อรรณพยืนอยู่ตรงหน้าต่างไม้บ้านเก่าที่มีรอยแตกร้าว เสียงลมเหนือกระแทกกระจกบาง ๆ สะท้อนเงาเขาสั่นไหวบนพื้นไม้ มองทะลุเงาหมาเฝ้าบ้านที่นอนหงอยเงียบอยู่ใต้ถุน ด้วยมือซ้ายคว้าปลอกหมอนเก่าไว้แน่น ขณะที่เสียงแม่ดังลอดมาจากห้องครัว
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“อรรณพ มานี่สิ แม่มีเรื่องอยากคุย…”
อรรณพกลอกตาหนักหน่วง เขาไม่ชอบการพูดคุยยาว ๆ โดยเฉพาะกับแม่ที่พูดช้า ๆ เหมือนกลัวอะไรบางอย่างร่างกายแม่ผอมซูบ ผมหงอกแทรกดำ ใบหน้ามีร่องรอยเหนื่อยล้าตลอดกาล เขาพูดรำคาญ ๆ ขึ้น
“อะไรก็ว่ามาเถอะ ผมเหนื่อย เจอลมแบบนี้ปวดหัว”
แม่ชะงักสายตา ก่อนยื่นซองจดหมายขาดบิ่นมาให้ อรรณพหยิบไปแบบลังเล จดหมายนั้นกลิ่นเก่าเหมือนวันฝังพ่อเขา
“ถ้าหนาวนัก ห่มผ้าด้วย” แม่พูดเบา ๆ มือสั่นเทา “แล้ว…คืนนั้น แม่อยากให้แกอยู่เป็นเพื่อน แม่ฝันอีกแล้ว…”
อรรณพขบกราม ไม่พูดต่อ หันหน้าหนีออกไปนอกหน้าต่าง มองลานหิมะที่เกิดจากน้ำค้างแข็งขาวโพน หมู่บ้านบนหุบเขาแห่งนี้ซ่อนอะไรนักหนา—ในขณะที่เสียงลมยังคงครวญครางคล้ายเสียงร้องขอชีวิต
คืนนั้น อรรณพเดินไปปิดประตูหลังบ้าน หมาเงยหน้าขึ้นมองตาเศร้า ๆ ก่อนจะเดินวนอยู่ใกล้ ๆ เขาเปิดซองจดหมายช้า ๆ ตัวอักษรสีซีดพร่า—“เมื่อสิบปีก่อน คืนแรกที่ลมเหนือพัด…”
เสียงอะไรบางอย่างครูดอยู่กับผนังไม้ อรรณพสะดุ้ง รีบเหลียวกลับไป ไม่มีใครในบ้านนอกจากเขากับแม่ แต่ในเงามืดริมม่าน มีเงาร่างสูงใหญ่นั่งคุดคู้อยู่ ใจเต้นแรง เหงื่อซึมฝ่ามือทั้งที่อากาศหนาวจับใจ
“อรรณพ…แกได้ยินเสียงนั่นมั้ย” แม่เดินมาชะโงกหน้า เสียงสั่นเหมือนกลัวตลอดเวลา
เขาสบตาแม่ “ก็แค่ลมน่ะแม่ แถวนี้ก็มีแต่ลม ไม่มีใครเข้ามาหรอก”
แต่แววตาแม่ไม่เชื่อมั่น แม้แสงไฟจากโคมเก่าสลัวทอไกลก็ยังเผยเงาดำที่พร่าเลือน ข้างนอกบ้านเสียงลมเปลี่ยนเป็นเสียงหญิงสาวร้องไห้ สะอึกสะอื้นเหมือนขอความช่วยเหลือ อรรณพเค้นหายใจลึกปิดหูแน่น พยายามไล่ความรู้สึกกลัวที่ฝังลึกในอดีต
แม่เดินเข้ามาใกล้ เอามือแตะแขน อรรณพสะบัดเบา ๆ “ผมไม่ใช่เด็กแล้ว อย่าแตะต้องผมตอนนี้ มันทำอะไรไม่ได้”
“แต่แกยังได้ยินเสียงนั้นใช่มั้ย…” แม่เอ่ยเสียงเบาแผ่ว
“มันก็เหมือนเดิม ลมร้องไห้—เหมือนที่แม่บอกทุกปี” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเคล้าความเหนื่อยล้า
“แล้วถ้าไม่ใช่แค่ลมล่ะ ถ้ามันคือวิญญาณ…”
อรรณพอึ้ง เงียบไปสักพัก ก่อนหลุดหัวเราะแห้ง “แม่เชื่ออะไรแบบนี้จริงจังขนาดนั้นเลยเหรอ”
แววตามารดาลึกซึ้ง สะสมความกลัวที่ไม่สามารถบอกออกมาได้ เธอพูดเบาแทบกระซิบ “เพราะลมนั้น เคยเอาตัวพ่อแกไปแล้ว…”
ห้องโถงเล็ก ๆ ริมเตาผิงเย็นเฉียบ บรรยากาศตึงเครียดเมื่อกลุ่มชาวบ้านผ่านหน้าต่างใส่เสื้อกันหนาวสีเข้ม เด็ก ๆ วิ่งไล่หิมะตกอยู่ตรงลานหน้าบ้าน เสียงหัวเราะเคล้าสายลม กรีดเฉียดความเงียบปกคลุมอยู่เสมอ
คืนนั้นเอง อรรณกับแม่ต่างนอนคนละฝั่งของบ้าน เสียงลมเหนือนั้นกลับดังขึ้นราวกับใครมากระซิบอยู่ข้างหู พริบตาเดียว ร่างสูงใหญ่ที่เห็นผ่านเงาม่านก็หายไป
อรรณพตื่นกลางดึก ไฟในบ้านดับ เงียบกริบอย่างผิดปกติ เขาเดินลงไปสำรวจ ลอดสายตาลงใต้ถุน หมานอนขดตัวแน่น หูตั้งชันเหมือนรู้สึกอะไรบางอย่าง ที่มุมเสาบ้านมีรอยเล็บขูดลึกเป็นทางยาว คราบน้ำแข็งเกาะพร่างบนเสา
อรรณพหันไปเห็นแม่จ้องมองจากทางเดิน ร่างผอมบางของเธอสั่น มือกุมเหรียญพระไว้แน่น แววตาเหมือนเด็กหลงทางในความมืด “ลูก…หนีออกไปกับแม่คืนนี้ได้มั้ย”
“หนีเรื่องอะไร ไม่มีอะไรตามเรา” อรรณพพูดแต่ไม่สบตา เพราะเขาเองก็ไม่เชื่อในสิ่งนั้นทั้งหมด แต่ความหนาวเย็นในกระดูกเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างผิดปกติ
เสียงกรีดร้องข้างนอกดังขึ้นอีก เสียงผู้หญิงโหยหวนกระชั้นชิดกว่าเดิม เขาเดินไปเปิดประตู ลมเหนือดันร่างจนเซถอย เงามืดพาดผ่านหน้าบ้าน บนพื้นหิมะ เงาเป็นรูปผู้หญิงนั่งกอดเข่า
อรรณพนิ่งราวกับถูกตรึง ร่างกายไม่ยอมขยับ หัวใจเต้นระรัว เขาทำได้เพียงกระซิบในใจ “ถ้าพ่อยังอยู่จะทำยังไง”
แม่วิ่งมากอดเขาจากด้านหลัง “อย่าออกไปลูก มันไม่ใช่ของคนเป็น”
แต่แรงบางอย่างผลักดันให้เขาเดินออกไปตรงเนินหิมะ เงานั้นยังคงอยู่ หันหน้ามา เด็กสาวใบหน้าซีดขาวรอยน้ำตาเปื้อนหน้า ลมหวนสะบัดรอบตัวอรรณพเยือกเย็นจนปวดแสบหน้าอก
“ใคร…เธอต้องการอะไร” อรรณพเปล่งเสียงสั่น
เงานั้นไม่ได้พูด แต่ชี้นิ้วไปยังซองจดหมายที่เขากำไว้ เศษความทรงจำบางอย่างแล่นวาบขึ้นมา—คืนที่พ่อยังไม่กลับบ้าน หิมะตกหนัก เขากำลังร้องไห้ขอให้พ่อไม่ออกไป—แต่พ่อตะคอกเสียงเข้ม“อย่าอ่อนแอไปกว่านี้!”
อรรณพก้าวถอยหลัง หันกลับเข้าไปในบ้าน แม่ปิดประตูแน่น เสียงหายใจแรง ๆ สองคนแม่ลูกประสานสายตา มีความคิดบางอย่างเข้ามาในใจ
เช้าต่อมา หมู่บ้านอบอวลไปด้วยหมอก อรรณพนั่งอยู่ตรงชานบ้าน แขนกอดเข่าเหมือนคืนก่อน เขากำลังอ่านจดหมายนั้นใหม่อีกครั้ง
“ถ้าแกยังได้ยิน แปลว่ายังมีความหวัง…”
อรรณพถอนหายใจเฮือกยาว ปลีกตัวออกไปตามหาจุดที่เคยเห็นพ่อเดินลับตาในอดีต ชาวบ้านสองสามคนเดินผ่าน ใครคนหนึ่งตะโกนหยอก “เมื่อคืนได้ยินเสียงลมมั้ยอรรณพ ลมหายใจวิญญาณนั่นแหละ…”
“ผมเจอมันแล้ว” อรรณพตอบเสียงแข็ง
ชายแก่แตะแขนเขาเบา ๆ “มันไม่ได้อยากร้าย มันแค่รอ…เหมือนที่พวกเรารอใครคนนึงกลับมา”
อรรณพหยุดฟัง จริง ๆ แล้วเขาเองก็ยังรอบางอย่างเช่นกัน—คำขอโทษจากพ่อ คำอธิบายจากแม่ หรืออาจจะเป็นการให้อภัยตัวเองจากอดีต
ช่วงเย็น แม่เตรียมอาหารเย็นเงียบ ๆ อรรณพนั่งตรงข้าม แสงไฟจากเตาผิงสะท้อนใบหน้าอิดโรย “แม่” เขากระซิบ “ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ แม่อยากทำอะไรกับพ่อ”
หญิงวัยกลางคนชะงักน้ำตาคลอเบ้า ริมฝีปากสั่นพยายามไม่พูดอะไรพักหนึ่ง เธอตัดสินใจพูดเสียงแผ่ว “แม่อยากกอดพ่อแกนานกว่านั้น… อยากฟังให้จบก่อนลมหอบพ่อไป”
อรรณพนิ่ง อึดอัด เจ็บปวดแต่ไม่อาจพูดอะไรออกมา เสียงลมเหนือพัดพร่าเข้ามาอีกครั้ง
กลางดึกคืนต่อมาอรรณพได้ยินเสียงสั่นเครือจากนอกหน้าต่างอีก “ช่วยฉันด้วย…คืนลมแรก…”
เขาค่อย ๆ เปิดประตูออกไป ก้าวเดินในหิมะขาว ตรงจุดเดิม เสียงร้องนั้นเหมือนร้องซ้ำวนอยู่กับที่ อรรณพถามเสียงกลัวแต่ดื้อดึง “ต้องการอะไรจากฉัน…อยากให้ช่วยใคร”
ครั้งนี้ เงาหญิงสาวค่อย ๆ ชี้นิ้วไปยังบ้านตัวเอง คำพูดแผ่วเบาดังออกมาจากสายลม “อย่าให้ใครหายไปกับลมอีก…”
อรรณพสะอื้นโดยไร้น้ำตา คำขอโทษที่ติดค้างค้างคาในใจมานาน เขายืนอยู่นานจนร่างหญิงสาวค่อย ๆ ละลายไปกับลมเหนือ
เช้าวันถัดมา ทันใดนั้นหมู่บ้านถูกลมพัดแรงเป็นประวัติการณ์ หลังคาบ้านหลายหลังกระพือเสียงดัง เด็กเล็กหลบอยู่ในบ้านด้วยความกลัว อรรณพกับแม่ช่วยกันปิดหน้าต่าง “ถ้าเราต้องออกไปข้างนอก…จะไปด้วยกัน” แม่พูดหนักแน่นไม่เหมือนทุกที
“ไม่ปล่อยให้ใครจากกันอีกแล้ว” อรรณพตอบ
ในคืนสุดท้ายที่ลมพัดแรงที่สุด ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวและเงาร่างประหลาดรอบบ้าน แม่กับลูกนั่งจับมือกันกลางบ้าน อดีตที่เคยทำให้แตกแยกถูกเผชิญหน้าและให้อภัยกันทีละน้อย เสียงร้องแห่งความเศร้าค่อยจางหายไปในสายลม
รุ่งเช้า ทุกอย่างสงบลง อรรณพออกไปยังเนินหิมะ จุดที่เงาหญิงสาวเคยปรากฏ เขาวางซองจดหมายนั้นลงบนหิมะ หันกลับมาเห็นแม่ยืนอยู่พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
“จดหมายนั้นสำหรับอะไร” แม่ถาม
“สำหรับทุกคำขอโทษที่เราไม่เคยพูด” อรรณพตอบเบา ๆ
หมู่บ้านคืนสู่ความสงบ แม้ลมเหนือยังพัดต่อเนื่อง แต่เสียงร้องขอความเห็นใจกลับแผ่วเบาลงไป อรรณพและแม่ต่างกอดกันแน่น ภาพเงาความเจ็บปวดเมื่อสิบปีก่อนละลายไปพร้อมเกล็ดหิมะใต้ลมเหนือ—พวกเขาไม่ได้ลืม แต่เลือกที่จะให้อภัย เพื่อใช้ชีวิตในวันนี้…โดยไม่หวาดกลัวอดีตอีกต่อไป
