ดกับติ๊กไปแอบถ่ายภาพหลักฐานในห้องประชุม (แต่ดันกดแฟลชเสียงดังเปิดเผยตัวเอง) นีน่ายกถุงเมล็ดพันธุ์มาเติมกลางวงประชุมผู้ใหญ่จนโดนเชิญออกอย่างสุภาพ แต่ทุกคนยังคิดว่าตัวเองทำดีที่สุด
เช้าวันถัดมา ข่าวลือแปลก ๆ เริ่มลอยฟุ้งในมหาวิทยาลัย ตั้งแต่ “มีองค์กรลับจะเปลี่ยนระบบคัดเกรด” ยัน “ห้องประชุมกลายเป็นสถานที่เพาะชำ” ชมรมตามหาความจริงเริ่มเดินสายสอบสวนคนอื่น ๆ เพิ่ม
ติ๊กบุกถามหัวหน้าฝ่ายกิจกรรม “ท่านอยู่เบื้องหลังอะไรหรือเปล่า?” ทุกคนอึ้ง เป็ดพยายามช่วยแก้ต่างแต่หลุดพูดออกไมค์ว่า “จู่ ๆ ก็มีเมล็ดพันธุ์เต็มห้องประชุม” กลายเป็นเรื่องวุ่นวายขึ้นไปอีก
ทั่วทั้งมหาวิทยาลัยสับสนหนัก เจมส์มั่นใจขั้นสุด เตรียมแผนหลักฐานวุ่นวายให้ดู ‘พิสูจน์ความผิด’ ของแฟรงค์ เพื่อน ๆ พยายามโน้มน้าว “หรือจะโทษเป็ดที่ถือไม้กล้อง” “หรือจะเป็นฉันที่ใส่หมวกคลุมหน้าจนโดนไล่?” บทสนทนาเริ่มสับสนเข้าไปอีก
คิดว่าทุกอย่างกำลังไปทางตัน เจมส์ได้ยินข่าวว่าอาจารย์แฟรงค์เรียกกลุ่มไปพบ ทุกคนใจแป้ว
ในห้องพักอาจารย์ อาจารย์แฟรงค์วางปากกากับสมุดบันทึก ยิ้มใจดี “ขอถาม ตกลงพวกเธอวางแผนอะไรกัน?”
เจมส์ปั้นหน้าเข้ม “ถ้าอาจารย์บอกเหตุผลที่ประชุมลับ เราอาจจะ…”
แฟรงค์หัวเราะ “ประชุมลับคือประชุมประจำปีเลือกเสื้อยืดใหม่คณะ”
ทุกคนถึงกับอึ้ง
เป็ดตบบ่าเพื่อน “คุ้มค่ากับสองวันแห่งภารกิจไซโคเลย”
ติ๊กถามเสียงอ่อย “แล้วที่เห็นมีคนทะเลาะกันหน้าห้องล่ะ?”
“ก็ชมรมละครกำลังแย่งบทพระเอก” อาจารย์ยักไหล่
นีน่า เงียบและหัวเราะเสียงใส ๆ “หนูขอโทษเรื่องเมล็ดพันธุ์ค่ะ แต่ทุกคนได้ช่วยกันปลูกต้นไม้แล้ว คิดว่าสุขภาพจิตคณะดีขึ้นแน่!”
เจมส์หน้าแดง “คือขอโทษที่พวกเราคิดเลยเถิดไปไกล…แต่ก็ดีใจที่อย่างน้อยเราไม่ได้ผิดกฎหมาย…ใช่ไหม?”
อาจารย์แฟรงค์ยิ้ม “ผิดที่เข้าใจผิด และผิดที่ไม่กล้าถามตรง ๆ ไงล่ะ”
ออกจากห้อง ทุกคนหัวเราะขำกันเอง เป็ด “รอบหน้าถ้าเจมส์ชวนแผนไหน ขอให้เป็นภารกิจซื้อชานมไข่มุกปกติพอ”
ติ๊กเสริม “ขอไม่ต้องปลอมตัวแฝงองค์กรมืดอีกนะ หัวใจจะวาย”
นีน่ายิ้ม “แต่หนูชอบที่เราได้ปลูกต้นไม้กันนะ อย่างน้อยห้องประชุมก็น่าอยู่ขึ้น”
เจมส์ยืนกลางกลุ่มเพื่อน ยิ้มแหยๆ “โอเค คราวนี้ขอเป็นภารกิจจริง ๆ ที่ไม่ต้องใช้กล้อง ไม่ต้องเปลี่ยนเสื้อยืด แล้วก็…ไม่ต้องแบกเมล็ดพันธุ์นะ ดีไหม?” ทุกคนตอบพร้อมกัน “ดี!”
กลายเป็นตำนานความเข้าใจผิดสุดวุ่นวายประจำปี ทั้งตึกยังคงมีต้นไม้ที่พวกเขาปลูกไว้กับป้ายที่อาจารย์เขียนติดด้วยลายมือว่า “ชมรมโลกสวย กลุ่มสายลับรุ่นแรกของคณะ”
เจมส์หันไปถามเป็ด “เออเป็ด…รอบหน้าฉันขอประกันชีวิตก่อนทำแผนได้ไหม?”
เพื่อนทุกคนหัวเราะและเดินกลับไปที่โรงอาหาร พร้อมบรรยากาศอบอุ่น กวน และรอยยิ้มสุดท้ายของวันเรียน
