ละอองแสงอาทิตย์แตะต้องผิวน้ำสีครามรอบ ๆ เกาะเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง คลื่นกระทบโขดหินเบา ๆ ก่อนที่เรือสปีดโบ๊ทลำเล็กจะแล่นเข้าจอด สายัณห์ ไทสงค์ นักธุรกิจวัย 48 ปี ที่หน้าตาหมองคล้ำและมีรอยตีนกาแสดงถึงความเหนื่อยมานาน ก้าวลงจากเรืออย่างลังเล ใบหน้าขรึมของเขาเงยขึ้นมองบ้านไม้ยกพื้นหลังเก่ากลางเกาะ มันคือบ้านเก่าของบิดาเขาที่เคยเป็นเหมือนสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในวัยเด็ก แต่วันนี้มันกลับเย็นเยียบและน่ากลัวกว่าที่เคย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ภรรยาของเขา วรรณา หญิงวัย 45 ที่ดวงตาเศร้า ๆ ซ่อนแววอ่อนแรง และลูกชายคนเดียว มังกร อายุ 16 ปี เดินตามเขาเข้าบ้าน ท่ามกลางเสียงกาซึ่งร้องจากยอดไม้ ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาเงียบ ๆ วรรณาหลบสายตาสามี ราวกับระหว่างทั้งสองมีบางอย่างที่ค้างคาและอึดอัด
"พ่อ… ที่นี่มัน… ดูวังเวงดีนะ" มังกรพูดขึ้น พลางจ้องภาพถ่ายเก่า ๆ บนผนัง เห็นภาพเด็กชายเล็ก ๆ ในอ้อมแขนพ่อแม่ หัวใจเขาเต้นแรง รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดบางอย่างในสายตาแม่
"มันก็เป็นบ้าน…ของตระกูลเรา" สายัณห์กล่าวเสียงนิ่ง "อีกไม่นาน เราจะอยู่กันได้… ปลอดภัย"
ทั้งสามสำรวจบ้านไปรอบ ๆ กลิ่นอับกับเสียงกระซิบของสายลมลอดหน้าต่าง ทำให้ทุกย่างก้าวเหมือนมีเงามืดซ่อนอยู่ กลางคืนคืนนั้น เสียงคลื่นและความเงียบกดทับความรู้สึกของทุกคนไว้ มังกรนอนไม่หลับ พลิกไปมาในห้องเล็ก ๆ ต่อมาแสงไฟฉายลอดช่องประตู เขาเดินออกมาเจอวรรณานั่งพับเพียบร้องไห้เบา ๆ ที่โถงบ้าน
"แม่… เป็นอะไรหรือเปล่า"
วรรณาเงียบ เธอสะอึก ร้องไห้หนักขึ้น "แม่…ขอโทษ… แม่ควรบอกอะไรลูกกับพ่อ…ตั้งแต่แรก"
"แม่พูดถึงเรื่องอะไร" เสียงของมังกรแผ่วเบา เขานั่งลงข้างแม่ มือหนุ่มจับมือหญิงสาวเบา ๆ
หลังกำแพง สายัณห์ยืนฟังทุกเสียง เขาหลับตา กลั้นน้ำตาไว้ ก่อนเดินเข้ามา เขานั่งลงข้างภรรยา สีหน้าอ่อนล้า "เราอยู่กันครบแล้ว… จะบอกก็พูดมา"
วรรณาลุกขึ้นช้า ๆ มองหน้าสามีและลูกชาย ก่อนรวบรวมกล้าหาญ "เมื่อสิบปีก่อน… บางอย่างเกิดขึ้นที่นี่… กับแม่… กับพ่อ… มันไม่ใช่อุบัติเหตุ…"
บรรยากาศเงียบ ปลายเสียงของวรรณาสั่น มังกรมองสลับหน้าพ่อกับแม่ สายัณห์กำมือแน่น เงยหน้าขึ้นจ้องเพดานไม้ผุพัง
เสียงเคาะประตูบ้านเบา ๆ ดังขึ้น ทั้งสามหันขวับไปมองผ่านหน้าต่าง แดนดินหมอกบาง ๆ คลุมชายหาด มีเพียงแค่ร่างชาวประมงท้องถิ่นชื่อ"ลุงพล" เดินสวนลมเข้ามา เขาอายุเฉียดหกสิบ หุ่นบางดวงตาแข็งกร้าวแต่แฝงเมตตา
"ได้ข่าวว่าย้ายกลับมา" ลุงพลว่า "ระวังนะ… ช่วงนี้ทะเลไม่เงียบแบบที่เห็น ทุกบ้านบนเกาะรู้ดี อย่าลงน้ำเวลากลางคืน"
สายัณห์พยักหน้าโดยไม่มองตาเพื่อนเก่า ทุกคนต่างนั่งเงียบ ใต้แสงไฟสีส้ม ลุงพลเหลียวมอง ทั้งสามคน สีหน้ากังวลถึงสิ่งบางอย่างที่เขาไม่ยอมพูด
คืนถัดมา มังกรออกไปเดินชายหาดเพียงลำพัง พบแมวน้ำตัวหนึ่งตายอยู่ริมคลื่น ดวงตาแมวเหลือกขาว ท้องฟ้ามืดสนิท เสียงคลื่นดังขึ้นกว่าทุกคืน เงาดำใต้ผิวน้ำพาดผ่าน เขาสะดุ้งถอยหลัง
"แม่เคยบอกว่า… โลกนี้มีบางอย่างที่เราไม่ควรเข้าใกล้" มังกรพึมพำกับตัวเอง ก่อนรีบวิ่งกลับบ้าน
กลางคืน วรรณาเห็นเงาสะท้อนในกระจก ในเงานั้นคือเด็กหญิงคนหนึ่งที่เธอไม่รู้จัก เด็กหญิงสบตาวรรณา ดวงตาขุ่นคล้ำเต็มไปด้วยความเกลียดชัง วรรณานิ่งงัน เหงื่อผุดที่หน้าผาก เธอรีบปิดไฟ หลับตาปี๋ ยินเสียงฟ้าผ่าปนเสียงเด็กกรีดร้องลอดทะเลสาบ
เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกคนตื่นมากับความเงียบ ไม่มีใครพูดเรื่องเมื่อคืน มังกรหันไปมองพ่อตัวเอง สายัณห์ทอดสายตาลงพื้นเหมือนมีบางอย่างค้างคา
"เมื่อคืน…ผมเห็นบางอย่างในทะเล" มังกรเริ่มพูด สายัณห์กับวรรณาต่างชะงัก
"อย่าไปสนใจนัก… ที่นี่น้ำเย็น คนคิดไปเองก็เยอะ" สายัณห์พูดเบา ๆ แววตาผิดปกติ
เสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้น สายัณห์รับสาย ใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นตกใจ ลุงพลแจ้งว่าเจอศพชายนิรนามลอยเกยหาดฝั่งโน้น ไม่มีใครรู้ต้นสายปลายเหตุ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้น้ำอีก
คืนนั้น ลมกรรโชกแรง หลังบ้านสั่น สายัณห์เดินออกไปริมระเบียง เห็นเงาเดินเลียบชายหาด รูปเงานั้นคล้ายกับหญิงสาวผมยาวในอดีต เขาตะโกนเรียก "ฝน!" เสียงสะท้อนในค่ำคืนว่างเปล่า วรรณาตามออกมา เธอกอดอกตัวสั่น
"ฝนเป็นใครกัน… คุณทำอะไรเธอไว้!" วรรณาเสียงขาด ๆ หาย ๆ สายตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
สายัณห์นิ่ง ไม่ตอบ เขารีบเดินกลับเข้าบ้านกอดลูกชายแน่น มังกรอึ้งรับกับการกอดกะทันหัน คำถามในหัวไร้เสียงตอบ ทุกอย่างเต็มไปด้วยบรรยากาศหนักอึ้ง
ลุงพลขึ้นมานั่งกินข้าวเช้ากับทั้งสามคน เงียบอยู่อึดใจ "ทะเลนี้แต่ก่อน… มีเรื่องเล่าว่ามีเด็กจมน้ำ คนแถวนี้เห็นเงาปีศาจเรียกหาเด็ก ๆ ทุกคืน" เขามองหน้ามังกร สายตานิ่งเฉียบ "ลูกเอ๋ย อย่าออกไปคนเดียวอีกนะ"
สายัณห์หงุดหงิด สะกดกลั้นอารมณ์ "ข่าวลือ… เลิกพูดได้แล้ว"
วรรณา ตั้งใจฟัง แม้อยากถามต่อแต่เหมือนกลัวความจริง เธอมองลอดหน้าต่างออกไปเห็นน้ำกระเพื่อมแปลก ๆ กลางเวิ้งอ่าวนั้น
วันต่อมา กลางสายฝนโปรย ลูกเรือในหมู่บ้านจับปลากลับมาได้ปลาสีดำทั้งตัว ต่างพากันวิตกเสียงลือดังว่าเงาผีเด็กคืบคลานกลับมา สายัณห์เริ่มหวาดผวา เขาตื่นกลางดึกฝันเห็นหญิงสาวในอดีตร้องไห้ เด็กหญิงจมน้ำ เงาสะท้อนเรียกหาเขาให้คืนบางสิ่งกลับไป
เช้าถัดมา มังกรหายตัวไป หน้าผามีรอยรองเท้าเล็ก ๆ อีกฟากหนึ่ง สายัณห์กับวรรณาตามเสียงร้องขอความช่วยเหลือจนพบลูกชายกำลังยืนอยู่ริมผา ลมแรงโหมกระหน่ำ
"พ่อ… เด็กคนนั้น… เขาบอกให้ผมกระโดดลงไปนะ… พ่อช่วยหน่อย" มังกรเสียงสั่นน้ำตาไหล
วรรณากอดลูกไว้แน่น สายัณห์หายใจหอบ สายตาลอยไปไกล "มันไม่ใช่ความผิดของลูก… ไม่ใช่อะไรทั้งนั้น… พ่อผิดเอง"
เสียงครืนใหญ่จากใต้ทะเลดังขึ้น เด็กหญิงเงาสะท้อนโผล่ขึ้นกลางคลื่น เรียกคืนความทรงจำเก่าทั้งหมด สายัณห์ฟุ้งซ่าน กรีดร้องกับวรรณา สารภาพว่าเขาเคยหนีจากเหตุการณ์เด็กหญิงจมน้ำก่อนแต่งงาน วรรณาสั่นเทา เธอปล่อยมือจากแขนสามีอย่างช้า ๆ
มังกรวิ่งลงไปหาวัตถุบางอย่างในร่องน้ำใต้ผา เป็นตุ๊กตาเก่าคร่ำคร่า เขากอดมันไว้ น้ำตาระเบิดออกมา ภาพอดีตของเด็กหญิงผมยาวลอยวนในใจ
"แม่… คุณพ่อ… ที่แอบซ่อนตุ๊กตาไว้… ผมขอโทษ ผมเห็นเธอร้องไห้เมื่อคืน…"
ลุงพลเข้ามาช่วย สายัณห์ร้องไห้อย่างรุนแรง จุดไฟเผาตุ๊กตาพร้อมกับลูกเมีย ใต้ฟ้าผ่า ทะเลเดือดพล่าน
จู่ ๆ เงาผีเด็กหญิงคลายแค้น เธอเดินหายเข้าไปในสายหมอก มิตรภาพงดงามกับความให้อภัยแผ่ปกคลุมบ้านเก่า ทุกคนทรุดนั่งริมชายหาด มองสายรุ้งที่แต่งแต้มขอบฟ้าเมฆ
"ทุกอย่างจบแล้ว… เราปลอดภัยแล้ว…" สายัณห์จูงมือภรรยาและลูก เดินกลับบ้าน ชั้นฝุ่นแห่งอดีตจางหายไป สายลมสดใสแผ่วเบาพัดผ่าน เกาะเล็ก ๆ เงียบสงบอีกครั้ง
