เมษาย่อมุมกาแฟด้วยกระดาษโน้ตสีเหลืองอ่อน มือเธอสั่นเล็กน้อยพลางแอบชำเลืองไปทางมุมสุดทางเดินที่ดิวกำลังนั่งเขียนอะไรลงในไอแพดอย่างจดจ่อ ดิวไม่เคยพูดเล่นกับใครในออฟฟิศและไม่เคยหัวเราะเสียงดังเหมือนแผนกอื่น ๆ เขาเหมือนเป็นเกาะเล็ก ๆ ท่ามกลางทะเลแสงไฟฟลูออเรสเซนต์
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงฝนตกกระทบกระดานป้ายประกาศ พนักงานทุกคนดูผ่อนคลายขึ้นนิดหน่อยในวันที่ลมเย็น เมษายื่นกาแฟตรงไปหาเขา “กาแฟเย็นค่ะ ดิว”
เขาเงยหน้าขึ้นสายตานิ่ง “ขอบคุณครับ แต่ผมไม่กินหวาน”
ใบหน้าเมษาจืดยังกับหมึกจาง เธอหันหลังกลับมาซ่อนยิ้มขื่น ๆ ไม่ได้ ตลอดทั้งวันนั้นเธอมองดิวไกล ๆ ทุกทีที่เขาหยิบปากกาขึ้นมาเขียนกระดาษโพสต์อิท เธอคิดว่าน่าจะต้องลองใหม่ พรุ่งนี้
วันที่สอง เมษาวางกาแฟดำลงในระยะที่ไม่สามารถเข้าไปใกล้กว่านี้โดยไม่เสี่ยงต่อสายตาคนในออฟฟิศ “วันนี้ลองดำสนิทดูค่ะ”
ดิวไม่ได้ตอบแต่หยิบแก้วขึ้นจิบ นิ้วมือขยับทำนองรีรอ แล้ววางกลับลงบนโต๊ะ เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ ทั้งสองฝ่ายยังคงต่างคนต่างทำงาน แต่สายตาต่างเหลียวมองกันด้วยความระแวงในความสนใจที่ยังไม่มีชื่อเรียก
เมื่อถึงเวลาประชุมใหญ่ เมษาต้องนำเสนอไอเดียแคมเปญใหม่ เธอร้อนใจเพราะเพิ่งเข้าทำงานได้ไม่ถึงสองเดือน ยังไม่ค่อยสนิทใจใครเลย แต่ดิวต้องเป็นคนขึ้นมาเคียงข้างเพื่อนำเสนอพรีเซนต์ด้วย “ขอแบบสั้น ๆ นะครับ อย่าลืมให้เครดิตน้องเมษาด้วย งานนี้ไอเดียเขาเยอะ” ดิวว่า เฉยชาแต่รับผิดชอบ
เมษานั่งลังเลพูลายกับโน้ตย่อของตัวเอง จะพูดประโยคไหนก่อนดี? สุดท้ายเงียบไปอึดใจ ก่อนเอื้อนเอ่ยกล้า ๆ กลัว ๆ “คือ…แคมเปญนี้คิดจาก…ตอนที่ฝนตกแล้วดันลืมร่ม คนหนึ่งยื่นร่มให้อีกคน—”
หัวหน้าแผนกค้านขึ้น “แนวนี้เก่าแล้วไม่มีอะไรใหม่ เอาสาระหน่อยดิว”
ดิวพยักหน้าเบา ๆ “แต่ผมว่า มันมีมุมที่จริงมากขึ้น ถ้ามองจากจังหวะที่คนเราคิดถึงกันโดยไม่ต้องบอกออกไป”
เมษาหันไปหาดิวยิ้มบาง ๆ ครั้งแรกที่เธอเห็นเขาปกป้องไอเดียของเธอ นั่นคือเสี้ยวความหวังเล็ก ๆ
การนำเสนอจบด้วยเสียงเงียบงัน แต่ทีมอนุมัติให้ลองพัฒนาต่อ เมษาใจชื้นขึ้นมานิดหน่อย “ขอบคุณนะดิว” เธอกระซิบตอนเดินออกจากห้องประชุม
ดิวหัวเราะในลำคอ เสียงเบาจนเกือบได้ยินเฉพาะสองคน “ทีหลังเล่าเรื่องตัวเองน้อยลง ควรเล่าให้ทุกคนเห็นตัวละครในเรื่องของเราด้วย”
บ่ายนั้นฝนโปรยอีก เธอกับดิวต้องอยู่โอทีเพื่อเคลียร์งานและหาแนวทางใหม่ให้แคมเปญ ออฟฟิศเงียบสนิทจนได้ยินเสียงละคร้ำห้ามใจของเข็มนาฬิกา
เมษาส่งแฟ้มแบบให้ดิวดู มือแตะแก้มตัวเอง “พี่คิดว่าตัวละครนี้ควรวาดแบบไหน?” เธอลังเล
ดิวขมวดคิ้ว “ผมเห็นว่าเขาน่าจะเหมือนคนที่กลัวจะถูกลืม…แบบนี้มั้ย?”
เมษาเงียบ น้ำเสียงนั้นกระตุกบางอย่างในความคิดที่เธอยังไม่เข้าใจ เขารู้จักความหวาดกลัวแบบเดียวกับเธอหรือเปล่า
เมื่อฝนตกหนักขึ้น ทั้งคู่ติดอยู่ในออฟฟิศโดยไม่ได้ตั้งใจ เมษาพิงขอบโต๊ะ สูดลมหายใจช้า ๆ “พี่ดิว…ทำไมพี่ถึงชอบนั่งเงียบอยู่มุมนี้คนเดียว?”
ดิวถอนหายใจ นัยน์ตาซึ้งลึก “ถ้าไม่มีตารางงาน ผมก็ไม่ชอบคนเยอะ…ปกติผมว่าผนังมันช่วยกันเสียงรบกวนจากความคิดตัวเอง” เขาหันมามองเมษานิ่ง ๆ “แล้วเราล่ะ?”
เธอยิ้มเจื่อน “กลัวความเงียบมากกว่าเสียงคุย เหมือนเวลาไม่มีใครพูดด้วยแล้วรู้สึกว่าไม่มีตัวตน”
ดิวฟังแล้วนิ่ง เธอเห็นเสี้ยวบางของอดีตชายหนุ่มที่เข้มแข็งเพราะเคยแหลกสลาย
วันถัดมาทั้งทีมย้ายออกไปทำงานนอกสถานที่กิจกรรมเอาท์ติ้ง ดิวตัดสินใจแบ่งทีมกับเมษาในเกมละลายพฤติกรรม เธอหัวเราะเสียงดังกว่าปกติจนทำแก้วน้ำหกใส่เขาแบบตั้งใจไม่ได้
“ขอโทษค่ะ! เดี๋ยว—” มือเธอเขินรีบเช็ดเสื้อเขาและก็โดนดิวเบี่ยงตัวหนี “ไม่เป็นไร…อย่าใกล้มาก เดี๋ยวเปียกหมด”
เสียงหัวเราะเพื่อนร่วมงานทำให้เมษาต้องก้มหน้าหลบ ดิวสังเกตและวางผ้าเช็ดบนโต๊ะ “ฝากไว้ เช็ดเองนะแม่คุณ”
บ่ายวันนั้น เมษาเก็บเสื้อกันฝนของดิวที่แขวนลืมไว้ เธอเดินไปส่งให้ถึงโต๊ะแต่ไม่ทันเข้าใกล้ หัวหน้าแผนกดักไว้ “จะฝากข้อความถึงพี่ดิวเหรอ?”
“เปล่าค่ะ แค่…เห็นลืมของ” เมษากลั้นหายใจ ใบหน้าสีชมพูจาง ๆ ดูจริงจังโดยไม่รู้ตัว
หัวหน้าแอบชำเลือง ตามองเลยไปยังดิวนั่งนิ่งอยู่ในห้องประชุม เขาส่ายหน้าเบาๆ “ระวังนะ คนเงียบ ๆ แบบนั้นเขาไม่เคยเปิดใจให้ใครง่าย ๆ หรอก”
คืนนั้น เมษาย้อนกลับไปนั่งตรงมุมกาแฟเก่า ๆ คุยกับเพื่อนทางมือถือ “แก เราควรตัดใจมั้ยอะ ครั้งไหนก็เหมือนเดิม…เหมือนเขาไม่ยอมให้เราข้ามเส้นนั้น”
“ดูดิ เหนื่อยมั้ยวะเวลากลัวโดนปฏิเสธขนาดนี้” เสียงเพื่อนในสายบ่งบอกความเป็นห่วง
“แต่ก็อยากอยู่ใกล้ อยากให้เขาเห็นว่ามีคนอยู่…ตรงนี้ไง” เมษาคลายเสียงลงจนบางเบาในความเงียบรอบข้าง
สัปดาห์ต่อมา แคมเปญฝนกับร่มเริ่มเข้าช่วงเร่งงาน ต้องเร่งวิ่งหาสปอนเซอร์ ไอเดียถูกตีตกซ้ำ ดิวเหนื่อยใจจนเริ่มพูดกับเมษาน้อยลง ทั้งคู่เริ่มห่างจากกันในที่ทำงาน แม้คนรอบข้างจะไม่ได้สังเกต
“วันนี้อย่าทำโอทีดึกนะ เดี๋ยวป่วย” ดิวทิ้งข้อความในโน้ตแปะหน้าจอเมษายามค่ำ
แต่เมษาไม่ได้ตอบ เธอนั่งจ้องจอบนโต๊ะจนหมดแรง มีน้ำตาไหลช้า ๆ “พี่ดิว…เราควรทำยังไง” เธอกระซิบกับตัวเองท่ามกลางแสงไฟออฟฟิศว่างเปล่า
หลายวันผ่านไป เมษากลายเป็นคนเงียบในสายตาคนรอบข้าง แม้แต่กับเพื่อนสนิท เธอเจอปัญหาสำคัญในครอบครัว พ่อป่วยและครอบครัวมีปัญหาเงินกะทันหัน แต่ไม่กล้าเล่าใครในออฟฟิศโดยเฉพาะดิว
งานรัดตัวมากขึ้น ดิวเริ่มมองหาเมษามากกว่าปกติในช่วงเช้า แต่เธอกลับหลบหน้าทุกเช้า “น้องเมษาเป็นไรมั้ย ไม่ค่อยมาคุยเลยพักนี้” เพื่อนร่วมงานถาม
เมษาแค่ยิ้มบาง “ก็แค่เหนื่อยหน่อยค่ะ”
ดิวเดินผ่านได้ยิน แต่ไม่ได้พูดอะไร เขาหยุดมองกระดาษโพสต์อิทที่เมษาเคยวางกาแฟไว้ให้ เหมือนบางอย่างในใจถูกพัดพาออกไปพร้อมสายฝน
คืนหนึ่ง ดิวพบว่าเมษากลับไปดึกและยังนั่งกุมใบหน้าอยู่ในครัวบริษัท เขาเอ่ยเสียงเบา “โอเคมั้ย?”
เมษาสะดุ้ง เงยหน้าทำหน้าตกใจ “เปล่าค่ะ แค่…คิดอะไรนิดหน่อย”
เขานั่งลงข้าง ๆ เว้นระยะห่างไว้ มือวางบนโต๊ะ เงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดเบาๆ “อย่าฝืน…ถ้ามีอะไรที่แบกไหวก็บอก ไม่ต้องบอกผมก็ได้ แต่ใครสักคนจะได้ช่วย”
น้ำเสียงนั้นไม่ได้อ่อนจนเว่อร์แต่กลับทำให้เมษาซ่อนน้ำตาไว้ไม่ไหว เธอมองหน้าเขา “ทำไมพี่ถึงดูไม่มีอะไรต้องร้องไห้เลย…”
ดิวเงียบไปสักครู่ “เพราะบางที ร้องไห้ก็ไม่ช่วยซ่อมอะไรได้อยู่ดี”
เขาลุกขึ้นแต่ชะงัก ไหล่กว้างนั้นเหมือนกำลังสั่นอย่างแผ่วเบาก่อนเดินจากไป เมษามองตามรู้สึกเหมือนกับเขายังมีสิ่งที่ไม่ได้พูด
วันต่อมาเมษาตัดสินใจเล่าเรื่องที่บ้านให้เพื่อนในออฟฟิศฟัง เพื่อนสาวใจดีค่อยปลอบใจ “เธอกล้าพูดกับเรา เธอเก่งแล้วนะ…ลองไปคุยกับพี่ดิวมั้ย?”
เมษาส่ายหน้า “กลัวว่าถ้าเขารู้ เขาจะมองเราเป็นภาระ”
หลังเลิกงาน ดิวเดินมาดักรอที่ป้ายรถเมล์ ใจลอบเต้นแรงแต่แสร้งนิ่ง “…เตรียมตัวไว้ พรุ่งนี้บริษัทจะเปลี่ยนนโยบายใหญ่…ถ้ามีอะไรสงสัยถามผมได้”
เมษาพึมพำขอบคุณ ดิวตัดใจชวน “ไปหากาแฟกันมั้ย?”
เธอชะงัก ใจเต้นแรงแต่ตอบเพียง “คงไม่ไหวค่ะ วันนี้ต้องกลับเร็ว”
ฝนเริ่มเทลงมาอีกครั้ง ดิวควักร่มยื่นให้ “เอาไปเถอะ เดี๋ยวผมวิ่ง”
เมษาจ้องมือเขา ร้องไห้เบา ๆ ก่อนรับร่ม…รอยยิ้มบาง ๆ ของเขาฉาบบนหน้าขณะที่ยืนกลางฝนเพียงลำพัง
คืนวันศุกร์ ออฟฟิศเงียบ ฝนซา ดิวเดินกลับเข้าไปในห้องประชุมเก่านั่งเหม่อ มือวาดรูปคนกางร่มในสมุดวาด เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นภาพข้อความสั้นจากเมษา “ขอบคุณสำหรับร่มค่ะ”
เขาตอบสั้น ๆ “ไม่เป็นไร…อยากคุยบ้างไหม?”
เวลาผ่านไป เมษามายืนหน้าห้องประชุม เธอนั่งลงข้าง ๆ โดยไม่มีคำพูดสักคำ ดิวเริ่ม “บางที…ฝนก็ตกนานไป คนมันเลยหนาว”
เมษาหัวเราะเบา ๆ “บางที…ถ้ามีอีกคนนั่งอยู่จะอุ่นขึ้น”
ดิวสบตานิ่ง “ผมเคยคิดว่าผมไม่จำเป็นต้องพึ่งใคร…จนวันหนึ่งคนที่อยู่ข้าง ๆ หายไป”
เธอมองเขานิ่ง ๆ คำถามค้างคา “แล้ว…พี่เสียใครไปเหรอ?”
เขาตอบช้า ๆ “น้องสาวผม เสียไปตอนมหาลัย แล้วหลังจากนั้นผมเลยไม่ค่อยไว้ใจใครง่าย ๆ อีก”
เมษาเงียบ ฟังเสียงหัวใจตัวเองเต้นแรง
ดิวหลบตา “ก็เลยกลัวจะรับผิดชอบใครอีก…แต่ผมคิดกับเราว่า…อาจจะมากกว่าเพื่อน”
เมษานั่งนิ่ง กลั้นหายใจ น้ำตาไหลออกมาเสียงเบา ๆ ก่อนยิ้มให้เขา “หนูก็เหมือนกันค่ะ…แต่ถ้าพี่กลัว งั้นเรากลัวด้วยกันดีไหม”
ฝนพรำเบา ๆ ข้างนอกหน้าต่าง ดิวไม่พูดอะไรอีก เอื้อมมือแตะหลังมือเธอแผ่วเบา ในความเงียบที่อ่อนโยน
หลังจากวันนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ค่อย ๆ เติบโต พวกเขาร่วมมือกับทีมงานจนแคมเปญสำเร็จ แม้จะไม่ยิ่งใหญ่ที่สุดแต่ก็มีความหมายในสายตาสองคนที่เริ่มฟังเสียงหัวใจตัวเอง
วันสุดท้ายของฤดูฝน ทั้งคู่เดินเคียงข้างกันไปยังร้านกาแฟเล็ก ๆ ฝั่งตรงข้ามถนน ดิวพูดขึ้น “ถ้าต่อไปฝนมาก็อย่าวิ่งหนีเลย”
เมษามองเขา หัวเราะ “งั้นถ้าพี่ลืมร่มอีกก็…ขอแชร์ได้ไหมคะ”
เขาพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มที่เคยหายาก “ได้สิ เราจะแชร์ทุกอย่าง…ทั้งฝน ความกลัว แล้วก็วันดี ๆ ด้วยกัน”
เสียงฝนซาไป เหลือไว้เพียงความอบอุ่นบนแผ่นหลังสองคนที่เดินเคียงกันอย่างเงียบงัน โลกภายนอกพลุกพล่านแต่ใจสองดวงอบอุ่นกว่าทุกฤดูที่เคยผ่านมา
