เสียงขับร้องของนักร้องสมัครเล่นบนเวทีกลางลานกิจกรรมคณะนิเทศศาสตร์ดังแว่วเข้ามา โต้งยืนนิ่งริมรั้วด้วยแววตาที่สังเกตทุกอย่าง แต่อะไรก็ไม่สะกิดหัวใจเขาได้เท่าเสียงฮัมเพลงเบาๆ แถวหลังเวที เขาแอบเงี่ยหูฟังพลางขมวดคิ้ว ผู้หญิงเสียงใสดูจะสนุกเกินเหตุในโลกของตัวเอง โต้งอดไม่ได้ต้องเดินไปแอบมองและเห็น เจน — สาวผมยาวสีน้ำตาลอ่อน ใส่หูฟังแกว่งขาอยู่คนเดียว
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“อย่างกับแมวโดนเหยียบหาง” โต้งเผลอพูด พอเจนถอดหูฟังหันขวับมา เลยเสริมอย่างเนือย “เสียงเธอ น่ะ…”
เจนกะพริบตา “แน่ใจใช่ไหมว่าไม่กวนประสาท?”
โต้งเบือนหน้าหนี แต่ยังไม่ทันไป เสียงโทรศัพท์โชว์ข้อความจากอาจารย์หัวหน้าโปรเจ็กต์ “จับคู่โปรเจ็กต์: เจนxโต้ง” โต้งถอนหายใจ เจนกัดปากเหมือนไม่แน่ใจว่าจะขอบคุณหรือสาปแช่ง
วันแรกของการประชุม Tok โต้งพูดน้อยเสียจนเจนต้องหาว ทั้งสองไม่เคยคุยกันนอกจากจำเป็น โต้งจดรายละเอียดทุกอย่างบนสมุด มีโพสต์อิทหลากสีแปะเรียงอย่างมีระเบียบ เจนเปิดสมุดวาด โชว์สเก็ตช์ไอเดียร่าง โปรเจ็กต์คือสร้างโฆษณาภาพยนตร์สั้นสะท้อนชีวิตนักศึกษา “อย่าให้มันดูเศร้าเกินไป” เจนกล่าว
โต้งจ้องภาพวาด “แต่ชีวิตมันก็มีเรื่องเศร้านะ”
เจนยิ้ม “แล้วถ้าเราแตะใจคนด้วยเรื่องจริงที่ไม่หม่นสนิทล่ะ?”
เงียบ โต้งไม่ตอบ เจนสังเกตได้ เธอเอ่ยเสียงเบา “เธอมีอะไรอยากเล่าไหม?”
…ไม่มีคำตอบ โต้งเปลี่ยนเรื่องทันที “คิวถ่าย เธอว่างวันไหน”
ระหว่างเตรียมงาน โต้งเลือกถ่ายทำตรงมุมห้องสมุดที่เงียบ เจนขนของมานั่งข้างกัน เธอหยิบสมุดภาพออกมาเล่าเรื่องราววัยเด็กอย่างออกรส โต้งรู้สึกถึงความต่าง เจนร่าเริง เปิดเผย โต้งปิดกั้น — ทว่าใต้ท่าทีเข้มงวดนั้นเขาหลบสายตาทุกครั้งเมื่อต้องพูดถึงบ้าน
“ทำไมถึงไม่อยากถ่ายที่บ้านบ้าง?” เจนถามในตอนค่ำขณะเก็บกล้อง โต้งนิ่งไปครู่หนึ่ง “บ้านมัน…วุ่นวาย”
“บ้านใครไม่วุ่น” เจนหัวเราะแห้งๆ ก่อนกลบด้วยประโยคเบา “ของฉันก็ใช่ย่อย”
สองคนหยุดคุย ต่างคนต่างหลบสายตากันไป โต้งขยับจะหยิบสมุด เจนยื่นมือช่วย ปลายนิ้วชนกัน ไม่ได้พูดอะไร
หลังเลิกงาน โต้งกลับบ้านเงียบๆ เขาเดินเข้าห้องนอนเปิดโน้ตบุ๊คพิมพ์บทสารคดีที่เป็นฝันในใจ แต่ไม่กล้าแสดงให้ใครดู วันรุ่งขึ้นโต้งบอกเจนสั้นๆ “ขอแก้สตอรี่บอร์ดบางฉาก” เจนเลื่อนสมุดให้ “ไหน ลองว่ามา”
ในร้านกาแฟที่มีเสียงขรม โต้งเปิดไอเดียฉาก “ชีวิตนักศึกษามันมีจังหวะของมัน …ก้าวพลาดก็ย้อนแก้ไม่ได้”
เจนพยักหน้า ดวงตาเศร้าเล็กน้อย “ใช่ … บางทีก็อยากย้อนเวลากลับไปเหมือนกัน”
โต้งสังเกตท่าทาง เจนเปลี่ยนเรื่องพลัน “ว่าแต่ ทำไมถึงอยากเป็นนักทำหนัง?”
โต้งยิ้มบางๆ “สมัยเด็ก … ดูหนังกับแม่ แม่ชอบซ่อนน้ำตาไว้ตอนหนังจบ”
“แม่ยังดูอยู่ไหม?” เจนถามเบา
“แม่เสียปีที่แล้ว” โต้งไม่สบตา
เจนชะงัก “ขอโทษนะ” เงียบ โต้งมองออกนอกหน้าต่าง ไม่เอ่ยอะไร
บรรยากาศรอบตัวเซื่องซึม หลังจากนั้นการร่วมงานของทั้งคู่มีความเก้อเขิน โต้งตั้งใจลงรายละเอียดงานมากขึ้น เจนลอบมองใบหน้าเคร่งขรึมเวลาโต้งจัดไฟ เห็นมือสั่นตอนปรับกล้องครั้งแรกในชีวิตของเขา เจนยิ้มให้แต่ไม่พูดอะไร
วันที่ไปถ่ายทำโลเคชั่นนอกมหาลัย ฝนตกอย่างไม่คาดคิด โต้งกับเจนวิ่งหลบฝนเข้าไปใต้หลังคาร้านขายของเก่า ขณะที่รอฝนหยุด เจนยื่นหมวกใบเล็กให้ โต้งหรี่ตาถาม “แล้วเธอล่ะ?”
“ฉันไม่กลัวเปียกหรอก” เจนพูดเบา “ฝนมันซักอะไรออกไปได้บ้าง หลายอย่างนะ”
โต้งมองเธอ ในดวงตาผ่านแววคล้ายเข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังแบกรับ
โลเคชั่นนั้น เจนถามเล่นๆ “ถ้ามีโอกาสเลือกได้อีกรอบ จะเลือกชีวิตแบบไหน?”
โต้งนิ่งคิดนาน “อยากขอเป็นคนกล้าขึ้น … กล้าพอจะบอกฝันตัวเองกับพ่อบ้าง”
คำพูดนั้นติดหัวเจนไปทั้งวัน เมื่อกลับถึงบ้าน เธอส่งข้อความสั้นๆ “สู้ๆ กับโปรเจ็กต์นะ ฉันเชื่อว่าเธอเล่าได้ดี” โต้งเปิดอ่านแต่ไม่ตอบ
โปรเจ็กต์เดินมาถึงช่วงตัดงาน โต้งกับเจนทำงานยันดึก โต้งสังเกตว่าเจนเงียบผิดปกติ วันนั้น โต้งเห็นชื่อผู้ชายโทรเข้ามาในมือถือเจนหลายครั้ง เธอปฏิเสธสาย ทุกครั้งแววตาเศร้าขึ้นเรื่อยๆ
“แฟนเก่า?” โต้งถามทำทีไม่สนใจ
เจนชะงัก “บ้างก็ว่าความรักคือฝัน บ้างก็ว่าคือความจริง”
เงียบ โต้งหยิบแก้วกาแฟ “แล้วกับเค้า…ฝันร้าย?”
เจนเว้นจังหวะยาว “ตอนแรกเหมือนจะใช่ … แต่สุดท้ายเขากลับไม่เชื่อว่าฉันมีค่าพอจะไล่ตามฝันตัวเอง”
โต้งเงียบ ไม่รู้จะปลอบอย่างไร ก่อนจะเอ่ยเบา “บางทีมันต้องพิสูจน์ด้วยตัวเอง”
สายตาเจนเหมือนจะขอบคุณแต่ไม่พูดอะไร
คืนหนึ่งหลังเลิกทำงาน โต้งเห็นเจนร้องไห้ในห้องซ้อมดนตรี เขามองนิ่งแต่ไม่กล้าเข้าใกล้ เจนพูดขณะที่เปียโนเงียบไว้ “ถ้าเธอเหนื่อย เธอมาเล่นดนตรีกับฉันได้นะ”
โต้งพยักหน้า วันนั้นเขาเล่นเปียโนเงียบๆ อยู่ข้างๆ แม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่เสียงโน้ตทำให้ทั้งคู่รู้สึกใกล้ขึ้นโดยไม่ต้องเอ่ยคำ
งานโปรเจ็กต์กำลังจะสิ้นสุด โต้งบึ่งงานจนลืมหาของขวัญวันเกิดให้พ่อ เจนชวนไปเลือกด้วยกันในร้านหนังสือ
“หัวใจพ่อเธอเข้มงวดเหมือนหนังสือเล่มนี้รึเปล่า?” เจนแกล้งถามพลางจับนิยายแนวจิตวิทยายัดใส่มือโต้ง
“เข้มกว่าเยอะ ไม่มีวันเข้าใจฝันนักศึกษาอย่างฉันได้หรอก” โต้งตอบเสียงขม
“แล้วเธอเคยลองบอกจริงๆ มั้ย?” เจนมองตาเขาชัดๆ
เขาส่ายหน้า เจนหัวเราะเบาๆ “กลัวถูกเกลียด?”
โต้งนิ่ง ยอมรับในแววตา
การตัดต่อวันสุดท้าย กลายเป็นการเผชิญหน้าระหว่างสองใจที่กลัวไม่ต่าง โต้งกล้าพูดในสิ่งที่กลัวครั้งแรก “บางทีก็คิดว่าฉันมีแต่ความผิดหวังถ้าได้บอก…”
เจนสบตา “แต่ถ้าไม่พูด เธอก็จะอยู่กับความเสียใจนั้นตลอดไป”
โปรเจ็กต์ออกฉายรอบนิเทศ โต้งกับเจนนั่งมุมห้อง เสียงคนดูหัวเราะ น้ำตาใครบางคนแอบไหล เจนบีบมือโต้งแน่นขณะซีนแม่ลูกถูกสวมกอด โต้งน้ำตาซึมเงียบๆ
หลังจบฉาย โต้งเดินไปหาพ่อ เขากลั้นใจบอกความฝัน เห็นสายตาที่ยังไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธเหมือนที่ผ่านมา
คืนนั้น โต้งกับเจนนั่งเงียบริมสระน้ำ
“จะว่าไป…เธออยากให้ชีวิตต่อไปของเรามีจังหวะแบบไหน?” เจนกระซิบ
โต้งนิ่งไปนาน “ฉันอยากให้มันค่อยๆ เติบโต … แม้จะกลัวก็ต้องกล้า”
เจนยิ้มและวางศีรษะลงบนไหล่โต้ง คำพูดไม่จำเป็นอีกต่อไป แค่ทุกจังหวะเงียบๆ คือเสียงของความรู้สึกที่เติบโตขึ้นระหว่างพวกเขา
หลายเดือนผ่าน โต้งกับเจนแตกต่างอย่างสิ้นเชิง ทว่าสองหัวใจไม่วิ่งสวนกันอีกต่อไป แต่เต้นคลอจังหวะเดียวกัน โปรเจ็กต์ส่งประกวดได้รางวัลรอง เจนโพสต์รูปในกลุ่มเพื่อน เขียนแคปชัน “ขอบคุณคนที่ทำให้กล้าฝัน ถึงวันนี้ยังไม่สมบูรณ์แบบ … แต่อย่างน้อยเราก็ก้าวข้ามความกลัวด้วยกัน”
โต้งอ่านข้อความนิ่งๆ แล้วกดไลค์ กลางดึกคืนนั้น เขาโทรหาเจนเป็นครั้งแรก
“ขอบคุณที่อยู่ข้างกันนะ … แม้จะไม่ได้พูดออกมาเป็นคำ”
ปลายสายเงียบ เจนหัวเราะเบาๆ “คนเงียบก็มีวิธีพูดของเขาเนอะ”
แม้จะไม่ได้เอ่ยคำว่ารัก แต่จังหวะทุกย่างก้าวต่อจากนี้คือการเติบโตไปพร้อมกัน
