รักครั้งสุดท้าย

ท่ามกลางแสงแดดอ่อน ๆ ช่วงบ่ายวันเสาร์ เฟิร์นยืนอยู่ที่สนามฟุตบอลของโรงเรียนมัธยมที่เธอเรียนอยู่ เนื้อตัวเปียกชื้นจากการเล่นกิจกรรมกลางแจ้ง กับเพื่อนสนิทอย่างไมค์ที่มีรอยยิ้มสดใสอยู่เสมอ ทุกครั้งที่เฟิร์นมองไปที่ไมค์ ความรู้สึกในใจมันลึกลับและตอนนี้มันเริ่มกลายเป็นความรัก แต่กลับไม่มีทางที่จะบอกออกไปได้

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

วันนั้น เธอได้ยินข่าวว่าไมค์จะย้ายไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯ ทำให้ใจของเธอบีบแน่น ผ่านคืนที่เต็มไปด้วยฝันร้าย ฝันว่าเขาจะไม่อยู่กับเธออีกต่อไป เมื่อตื่นเช้าขึ้น เธอพบว่าตัวเองทำได้เพียงเก็บความรู้สึกทั้งหมดไว้ในใจ

เย็นวันนั้น ในงานเลี้ยงรุ่น เฟิร์นเห็นไมค์นั่งอยู่กับเพื่อน ๆ เธอพยายามใจเย็น และในที่สุดก็เอ่ยปากพูด “ไมค์ ถ้าเธอไปกรุงเทพฯ เธอจะกลับมาหาเราบ้างไหม” น้ำเสียงนั้นชัดเจนแต่เสียงของหัวใจนั้นดังมากจนทำให้เธอลังเล

ไมค์ประหลาดใจ “เธอจะไม่ให้ฉันไปเหรอ?” เขาตอบย้อนกลับ โดยในใจเขาก็มีความรู้สึกดี ๆ เกี่ยวกับเฟิร์นเช่นกัน

ในวันถัดไป เฟิร์นและไมค์มีการนัดกันไปเที่ยวที่ตลาดเก่าของเมือง พวกเขาเดินผ่านฟุตบาทที่มีร้านขายของมากมาย และรู้สึกว่าไม่ว่าที่ไหนก็เหมือนเดิม แต่การแบ่งปลายคำพูดระหว่างกันกลับไม่เหมือนเดิมเลย เมื่อไมค์พูดถึงอนาคตและความฝัน เฟิร์นได้ฟังแล้วหัวใจเต้นแรงและเต็มไปด้วยความหวัง

อยู่ดี ๆ สายโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เมื่อลืมตามาเป็นเวลาไปทำให้ต้องถูกตัดขาดจากเสียงกังวานนั้น สุดท้าย เฟิร์นส่งข้อความไปหาไมค์ “เราต้องคุยกันนะ” แต่เมื่อถึงวันที่ไมค์จะย้าย เธอนั้นหมกมุ่นอยู่กับความกลัว

เมื่อกลับมาที่สนามฟุตบอลวันสุดท้าย พวกเขานั่งอยู่ที่ม้านั่งแล้วมองย้อนกลับไปที่ที่เหล่าชายหนุ่มกำลังเตรียมตัวฝึกซ้อม ทำให้รู้ว่าความรักของพวกเขาไม่สามารถสู้ทุกอย่างได้ ความรักได้แต่เก็บไว้ในใจ

ไมค์โอบเธอแน่นด้วยความรู้สึกที่หนักแน่น “เธอเป็นคนสำคัญในชีวิตฉันที่สุด” ความรู้สึกที่อยู่เนิ่นนานเมื่ออยู่เคียงกันเริ่มแผ่กระจายอยู่รอบ ๆ เหมือนรังสีแห่งความรัก รับรู้ได้ถึงความสัมพันธ์ที่ยิ่งใหญ่ในหัวใจ แม้จะมีความยากลำบาก พวกเขาก็ยังเลือกที่จะรักกันซึ่งอาจนำมาซึ่งการเติบโตให้ฤดูใบไม้ผลิกลับมาอีกครั้ง

หลังจากไมค์ย้ายไป กรุงเทพฯ สายสัมพันธ์ที่ดีกลับเริ่มห่างเหิน ความรู้สึกนี้เริ่มส่งผลต่อเฟิร์น ในขณะที่เธอพยายามที่จะเดินหน้า เธอก็ต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า “ความรักอาจไม่ใช่แค่การดำรงอยู่”

ในวันครบรอบ 1 ปีของการจากลา เฟิร์นได้รับจดหมายจากไมค์ “แม้เราจะแยกกันไป แต่กลางคืนฉันมักจะฝันถึงเธอ” คำบอกเล่าที่ดึงให้เธอกลับมายังคงหนุนใจให้เธอสู้ชีวิตและเป็นแรงบันดาลใจให้เรียกคืนความฝันที่ถูกลืม

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง หน้าจอแสดงชื่อเขา เธอคิดถึงสิ่งที่เคยแลกเปลี่ยนกันในวัยเยาว์ แล้วตอบรับด้วยยิ้ม เธอรู้ดีว่าชีวิตยังมีอะไรรออยู่ข้างหน้า

เมื่อเวลาผ่านไป เฟิร์นได้ค้นพบความจริง “ความรักต้องการการเสียสละ” และเลือกที่จะเอาชนะอุปสรรคทุกอย่าง เพื่อให้ความรักของพวกเขาดำเนินต่อไป เรื่องราวของพวกเขาจะเป็นการเติบโตและการเปลี่ยนแปลงที่ทั้งสองสร้างสรรค์ร่วมกัน สุดท้ายแล้ว หนทางข้างหน้าจะทำให้พวกเขาได้มีทิศทางร่วมกันในที่สุด”