เช้าวันอาทิตย์ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่ซุกตัวอยู่ในหุบเขา แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านบานหน้าต่างไม้เก่าๆ มาที่เสียงเรียกของนกกระจอกที่ส่งเสียงในบริเวณนั้น
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“แม่! ทำอาหารอะไรอยู่ครับ?” เสียงของโน้ต เด็กชายอายุ 10 ขวบดังขึ้น เขาคลึงมือไปที่หน้าต่างที่มีรอยแตกอยู่บ้าง ก่อนที่จะกระโดดลงจากเตียงและวิ่งไปที่ห้องครัว
ปรานีแม่ของเขายืนทำอาหารอยู่ที่เตา มีซุปหมูที่กำลังเดือดอยู่ในหม้อ ข้าวอยู่ที่โต๊ะ อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของข้าวห่อใบบัวข้างๆ
“แม่ทำข้าวต้มให้ลูก” เธอบอกเสียงอ่อนโยน พร้อมกับหันไปยิ้มให้ลูก”โตแล้วต้องดูแลตัวเองนะ”
โน้ตรู้สึกอบอุ่นกับบรรยากาศนี้ แต่เมื่อเขาเห็นแม่กระแทกเท้าเมื่อยล้าหลังจากทำงานทั้งคืน เขารับรู้แล้วว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น
สุดท้าย เขาถามคำถามที่ค้างใจไว้หลายวัน”แม่… พ่อหายไปไหน?”
ปรานีหยุดทำข้าวต้ม เธอหันหน้ามาที่โน้ต น้ำตารอบดวงตาของเธอ ทำให้เด็กชายรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
เมื่อหลงดิ่งไปในจุดที่เหมาะสม ความเงียบเข้าปกคลุม
“พ่อ… พ่อกำลังไปทำงานต่างประเทศ” เธอตอบเสียงสั่น แต่แล้วเธอก็หมุนตัวกลับไปที่เตาอย่างรวดเร็วเหมือนจะไม่อยากให้เขาเห็นน้ำตาของเธอ
โน้ตรู้สึกเหมือนหลายคำถามผุดขึ้นในหัว ถูกปัดเป่าไปด้วยเสียงฟองอากาศในซุปที่เดือด และเสียงช้อนที่กระทบกับหม้อ เขาจึงทำเพียงแค่กินข้าวต้มแล้วพยายามไม่คิดถึงคำถามที่ยากลำบากนี้อีกต่อไป
วันต่อมาเขาถูกเรียกตัวไปที่โรงเรียน ช่วงที่เรียนอยู่โน้ตเห็นเด็กชายอีกคนที่มีประกายเด่นในหลายๆ อย่าง เขาชื่อว่า ‘ซัน’ เป็นนักฟุตบอลที่เล่นเก่ง
แต่โน้ตกลับรู้สึกอิจฉาในความสามารถของซัน ความอึดอัดในใจทำให้เขาเลือกที่จะไม่เข้าหา หากไม่นานซันก็เริ่มเข้าหาเขา”>”ชอบเล่นฟุตบอลไหม?” ซันถามด้วยรอยยิ้ม
ทำให้โน้ตรู้สึกดีใจ แต่มันก็ไม่สามารถกกการขาดหายของพ่อได้
วันหนึ่งขณะกำลังซ้อมบอล โน้ตเกิดบาดเจ็บ เขาไม่สามารถลงเล่นเป็นนักฟุตบอลในทีมได้ เขารู้สึกว่าเหมือนโดนปฏิเสธจากกลุ่มเพื่อน เขาเริ่มหันมาหาคุณแม่ ปรานีที่บ้านผลาญเวลาหน่อยในเย็นที่เต็มไปด้วยน้ำตา
“ลูกต้องโต
ขึ้น เข้าใจว่า แม่และพ่อคงมีเหตุผลที่ต้องทำ แต่แม่ก็สัญญาว่า จะอยู่เคียงข้างลูกเสมอ” ปรานีกล่าวอย่างเข้มแข็ง
การต่อสู้ภายในหน้ากับบาดแผลและหนี้สินที่อยู่รอบๆ เป็นอะไรที่โน้ตไม่รู้จะพูดออกไปอย่างไร
วันนั้นจึงกลายเป็นช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนผ่านของเขา โน้ตเริ่มเรียนรู้ว่าการเป็นครอบครัวหมายถึงการสนับสนุนกันและกัน แม้จะไม่มีใครอยู่ให้เห็นด้วยตาของตัวเองอย่างที่ชีวิตเคยมี
ต่อมาเปิดเผยให้เห็นว่าพ่อสิ้นชีวิตจากอุบัติเหตุขณะทำงานต่างประเทศ พ่อมาที่ไหนไม่สำคัญ แต่อดีตนี้กลับมีความสำคัญมากกว่าเมื่อมีการเปิดเผยจากแม่ว่าเธอมีความรู้สึกที่บอบช้ำตั้งแต่ตอนนั้น
การเปิดเผยนี้ทำให้พวกเขาเข้ามามีบทบาทในชีวิตของกันและกันมากขึ้น พวกเขาทั้งคู่เรียนรู้ที่จะช่วยกันพัฒนาความคิด การเข้าใจ และการเป็นครอบครัว
ในวันหนึ่ง โน้ตได้รวบรวมความกล้าที่จะบอกซันว่าเขารู้สึกบอบช้ำ เขาอยากให้ซันเป็นเพื่อนคู่หู และซันยินดีทุกอย่าง จุดเริ่มต้นนี้ได้ทำให้โน้ตและแม่เริ่มที่จะเดินหน้าไปกับชีวิตอีกครั้ง
ใช้เวลาผ่านมาอีกหนึ่งปี เมื่อถนนในหมู่บ้านมีความคึกคักมากยิ่งขึ้น โน้ต รู้แล้วว่าความรักในครอบครัวไม่ได้จบลงด้วยการหายไป พร้อมกับเขาได้รู้จักความหมายความรักที่เป็นจริงในครอบครัว
สุดท้ายปลายปีเขาได้ทำการพูดกับแม่ขอให้นำหน้าบ้านที่ถูกรื้อออกไปกลับมาสร้างใหม่เป็นบ้านที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เมื่อความอบอุ่นกลับมาที่บ้านอีกครั้ง แรงผลักดันการไม่ยอมแพ้ในความรักกลับคืนมาจริงๆ
