ฤดูฝนที่ไม่มีใครรอ

สายฝนโปรยปรายลงมาบนสนามหญ้าหน้าอาคารเรียนใหม่ในวันเปิดเทอม ตาลยืนหลบฝนอยู่ใต้กันสาดไม้เก่าอายุเท่าไรไม่มีใครบอกได้ กระเป๋าเป้ของเธออวบน้ำฝนที่ซึมเข้าไปทางซิป เธอก้มหน้ามองปลายรองเท้านักศึกษาสีขาวๆ ที่เริ่มซึมละอองน้ำ ร่มที่พกร่มาก็หักซี่ ตั้งแต่วันแรกเธอรู้สึกว่าวันฝนไม่เคยปรานีใครเลย

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

เสียงหัวเราะดังลอยมา ใกล้ๆ กัน ภูมิรุ่นพี่ปีสามเจ้าของรอยยิ้มอวดฟันขาว ติดธงกิจกรรมบนแขนเสื้อ เดินมากับกลุ่มเพื่อน ภูมิหยุดและเหลือบมองเห็นเธอเข้าพอดี

“ร่มพังเหรอน้อง?” เขาเอ่ยพร้อมกับชะเง้อดูร่มที่อยู่บนพื้น ตาลไม่ได้ตอบ เงียบอยู่อึดใจ

“เอ่อ…ค่ะ” เธอตอบเบา ๆ พลางสบตากับเขาเพียงวูบเดียว

เพื่อนภูมิหยิบไม้แหย่แทน แต่ภูมิกลับยื่นร่มตัวเองให้ตาล “เอาไปใช้ก่อน เดี๋ยวพี่เดินตากฝนเอง” เขายิ้ม

ตาลลังเล ไม่กล้ารับมาง่าย ๆ “พี่ไม่เป็นไรเหรอคะ?”

“ฝนแค่นี้เปียกได้ เรื่องใหญ่มีไว้ให้กลัวอย่างอื่น” ภูมิตอบติดตลก แต่สายตาวูบหนึ่งกลายเป็นจริงจังขึ้นมา

สุดท้ายตาลจำต้องรับร่มนั้น ทั้งคู่ต่างเงียบ เฝ้าฟังเสียงฝนชั่วครู่ ก่อนที่ตาลจะออกเดิน พร้อมร่มใหม่ในมือ

วันต่อมา ตาลเดินเข้าอาคารเรียนช้า ฝนยังตกเป็นสายเหมือนเมื่อวาน เธอเห็นภูมินั่งคุยกับเพื่อน ๆ บนบันไดทางขึ้น เอะใจไม่ทันคิดก็เดินผ่านหน้าเขาไปโดยไม่ได้ทัก

“น้อง!” ภูมิร้องตาม เธอหยุดชะงัก มือกำด้ามร่มแน่นขึ้น “ร่มยังแห้งดีมั้ย?”

“ดีค่ะ ขอบคุณมากที่ให้ยืม” เธอวางร่มลงข้างตัว รวบรวมความกล้า “ขอโทษที่เมื่อวาน…ไม่กล้าคุย”

ภูมิยักไหล่ “ไม่เป็นไร เรื่องบางเรื่องคนเราแค่ต้องกล้าทำอะไรใหม่ ๆ บ้าง”

ตาลนั่งลงบนขั้นข้างเขาโดยไม่รู้ตัว เงียบไปพักใหญ่ ทั้งสองนั่งอยู่ใต้ชายคา ยามสายฝนพรำ เสียงฝนกระทบหลังคาสังกะสีดังโป๊ก ๆ กอปรกับเสียงนักศึกษาวิวาทในสายลม

“รู้มั้ย บันไดนี้ใคร ๆ ก็ว่ามีแต่คนมานั่งเศร้า” ภูมิพูดขำขื่นแต่เสียงเบา ตาลเหลือบมอง เห็นประกายในดวงตาเขา “พี่ก็เพิ่งอกหักมาน่ะ”

บรรยากาศนิ่งชั่วอึดใจ ตาลเพียงจ้องพื้น “หนู…ก็ไม่ได้เก่งเรื่องคุยกับคนหรอกค่ะ”

ภูมิหัวเราะเบา ๆ “งั้นพี่นั่งเงียบเป็นเพื่อนไหมล่ะ?”

สักพักทั้งสองนั่งฟังเสียงฝนโดยไม่จำเป็นต้องคุยอะไรเพิ่ม มิตรภาพแปลก ๆ ที่ไม่ต้องอาศัยคำพูดก็เริ่มก่อตัวขึ้น

วันต่อมาในวิชาภาษาไทย ตาลนั่งจดเลคเชอร์อย่างเงียบงัน ขณะที่เสียงฝนโปรยปรายด้านนอกหน้าต่าง ทันใดนั้นมีแผ่นกระดาษสั้น ๆ เลื่อนมาทางเธอ “ว่างหลังเลิกเรียนมั้ย – ภูมิ”

ตาลสบตาเขาผ่านห้องเรียน เธอชั่งใจ ในใจเต็มไปด้วยคำถาม แต่ก็พยักหน้า

เลิกเรียน ทั้งคู่พบกันที่คาเฟ่เล็ก ๆ ใต้ตึกเรียน โต๊ะไม้ริมกระจกฝ้าไอน้ำ ชงกาแฟกลิ่นหอมอ่อน ๆ

“พี่ทำกิจกรรมเยอะมากเลยนะคะ” ตาลเริ่มถามเป็นครั้งแรก

“มันทำให้พี่ลืมเรื่องเก่า ๆ ได้บ้างน่ะ” ภูมิเท้าคาง นัยน์ตาเศร้าเล็กน้อย

“หนู…ก็ย้ายมาที่นี่เพราะอยากเริ่มใหม่” ตาลหลบสายตา ซ่อนมือไว้ใต้โต๊ะ

บทสนทนาเงียบอีกครั้ง ก่อนภูมิจะหัวเราะกลบเกลื่อนบรรยากาศ “แล้วร่มยังดีอยู่มั้ย?”

“ยังดีค่ะ หนูไม่ได้ลืมหรอกนะ” ตาลยิ้มบาง ๆ เข่นเสียงจนแทบไม่ได้ยิน

ทั้งสองเริ่มรู้จักกันมากขึ้น วันแล้ววันเล่า สายฝนยังคงตกไม่ว่างเว้น บางวันทั้งคู่เดินด้วยกันโดยไม่ต้องถือร่ม

มีบางวันที่ภูมิหายไป ตาลเดินผ่านบันไดนั้นคนเดียว เธอเฝ้ามองหาก็ไม่กล้าโทรถาม เธอนั่งเงียบเหมือนวันแรก ความคิดถึงซ่อนอยู่ในอากาศ

คืนหนึ่ง ภูมิโทรเข้ามาดึก เขาดูเหมือนมึนเมา เสียงลมหายใจแผ่ว “น้อง…ยังไม่หลับเหรอ?”

“ยังค่ะ พี่โอเคไหม?” เธอถามเบา ๆ

“โอเค…นิดหน่อยน่ะ” เขาหัวเราะขื่น ๆ “พี่ทะเลาะกับเพื่อน พี่ไม่ค่อยดีหรอก”

ตาลเงียบฟัง “พี่…หนูอยู่ตรงนี้นะ”

“บางทีพี่ก็กลัวนะ กลัวว่า…ถ้าใครเห็นตัวจริงแล้วจะไม่ชอบ” เสียงเขาเบาจนแทบไม่ได้ยิน

“หนูก็มีเรื่องที่ไม่อยากให้ใครรู้เยอะเหมือนกันค่ะ”

สายฝนข้างนอกยังไม่หยุดตก

ในวันสอบกลางภาค ทั้งมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ตาลนั่งอ่านหนังสือเงียบๆ อยู่ในห้องสมุด มีข้อความจากภูมิ “กินข้าวมั้ย?”

เธอลังเล ก่อนตอบกลับไป “ขอโทษนะ หนูอยากอ่านอีกหน่อย”

หลังสอบ ทั้งคู่ห่างกันออกไปเล็กน้อย ภูมิทุ่มเทกับชมรมจนไม่ค่อยว่าง ส่วนตาลก็จมกับหนังสือและความกลัวในใจ

คืนหนึ่ง ภูมิส่งข้อความสั้น ๆ มา “ถ้าไม่อยากคุยกับพี่ ก็บอกได้เลย”

ตาลตกใจ รีบตอบ “ไม่ใช่นะ หนูกลัวแค่…กลัวเสียพี่ไป ถ้าเราคุยกันมากไป”

“กลัวเหมือนกัน…แต่ถ้าไม่เสี่ยง เราจะไม่มีวันได้อะไรใหม่ ๆ เลยซักที” ภูมิตอบกลับในแชท

วันหนึ่งสายฝนสาดหนัก ภูมินั่งซบหน้าลงกับโต๊ะเรียน ตาลเดินเข้าไปหาอย่างลังเล “…เป็นไรไหมคะ?”

ภูมิหันมา เธอเห็นตาแดง ๆ ของเขาเป็นครั้งแรก

“บ้านพี่มีปัญหานิดหน่อยน่ะ…พี่เหนื่อย” เขากัดฟันเงียบ

ตาลแตะมือเบา ๆ “ถ้าอยากเล่า หนูฟังได้นะ”

ภูมิยิ้มจาง “บางทีคนเราก็แค่อยากมีใครซักคนที่รับฟัง โดยไม่ตัดสิน”

ระยะห่างของบทสนทนากลายเป็นความสบายใจขึ้นเล็กน้อย ฝนข้างนอกราดซ่าแต่ข้างในกลับเงียบสงบ

วันหนึ่งมีข่าวลือว่าแฟนเก่าภูมิจะกลับมา ตาลได้ยินในห้องน้ำหญิง เธอรู้สึกเจ็บปวดโดยไม่เข้าใจเหตุผล สองวันถัดมาภูมิแทบไม่คุยกับเธอ

ตาลเริ่มตีตัวออกห่าง ไม่รับโทรศัพท์ เธอจมอยู่ในความคิดของตัวเอง ลังเลว่าสิ่งที่มีระหว่างเธอกับภูมิแท้จริงมันคืออะไรกันแน่

เย็นวันหนึ่ง ภูมิพยายามมาดักหน้าเธอใต้ตึกเรียน “ช่วงนี้หนูดูไม่ค่อยเหมือนเดิมเลย เป็นอะไรเหรอ?”

ตาลนิ่ง “พี่…ยังรักแฟนเก่าอยู่ใช่มั้ยคะ?”

ภูมิเฉไฉ “เรื่องเก่าก็คือเรื่องเก่า แต่บางทีก็มีบางความรู้สึกที่ยังค้าง”

“หนูกลัว…กลัวเจ็บเหมือนเดิม” ตาลเสียงสั่น

ภูมิถอนใจ “พี่ก็เคยตัดสินใจพลาด ก้าวเดินพลาดหลายเรื่อง แต่ถ้าให้เลือกตอนนี้ พี่อยากเริ่มต้นใหม่กับคนที่เอาใจใส่พี่จริง ๆ”

ความเงียบนิ่งขยายเป็นระยะเวลาหนึ่ง ตาลเดินหนีออกมาท่ามกลางสายฝนที่เพิ่งโปรยลงมาใหม่ ภูมิได้แต่เฝ้ามองโดยไม่กล้าวิ่งตาม

คืนนั้นตาลร้องไห้ทั้งคืน เธอเกือบตัดสินใจลบเบอร์ภูมิทิ้ง ก่อนจะหยุดมองภาพร่มที่พาดอยู่ตรงข้างเตียง ลมหายใจร้อนในอกผสมกับเสียงฝนตกกระทบหลังคา กลายเป็นความกล้าที่จะก้าวต่อหนึ่งก้าว

วันต่อมาเธอเดินเข้าไปหาเขาที่บันได “หนูกลัวมากนะ…แต่หนูก็ไม่อยากเสียอะไรบางอย่างไปเพราะความกลัว”

ภูมิยิ้มจาง เงยหน้ามองท้องฟ้าคลึ้มฝน “พี่เองก็เหมือนกัน”

ทั้งสองนั่งฟังเสียงฝนอีกครั้ง มือสองข้างวางอยู่ข้างกัน เงียบแต่กลับรู้สึกถึงความอบอุ่นที่มากกว่าคำพูดใด ๆ

หลังจากนั้นความสัมพันธ์ของพวกเขาค่อย ๆ เติบโต ตาลเริ่มร่วมกิจกรรมกับภูมิ ภูมิเปิดใจเล่าเรื่องในครอบครัวให้เธอฟัง ตาลก็เริ่มกล้าเล่าเรื่องอดีตของตัวเองที่เธอเคยหนีมาก่อน

พวกเขาฝ่าฝันระยะห่างและความไม่แน่ใจอย่างช้า ๆ

ท่ามกลางฤดูฝนที่ไม่มีใครรอ วันหนึ่งฝนหยุดตก วันนั้นตาลไม่ต้องถือร่มอีกต่อไป เธอมองภูมิยิ้ม ด้วยความรู้สึกใหม่ที่ผ่านความลังเลและกลัวจนเข้าใจ

“ถ้ายังกลัว…จะอยู่ข้างกันได้มั้ย?” ภูมิกระซิบพลางยื่นมือให้ตาล

“ได้ค่ะ เพราะอย่างน้อยวันนี้…เราไม่เดินคนเดียวแล้ว” ตาลจับมือเขาไว้แน่น เสียงหัวใจดังกลบเสียงฝนที่หายไป