เช้าวันจันทร์ที่สำนักงานพร้อมสายฝนโปรยปราย แสงขาวหม่นลอดหน้าต่างกระจก ยามที่ป่านวางแก้วกาแฟลงข้างคีย์บอร์ด กลิ่นหอมกรุ่นพัดโชยมาคละเคล้ากับกลิ่นเปียกชื้นของเสื้อผ้าที่เปื้อนฝน เธอยกแขนเช็ดหยดน้ำบนหน้าผาก ดวงตาสีดำสนิทของเธอเปรยไปที่โต๊ะข้าง ๆ ที่นั่งใหม่เพิ่งย้ายเข้ามาแทนเดิม มีต้นไม้สามกระถางตั้งเรียง—กระบองเพชร มอนสเตอร่า และพลูด่าง ทุกอย่างดูจัดเรียงเป็นระเบียบเหลือเกิน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังจากชายหนุ่มในชุดสูทเรียบ แต่ผูกเนกไทหลวม รอยยิ้มของเขาดูขัดกับคิ้วที่ขมวดเล็กน้อย
“แอร์มันเย็นไปหรือเปล่า” เกื้อถามกับคนในทีม พลางลูบนิ้วไปบนปกเสื้อ ราวกับหาร่องรอยที่มองไม่เห็น
ป่านเบือนหน้ากลับมาจ้องจอคอมพิวเตอร์ กลอกตาน้อย ๆ ใต้แว่นกรอบดำ งานดีไซน์ที่เธอกำลังเร่งส่งจนตีหนึ่งเมื่อคืนวาน ยังรอไฟเขียวจากฝ่ายลูกค้า—ซึ่งก็คือชายแปลกหน้านั่นเอง
“สวัสดีครับ คุณป่านใช่ไหม ผมเกื้อ” เสียงเขาแว่วข่มจังหวะฝนที่ยังซาไม่หยุด
“ค่ะ—มีอะไรให้ช่วยไหมคะ” ป่านตอบ เบื้องหลังของคำว่า ‘ช่วย’ คือความหวาดหวั่นในใจ จะโดนตำหนิงานอีกหรือเปล่า
“เปล่าครับ แค่ทักทาย จะเอากาแฟไหม ผมชงเก่งนะ” เกื้อยิ้มให้ หางเสียงติดความเหนื่อยล้า แต่ดูมีน้ำใจ
“ไม่ค่ะ ขอบคุณ” ป่านปฏิเสธไปแผ่ว ๆ แสบตาพอ ๆ กับที่หัวใจยังขุ่นกับอีเมลคอมเมนต์ยาวเมื่อวาน เรื่องโทนสี ที่เขาเขียนว่า “ดูไม่มือโปรพอ”
เกื้อยิ้มเจื่อน ๆ และเดินกลับไป ป่านถอนหายใจ เสียงหยดน้ำฝนเหมือนดังขึ้นมาแทนคำสนทนา
เที่ยงวัน ในห้องพักพนักงาน เสียงเครื่องอุ่นไมโครเวฟกับกลิ่นแกงจืดฟัก ลอยมาก่อน ป่านนั่งเขี่ยข้าวกล่องไปมา ขณะที่แฟ้มงานบนโต๊ะยังรอแก้ไข ริมหน้าต่างมีดอกเฟื่องฟ้าเลื้อยขึ้นมาจากสวนด้านล่าง
“ป่าน—ยังโกรธเรื่องเมื่อวานอยู่เหรอ” เพื่อนสนิทชื่อดิว นั่งลงข้าง ๆ กัดขนมปังปิ้งเบา ๆ
“…มันเหมือนเราไม่เคยดีพอเลยดิว ฉันก็เต็มที่แล้วนะ” ป่านเสียงเบา เหม่อมองมือของตัวเองตรงนั้น สีหน้าดิวอ่อนโยน
“เขาก็แค่ตีกรอบเยอะไปนิด อย่าเก็บมาใส่ใจนัก—ตำแหน่งเขาแรงกว่านี่” ดิวกระซิบเสียงเบา
ป่านพยักหน้า แต่ในใจนึกถึงป้ายรางวัลกราฟิกดีไซน์เมื่อปีก่อน กับอีเมลคอมเมนต์อันเย็นชาของเกื้อที่เขียนว่า “ลองทำให้มันมีชีวิตชีวามากกว่านี้” เธอรู้สึกวูบโหวงขึ้นมาในอก
บ่ายวันเดียวกัน เกื้อเดินมาที่โต๊ะของป่าน สีหน้าเคร่งขรึม แต่เสียงพูดเบา ๆ
“คุณป่าน วันศุกร์ต้องมีนำเสนอต่อทีมผู้บริหาร ขอรับไฟล์ล่าสุดหน่อยนะครับ แล้วก็…ถ้าว่างช่วยมารีวิวด้วยจะดีมาก”
ป่านหันมาสบตา เกือบจะย้อนกลับอย่างเหน็บแนม แต่ต้องกลืนคำเอาไว้ในใจ เธอส่งแฟลชไดรฟ์ให้ในจังหวะเงียบที่ล่องลอยระหว่างกัน แววตาเกื้อก็อ่อนลงเล็กน้อย เหมือนมีอะไรอยากบอกแต่ไม่อาจพูดได้
สวนหย่อมข้างตึกในเย็นวันอังคาร ลมเย็นพัดดอกเฟื่องฟ้าร่วงหล่นลงพื้น ป่านถือขวดน้ำเดินเบา ๆ แวะมานั่งที่ม้านั่งยาว มือเธอลูบผิวสมุดสเก็ตช์ ดินสอโยกเบา ๆ เสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้หยุดลง—เกื้อยืนถือแฟ้มเอกสารเงียบ ๆ ข้าง ๆ ดวงตาของเขาดูล้าและซ่อนอะไรบางอย่าง
“มาวาดรูปหรือ?” คำถามของเกื้อทำลายความเงียบเชิงสัญญะในอากาศ
“อืม—บางทีฉันก็รู้สึกว่ารูปภาพเข้าใจเรามากกว่าคน” ป่านยิ้มเจื่อน ๆ หันหน้ากลับไปหาเขา
“ผมไม่ค่อยเข้าใจศิลปะเลยนะ แต่…ผมชอบต้นเฟื่องฟ้าต้นนี้ มันเหมือนกำลังพยายามไต่อะไรบางอย่างตลอดเวลา” เกื้อมองดอกไม้บนยอดเลื้อย น้ำเสียงเจือเศร้า
ป่านเงียบ ไม่ได้ถามอะไรต่อ ถ้อยคำที่แลกกันเงียบ ๆ กลายเป็นสะพานของบางอย่าง เหมือนสายฝนที่หยุดแบบไม่ทันได้รู้สึก
เช้าวันรุ่งขึ้น ป่านเดินผ่านห้องประชุม เตรียมใจสำหรับการรีวิวนำเสนอไฟล์ เธอวางโปสเตอร์ไว้หน้าโต๊ะ มีสมาชิกทีมเต็มห้อง เกื้อเปิดไฟล์บนจอ สายตาทุกคู่จับจ้อง ป่านพยายามไม่กลัวเสียงคอมเมนต์
ในขณะที่ทีมกำลังเสนอแนวคิดอย่างกระตือรือร้น เกื้อเงียบอยู่นานก่อนจะพูดว่า “มันกล้ากว่าที่ผมคิดนะคุณป่าน สีเหล่านี้เข้ากันได้ดี…” เสียงฮือเบา ๆ ของทีม เกื้อเอียงคอมองผลงาน สายตาอ่อนลงเหมือนเพิ่งเห็นมันเป็นครั้งแรก
หลังจบประชุม ป่านเดินสวนกับเกื้อที่หน้าลิฟต์ สองคนยืนเงียบอยู่ด้วยกัน เสียงลิฟต์ดัง ‘ติ้ง’ ก่อนที่ใบหน้าเขาจะหันมาช้า ๆ
“มีอะไรจะบอก…” เกื้อพูดค้างไว้แต่แล้วก็เปลี่ยนเป็น “…ขอบคุณนะที่รับฟัง” คำสั้น ๆ ก่อความวูบไหวประหลาดในอกป่าน
วันหยุดสุดสัปดาห์ ป่านแวะชมงานศิลปะที่แกลเลอรี่ เกื้อปรากฏตัวโดยบังเอิญ เขามากับเพื่อนสนิทและร้องทักอย่างไม่ถนัดนัก
“มาเองเหรอ?” เกื้อถามพลางแอบมองภาพวาดในมือของป่าน
“บางทีเวลาอยู่นอกออฟฟิศ มันเหมือนเป็นคนละโลก” ป่านพูดเบา ๆ
“นั่นสิ ผมก็เหมือนกัน” น้ำเสียงเกื้อโพล่งออกมาเร็วเกิน แม้เขาจะพยายามยิ้มแต่มือกลับกำแน่น ขอบตาดูเศร้าแฝงความเหงา
การเดินทอดน่องท่ามกลางกรอบรูป ทำให้บทสนทนาเชื่องช้าลง เกื้อถาม “คุณเรียนศิลปะทำไมล่ะ?” ป่านนิ่งคิดนาน ก่อนหยุดตรงหน้าภาพวาดสีน้ำ
“เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่หนูไม่เคยรู้สึกผิดเวลาเลือก” เธอหลบสายตาพลางหัวเราะแผ่ว ๆ
เกื้อชะงักอยู่นาน “ผมต่างจากคุณละมั้ง ผมเอาแต่เลือกสิ่งที่ครอบครัวอยาก…” เขากลืนคำ ปล่อยให้ถ้อยคำด้านในยังคงค้างอยู่ในอากาศ
มิตรภาพแปลกประหลาดเริ่มก่อตัว ทว่าเมื่อเข้าใกล้กัน ด้วยการทำงานและการแบ่งปันความรู้สึก เงาของอดีตก็เริ่มฉายเข้าหา—ป่านรับรู้ได้ถึงรอยซ้อนของความเศร้าในเกื้อที่เขาไม่เคยเอื้อนเอ่ย ส่วนเกื้อเองก็สัมผัสได้ถึงความกลัวและเงาของความไม่มั่นใจของป่าน โดยเฉพาะเมื่อมีโปรเจกต์ใหญ่เข้ามาในบริษัท เป็นโอกาสสำคัญที่ใครๆ ก็หมายตา รวมถึงเกื้อเองที่ได้รับมอบหมายเป็นหัวหน้าทีม
ตลอดเดือนแห่งการเร่งงาน ป่านและเกื้อต้องประชุมร่วมกันแทบทุกเย็น ต่างฝ่ายต่างหงุดหงิดกับแรงกดดันและความเหน็ดเหนื่อย จนบทสนทนากลายเป็นการถกเถียงเล็ก ๆ อย่างไม่มีใครยอมแพ้
“แก้สีใหม่เหรอ? คิดว่าถ้าทำตามหมด งานมันจะยังเป็นของฉันอยู่เหรอ?” ป่านขบกราม
“แต่ถ้าไม่ลองเสี่ยง ทีมจะมั่นใจยังไงได้ล่ะป่าน?” เกื้อเสียงแหลมกว่าเดิม สายตาซ่อนแววกลัวว่าข้อเสนอจะเป็นต้นตอของความผิดหวัง
ความเงียบคั่นยาว ไม่มีคู่ไหนในห้องกล้าแทรกเกินสองนาที สายตาทุกคู่จับสังเกตเพราะความตึงเครียดค่อยๆทวีขึ้น
วันรุ่งขึ้นป่านนั่งกอดเข่าที่ข้างหน้าต่าง เธอรับโทรศัพท์แม่ “อย่าเก็บเรื่องงานมาคิดมากลูก พลาดไปเดี๋ยวก็เริ่มใหม่ได้” คำปลอบใจที่ฟังดูไกลเกินเอื้อม ป่านวางสายแล้วยิ้มฝืน ๆ
วันหนึ่งหลังเลิกงาน ป่านส่งไฟล์ที่ทำจนดึกให้เกื้อกลางห้องมืด มีแค่แสงไฟหยักจากหลอดฟลูออเรสเซนต์
“ขอบคุณนะป่าน…” เกื้อพูดค่อย ๆ “…ผมไม่ได้อยากเป็นคนเข้มงวดเลย” เขาหลบตา
ป่านระบายลมหายใจยาว “ฉันเข้าใจว่าคุณกดดัน แต่… บางครั้งฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่เครื่องมือ” เสียงเธอสั่นเล็กน้อย
“ผมไม่ได้อยากให้เป็นแบบนั้นเลย” เกื้อพูดแผ่ว
อีกฝ่ายนิ่งงัน เงียบงัน ราวกับต่างคนต่างกลัวจะเดินไปข้างหน้าหรือกลับหลัง
การนำเสนอโปรเจกต์ต่อผู้บริหารวันศุกร์นั้น ป่านเครียดจนเกือบจะร้องไห้กลางห้อง ประโยคสุดท้ายที่เกื้อพูดขึ้น “เป็นเพื่อนร่วมทีมที่ผมไว้ใจที่สุด” ทำให้เธอตะลึงนิ่งกลางสายตาคณะแต่ก็เหมือนได้รับคำขอโทษและกำลังใจในคราวเดียวกัน
การฉลองเล็กๆ ในร้านอาหารตอนเย็น เสียงหัวเราะ ดนตรีคลอเบา ๆ ป่านกับเกื้อนั่งข้างกัน ความใกล้ชิดเปลี่ยนไป เธอเห็นเกื้อหัวเราะจนเสียงสดใส รอยยิ้มของเขาดูจริงใจมากกว่าทุกครั้ง
“คุณไม่ดื่มเหล้าเหรอ?” ป่านถามขณะหยิบแก้วน้ำขึ้นจิบ
“ไม่ค่อยครับ อดีตมีเรื่อง… เคยพลาดอะไรใหญ่ๆ เพราะมัน” เกื้อหลุบตา เห็นเงาตัวเองในแก้วน้ำที่ถืออยู่
ป่านไม่ถามต่อ เธอเพียงแต่เอื้อมมือไปแตะหลังมือเขาอย่างแผ่วเบา ราวกับจะบอกว่า เข้าใจแม้ไม่ได้ยินเรื่องเต็มๆ
หลังโปรเจกต์ใหญ่จบลง ความเงียบเหงาแปลกๆ เข้ามาแทนที่ ป่านวุ่นวายกับงานศิลปะนอกเวลา ส่วนเกื้อจมอยู่กับหัวหน้าคนใหม่ที่เข้มงวดกว่าเดิม สองคนห่างกันออกไปโดยไม่ทันรู้สึก
ค่ำคืนหนึ่ง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เกื้อโทรมาหลังเมาเล็กน้อย น้ำเสียงสั่น “ผมกลัวว่าถ้าเปิดเผยตัวตนคุณจะผิดหวัง… ผมเคยขับรถชนคน เพราะเมา ผมเลยไม่แตะเหล้าอีก” ป่านเงียบอึ้งอยู่นาน
“ใจเย็นนะเกื้อ ฉันไม่ได้ตัดสินนายที่อดีต มันคงหนักมาก แต่…ฉันไม่ได้อยากให้ใครสมบูรณ์แบบ”
“บางทีผมก็ยังให้อภัยตัวเองไม่ได้” น้ำเสียงในความมืดเหมือนร้องไห้อยู่จริงๆ
หลังวันนั้น ป่านกับเกื้อห่างกัน แม้จะยังเจอกันที่บริษัท ความลังเลและกลัวว่าจะเจ็บซ้ำของทั้งคู่ค่อยๆชัดขึ้นในท่าที แววตา อารมณ์ฉุนเฉียวง่าย เงียบงันง่าย
เพื่อน ๆ ในทีมสังเกตได้ ถึงบทสนทนาที่ขาดหาย เสียงหัวเราะที่ลดน้อยลง
จนถึงเย็นวันหนึ่ง ตอนงานเลี้ยงส่งเพื่อนร่วมงาน เกื้อพูดขึ้นกลางห้องซ้อมดนตรี “ในชีวิตจริง บางครั้งเรากลัวจะถูกมองว่าอ่อนแอจนไม่กล้ายอมรับว่าตัวเองพลาด… แต่การให้อภัยอาจสำคัญกว่าการลืมอดีต”
ป่านได้ยิน แววตาก็เปลี่ยน เธอเดินเข้าไปหาเกื้อข้างเวที
“ฉันคิดว่าฉันกลัวอยู่เหมือนกัน กลัวผิดหวัง กลัวไม่ดีพอ… แต่ตอนนี้ฉันเลือกจะเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน พร้อมกับคุณ”
เวลาผ่านไปอีกระยะ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กลับมาใกล้ชิด พวกเขาเริ่มหัวเราะในห้องประชุมอีกครั้ง กระถางต้นไม้ของเกื้อมีดอกสีชมพูบานซ้อนกับภาพวาดนกสีสดที่ป่านแอบวางไว้
เย็นวันหนึ่ง เกื้อยืนรอป่านริมหน้าต่างชั้นบนสุดของอาคาร มองพระอาทิตย์ตก ป่านมาถึง สีหน้าดีขึ้นกว่าเดิม
“พร้อมเดินไปด้วยกันหรือยัง?” เกื้อถามเบาๆ
ป่านพยักหน้า ทั้งสองไม่พูดอะไรอีก รอยยิ้มแทนถ้อยคำต่างๆ ในที่สุดความรักค่อยๆ ก่อตัวจากการเห็น และเข้าใจตัวตนกันอย่างแท้จริง …ไม่ใช่จากความสมบูรณ์แบบ ไม่ใช่เพราะอดีตที่ไร้ตำหนิ—แต่เพราะการเติบโตและให้อภัยในสิ่งที่แต่ละคนเป็น
