เสียงอื้ออึงของลมแรงกระแทกผิวหน้าต่างไม้ ฝุ่นหิมะโหมตียามค่ำคืน แนมมองออกไปจากหน้าต่างกระท่อมเก่า ดวงตาเธอขุ่นข้น ความหนาสองชั้นบนผืนผ้าผืนเดียวก็ไม่อาจไล่ความหนาวที่พันธนาการร่างเธอไว้ได้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เกล็ดน้ำแข็งเกาะรายรูปฝ่ามือ แนมเอามือแตะกระจกใส ดูเศษเงาจันทร์ที่แตกพร่าใต้หลังคาไม้ ผิวหน้าของเธอมีรอยแผลเป็นเล็ก ๆ นิ้วมือสั่นไม่รู้เพราะความหนาวหรือใจที่ยังร่ำไห้
เสียงประตูดังขึ้น “เข้ามา” แนมพูดเสียงแผ่ว สายตายังไม่ละจากผิวกระจก
ร่างชายในชุดสนามคลุมด้วยเสื้อขนสัตว์ผลักประตูเข้ามา เขาชื่อเสียง—อายุห้าสิบ ผมหงอกแซม รอยย่นตามมุมดวงตาบ่งบอกถึงความเหนื่อยอ่อน “คืนนี้ลมแรงนัก” เขาพูด น้ำเสียงหนักแน่นแต่แฝงเหนื่อยล้า
แนมเหลียวมอง เลียริมฝีปากแผ่ว “นายพบร่องรอยอะไรไหม?”
เสียงนั่งลงหน้าเตาไฟ ถอนหายใจยาว “นอกเมืองน้ำแข็งเริ่มร้าว… มีบางอย่างขยับอยู่ใต้พื้น”
ความเงียบเข้าแทรก แนมกำเสื้อผ้าแน่น เธอกระซิบไม่ให้ใครได้ยิน “ดึกคืนวันเดียวกันนั้นเมื่อปีก่อน—มันก็แบบนี้”
เสียงชะงัก หันไปสบตาแนม “อย่าหมกมุ่นกับอดีตนัก เราต้องอยู่รอดคืนนี้”
แนมถอนใจ พลันสายตาค้างมองเปลวไฟ ฉากเปลี่ยน เมืองชายขอบขั้วโลกกลืนหายไปในเงา ไม่มีใครในหมู่บ้านหลับได้สนิทหลังพระจันทร์ขึ้นคืนเพ็ญ นาฬิกาเดินไปเรื่อย
รถเลื่อนหิมะขับฝ่าลมขาว แนมและเสียงเดินทางสู่จุดตรวจน้ำแข็ง เธอเอียงคอฟังฟ้าคำราม ร่างกายสั่นสะท้าน “นายกลัวมั้ย?” แนมถามเสียงเบา
เสียงอมยิ้มปนเศร้า “พ่อฉันเคยบอกว่าความกลัวคือเพื่อนเดินทาง เวลาเราฟังมัน บางทีมันช่วยรอดชีวิต… แล้วเธอล่ะ?”
แนมเงียบไปนาน “กลัวถูกทิ้งไว้คนเดียวมากกว่า…”
รถเลื่อนหยุด เสียงโดดลง ใช้เท้าเขี่ยหิมะเผยรอยร้าวใหม่บนแผ่นน้ำแข็ง ใต้รอยร้าวมีฟองอากาศเคลื่อนไหวราวบางอย่างกำลังตื่น
แนมชะโงกดู ใบหน้าเธอสลับคลื่นอารมณ์หวั่นกับแววเจ้ากี้เจ้าการ “นายคิดว่ามันเป็น…สัตว์หรืออะไรอย่างอื่น?”
เสียงปิดปากแนม หันหูฟัง เพียงลมหายใจ รอยร้าวขยายกว้างราวจะดูดกลืนทุกอย่าง แนมหดตัวหนี
“รีบกลับเถอะ ยังไม่ถึงเวลาเผชิญหน้ามัน” เสียงเอ่ย เตือนทั้งเธอและตัวเขาเอง พวกเขาถอยกลับพร้อมเสียงประหลาดดังข้างใต้
คืนถัดมา เมืองสั่นสะเทือน บ้านเรือนขยับ เสียงเด็กน้อยร้องกลางดึก แนมตื่น เธอวิ่งออกไปกลางหิมะพบเด็กอ้วนยืนน้ำตาไหล เธอดึงมือเด็ก พาไปบ้าน “เธอไม่มีพ่อแม่เหรอ?” แนมถาม เด็กไม่ตอบ ฟ้าเปล่งแสงจ้าเป็นเงาดำใต้หิมะ
แนมยื่นมือไปแตะหัวเด็กมีน้ำแข็งเกาะ นัยน์ตาเธอย้อนนึกเองในวัยเจ็ดขวบ วันที่น้องชายหายไปกับแม่น้ำแข็ง เสียงตะโกนใส่เธอว่า “อย่าช้า! จับเขาไว้!” แต่ทุกอย่างจมหายในเงา
เสียงเข้ามาสมทบ “ต้องแจ้งผู้ใหญ่บ้าน” พวกเขากลับไปด้วยกัน แน่มขอบตาแดง เจ็บลึกในใจ
กลางวันล่วงเลย เมืองกลายเป็นวังเวง ผู้ใหญ่บ้านถือวิทยุสื่อสารเตรียมพร้อมอพยพ “สิ่งนั้นกลับมาอีกแล้ว…” เขากระซิบ ใบบ้านสะท้อนใบหน้าแตกพร่า เขาส่งสายตาแก่เสียง
เสียงก้มหน้าเงียบ แนมจ้องดวงตาตนเองในกระจกเงา น้ำเสียงในหัวกล่าวซ้ำ ๆ — “ความผิดฉันเอง”
ฟ้าหลัวลงอีก ฝูงชนตื่นกลัว กองไฟกลางหมู่บ้านสว่างโรจน์ เสียงผู้คนโต้เถียงจะอยู่หรือจะไป แนมเดินเบียดหมู่ชนจนถึงขอบวงไฟ “ถ้าเราไม่เผชิญหน้ามัน วันหนึ่งเราต้องพ่ายมัน”
เสียงผงะ “เราควรหาทางป้องกันหรือทางหนี?“
แนมเงียบไประยะหนึ่ง “เธอกลัวเหรอ?”
เสียงสบตาแนม พูดเบา “กลัว…แต่น้อยกว่าตอนอยู่นิ่ง ๆ ปล่อยให้มันเลือกเรา”
คืนสุดท้ายก่อนเหตุการณ์ใหญ่ ฟ้ากลายเป็นเฉดสีน้ำเงินเข้ม ดาวตกใต้น้ำแข็ง แนมและเสียงตื่นเพราะเสียงร้องของเด็กคนเดิมอีกครั้ง เขาวิ่งนำออกไปพบว่ารอยร้าวขยายเป็นวงกว้าง
ทั้งสองวิ่งสวนกับฝูงชนมุ่งไปขอบเมือง น้ำแข็งแตกระแหงผ่าเปรี๊ยะ เสียงลมหายใจของบางสิ่งใต้ผืนโลกดังแว่วมาตามลมหนาว
แนมหน้าถอดสี ฟันกัดริมฝีปาก “เราไปหาอะไรที่มันซ่อนอยู่ข้างล่างไหม…มันอาจไม่ได้มาร้าย” เธอเสียงเครือ
เสียงนิ่งไปครู่ ยื่นมือแตะบ่าแนม “ถ้าเธออยากลอง ฉันจะอยู่เคียงข้าง…แม้ว่าจะสิ้นหวัง”
ทั้งสองหย่อนเชือกและไฟฉาย สไลด์ตัวลงรอยแยก ลมหายใจพวกเขาฉุดรั้งความมั่นคง ทั้งสองเดินลึกลงผ่านถ้ำน้ำแข็งส่องแสงสีฟ้า
ใต้พื้นโลก ข้างหน้ามีเงาเคลื่อนไหว เรือนร่างขนาดใหญ่กว่ามนุษย์หลายเท่า แววตาแหลมคมสะท้อนแสงเล็กน้อย แนมยกมือชี้ “นั่น…!”
เสียงดึงแนมถอย เงานั้นไม่เข้ามาใกล้ มีเพียงเสียงครวญครางเบา ๆ ดังมาจากด้านใน เงานั้นไม่เหมือนสัตว์ล่า แต่ออกจะคล้าย… ร้องไห้
ทั้งสองประสานสายตากัน แนมเดินเข้าไปช้า ๆ ชูมือสูง เธอพูดเสียงแผ่ว เบาหวิวราวกลัวละลาย “ฉัน…ขอโทษ…ถ้าเราทำร้ายอะไรเธอไว้…อภัยให้เรา…”
สิ่งนั้นค่อย ๆ ผงกหัว ตาสีฟ้าฉายแววเศร้า จู่ ๆ กำแพงน้ำแข็งสั่นสะเทือน แรงลมเย็นจัดปะทะผิวหนัง แนมหลับตา น้ำตาไหลอาบแก้ม
เสียงยืนปลุกแนม “ลืมตา — เราต้องเผชิญ อยู่กับมัน” เขาบีบมือเธอแน่น
แสงจันทร์ลอดช่องหิน บรรยากาศนุ่มนวลลง ร่างใหญ่ถอนตัวกลับสู่ถ้ำลึก ทิ้งไว้เพียงเสียงโหยหวนและฟองอากาศผุดขึ้น
แนมกับเสียงมองหน้ากัน ลมหายใจขาดห้วง แนมพูดเสียงสั่น “นายคิดว่ามัน…อภัยให้เราไหม?”
เสียงมองไปไกล “ไม่รู้…แต่เราได้เลือก — ไม่ซ่อน ไม่หนีอีก”
เมื่อทั้งสองปีนกลับขึ้นมา บ้านเรือนเงียบ เมืองปลอดภัย น้ำแข็งที่เคยร้าวค่อย ๆ หลอมรวมใหม่ ฟ้าใสอย่างประหลาด
แนมยิ้มจาง สีหน้าเศร้าปะปนภูมิใจ เธอหันมาสบตาเสียง “ขอบคุณที่ไม่ทิ้งฉัน”
เสียงชะงักไปครู่หนึ่ง “ฉัน…เคยทิ้งคนสำคัญมาก่อน — แต่จะไม่ทำอีก”
ทั้งสองกลับบ้าน หิมะตกเบา ๆ แสงจันทร์เย็นตา แนมมองฟ้า เงาลางเลือนของอดีตยังอยู่ แต่เธอพร้อมจะเดินไปข้างหน้า — ไม่ใช่ลำพังอีกต่อไป
