ลมหายใจอุ่นของเช้าวันจันทร์ผสมกับกลิ่นหอมอ่อนของกาแฟในสำนักงานสตาร์ทอัพกลางกรุง อาคารสูงชั้น 15 ดูเหมือนโลกอีกใบที่ลอยแยกจากถนนวุ่นวาย พลอยนั่งกอดแฟ้มงานแน่น สีหน้าแข็งขืน เธอหลบตาผู้จัดการหมวดโฆษณาอย่างนทีขณะที่เข้าเดินผ่านด้วยรองเท้าหนังเงา พลอยมองออกนอกหน้าต่าง เมฆเคลื่อนเร็วเหมือนจิตใจของเธอ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้น พลอยสะดุ้ง รีบรับสาย “สวัสดีค่ะ…อ๋อ ค่ะ เดี๋ยวส่งไฟล์ให้นะคะ…” เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของนทีใกล้เข้ามา แต่ปากก็ยังพูดงานต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“พลอย งานช่วงนี้โอเคหรือเปล่า” นทีถามสายตานิ่งแต่แฝงความเป็นห่วง
“ก็เรื่อย ๆ ค่ะ” พลอยวางสาย พยายามไม่สบตา
“ถ้ามีอะไรหนักใจ ก็บอกพี่ได้นะ” เสียงเขาทุ้มนุ่ม มีบางอย่างค้างคาในประโยคสุดท้าย เช่นเดียวกับความรู้สึกของเธอ
ในช่วงพักกลางวัน กลิ่นแกงจืดลอยมาจากมุมห้องอาหาร ทั้งโต๊ะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเพื่อนร่วมงาน พลอยกับนทีนั่งฝั่งตรงข้าม เธอเลี่ยงที่จะพูดหรือตักอาหารใกล้เขา
“แปลกนะ ช่วงนี้พลอยดูเงียบ ๆ” แพร เพื่อนร่วมแผนกกระซิบ “หรือว่ามีเรื่องกับพี่นทีรึไง”
“เปล่านี่…แค่เหนื่อยน่ะ” พลอยตอบเสียงเบา ก้มหน้าตักข้าว
หลังเลิกงาน เมืองจำลองแสงไฟพลอยเดินผ่านโถงโล่ง นทีนั่งคุยกับทีมงานหน้าจอโน๊ตบุ๊ค เขาเหลือบมองเธอที่รีบสวมเสื้อคลุม เตรียมจะออกไปข้างนอก
“จะกลับแล้วเหรอ?” นทีเอ่ยขึ้นทันทีที่เธอเดินผ่าน
“ค่ะ วันนี้ขอรีบหน่อย” พลอยตอบรวดเร็ว
เขามองเธอแล้วยิ้มจาง ๆ “ขับรถดี ๆ ล่ะ ฝนกำลังจะตก”
เสียงฝนแรกของฤดูตกกระทบกระจกอย่างแผ่วเบา พลอยขับรถช้า ๆ ฝ่ารถติด ลมหายใจเธอเต็มไปด้วยแรงกดดันบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
คืนนั้น ในห้องพักเล็ก ๆ ของพลอย เธอถือรูปถ่ายใบเก่าที่มีรอยขาด รูปที่ถ่ายกับแม่สมัยเด็ก แม่ในรูปหัวเราะสดใส ช่วงเวลาที่ความรักระหว่างแม่กับพ่อแตกสลาย ยังฉายอยู่ในแววตาของพลอย เธอบอกกับตัวเองเบา ๆ ว่าจะไม่ให้ใครได้เห็นด้านเปราะบางนี้
วันต่อมา หน้างานนำเสนอโปรเจกต์ใหม่ พลอยมองกระดานที่เต็มไปด้วยแผนการ นทีและทีมกำลังรอฟังไอเดียจากเธอ มือของพลอยสั่น เธอลังเล “คือ…ถ้าเราเปลี่ยนคอนเซ็ปต์เป็นให้เรื่องราวใกล้ตัวลูกค้ามากขึ้น…”
“ดีนะ ลองเล่าต่อสิ” นทีพูด ดวงตาฉายแววสนใจ
พลอยเล่าอย่างตะกุกตะกัก แต่เมื่อเสียงเพื่อนร่วมงานเริ่มทักท้วงและถามซ้ำ เธอเงียบไปครู่หนึ่ง นทีหยิบแก้วน้ำให้ เลื่อนมาใกล้ เธอจึงค่อยหายใจเข้า เงยหน้าสบตาและพูดต่อด้วยเสียงสั่น ๆ
“ขอบคุณค่ะพี่” เธอกระซิบเบา ๆ เกือบไม่ได้ยิน
จากวันนั้น พลอยเริ่มได้พูดคุยกับนทีบ่อยขึ้น เรื่องงาน เรื่องฝันในชีวิต แต่ทั้งคู่ต่างซ่อนความอึดอัดบางอย่างไว้ใต้รอยยิ้ม
วันพฤหัสบดีหนึ่ง กลุ่มทีมงานวางแผนไปกินข้าวร่วมกัน นทีชวนทุกคนไปในร้านอาหารกระจกบนตึกสูง โต๊ะถูกจัดตรงมุมที่เห็นแสงไฟทั้งเมืองพลิบพลับ พลอยนั่งข้างนทีโดยบังเอิญ
“นี่ก็สามปีแล้วสินะ ที่พี่มาทำงานที่นี่” นทีพูด
“ใช่ค่ะ พลอยก็สองปีพอดี” ทั้งคู่ยิ้มจาง ๆ พลอยมองเขาอย่างสำรวจ
“แล้วพลอยอยากได้อะไรจากชีวิตนี้บ้าง” คำถามนั้นทำเอาเธอชะงัก
“…ปลอดภัย…มั่นคงมั้ง” เธอหลบตา “แต่ก็ไม่ค่อยรู้เหมือนกัน บางทีมันยาก”
“พี่เองก็ยังไม่แน่ใจ บางทีคนเราอาจแค่อยากรู้สึกสำคัญกับใครสักคนหนึ่ง” นทีพูดเสียงเบา
บรรยากาศบนโต๊ะเต็มไปด้วยความเงียบอึดอัดเล็กน้อย เพื่อนบางคนหัวเราะกลบเกลื่อน พลอยมองเพื่อนร่วมงาน สายตาของนทีมองออกหน้าต่าง มือของเขากำแก้วแน่นกว่าปกติ
คืนนั้น พลอยเดินกลับบ้าน เธอคิดถึงคำพูดของนทีมาตลอด เสียงน้ำฝนสาดกระทบร่มคือเพียงสิ่งเดียวที่เธอมี
วันอาทิตย์มีอีเวนต์ใหญ่บริษัท พลอยรับหน้าที่ดูแลสื่อนอกสถานที่ ผู้ช่วยงานคนหนึ่งพลาดงานใหญ่ ทำให้พลอยต้องวิ่งเต้นไปขอแก้ไขกับทีมคู่แข่งอยู่หลังซุ้มบูท
นทีเดินผ่านมาเห็นสีหน้าเครียด เขาหยุดอยู่ห่าง ๆ “มีอะไรให้ช่วยไหม”
“ไม่เป็นไรค่ะ เรื่องเล็กเอง”
“เล่าให้พี่ฟังหน่อย” น้ำเสียงเขาอ่อนโยนแต่ฟังเหมือนห่วงลึก ๆ พลอยนิ่ง “จริง ๆ พี่อยากรู้จักพลอยมากกว่านี้ ไม่ใช่แค่เรื่องงาน” เขาเสริมเบา ๆ
ดวงตาพลอยวูบไหว “บางทีมันยากที่จะเชื่อใจใคร…โดยเฉพาะกับอดีตที่มันสั่นคลอนทุกอย่าง”
นทีเงียบไปชั่วครู่ “บางทีเราอาจต้องกล้าพอที่จะให้อดีตเก็บไว้ข้างหลัง”
แต่ในแววตาทั้งสองคน เห็นความหวั่นไหวของคนที่เคยพลาด เคยถูก ทิ้ง และยังไม่กล้ารับมือกับความรู้สึกใหม่ ๆ ที่มาถึงชีวิต
พลอยเริ่มเปิดใจคุยเรื่องส่วนตัวมากขึ้น เธอเล่าว่าแม่จากไปตั้งแต่ยังเด็ก ครอบครัวไม่พร้อม เธอต้องสร้างโลกของตัวเองจากศูนย์ นทีฟังเงียบ ๆ ไม่มีคำปลอบใจ เขาถามง่าย ๆ “แล้วพลอยอยู่กับความกลัวพวกนั้นยังไง”
“ไม่อยู่กับมัน ก็ทำงานต่อไปเรื่อย ๆ” พลอยหัวเราะฝืด ๆ
เมื่อเวลาผ่านไป พลอยนั่งทำงานดึก นทีเข้ามาใกล้ บางครั้งทั้งคู่นั่งข้าง ๆ กันโดยไม่พูดอะไร มีเพียงเสียงพิมพ์คีย์บอร์ดที่เชื่องช้า เสียงถอนหายใจ เงียบงันอึดอัดปนสบายใจแปลก ๆ ที่ทั้งคู่รู้จักกันดี
วันหนึ่ง ระหว่างเตรียมพรีเซนต์โปรเจกต์สำคัญ พลอยได้รับข้อความจากอดีตแฟนที่เคยทำให้ใจเธอแหลกสลาย “อยากคุยด้วยได้ไหม เรื่องวันเก่า ๆ” เธอปิดโทรศัพท์ทันที ใจเต้นแรง มือเย็นเฉียบ นทีสังเกตเห็นใบหน้าเธอสลับไปมา แต่ไม่ได้ถาม
ถึงวันที่ต้องนำเสนอจริง นทีขยับมาอยู่ข้างเธออย่างเงียบ ๆ สบตาก่อนขึ้นเวที “ไว้ใจตัวเองได้เลย” เขากระซิบ
งานพรีเซนต์ผ่านไปด้วยดี แต่เสียงโทรศัพท์เก่าก็ยังตามหลอกหลอน พลอยนั่งจมอยู่กับควา
