แด่ฝันที่รออยู่ปลายฟ้า

ฝนแรกของเดือนมิถุนายนตกกระทบหลังคาทินเลโลหะเสียงดังเปาะแปะ น้ำเย็นไหลหยดลงมาบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมสดของหญ้าใหม่ ภูผายืนอยู่ข้างหน้าต่าง พ่นลมหายใจบนกระจกจนเป็นฝ้า ก่อนจะเอื้อมมือหยิบกล้องถ่ายรูปคู่ใจขึ้นมาแนบตา

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

ณ รีสอร์ตเล็ก ๆ กลางหุบเขาเหนือสุดของจังหวัดแม่ฮ่องสอน บรรยากาศละมุนอย่างกับวาด ภูผาย้ำกับตัวเองว่าจะถ่ายแค่ธรรมชาติ ไม่ถ่ายมนุษย์ ตั้งแต่วันนั้นที่เขาทิ้งวงการถ่ายภาพไปด้วยรอยร้าวบางอย่างที่ยังจาง ๆ ในอก

“ขอโทษนะคะ…ช่วยถ่ายรูปให้หน่อยได้ไหม” เสียงผู้หญิงอ่อนโยนแบบไม่มั่นใจนักดังขึ้นด้านหลัง มือเย็นของใครสักคนเอื้อมมายื่นโทรศัพท์มือถือ

ภูผาชะงักมอง เจ้าของเสียงคือพลอย สาวอายุยี่สิบเอ็ด ผมยาวประบ่าสีน้ำตาลเข้ม หน้าตาแบบคนยังไม่คุ้นกับโลก มือไม้ดูเก้อเขิน ชุดเดรสลายดอกไม้เปียกฝนจนดูเหี่ยว ๆ

“จะถ่ายอะไรตรงนี้เหรอ” ภูผาถามโดยไม่ได้รับโทรศัพท์มาทันที

พลอยวางโทรศัพท์บนโต๊ะเหมือนกลัวจะร่วง “คือ…อยากได้รูปตัวเองหน่อยค่ะ อยู่คนเดียวมันเหงา”

เขามองอีกฝ่ายด้วยสายตาก้ำกึ่งระหว่างเห็นใจและไม่เข้าใจ “ต้องการแบบไหน”

เด็กสาวนิ่งไป “เอ่อ…แบบที่เหมือนคนในหนัง…อยากลองแบบนั้นดูสักครั้ง”

ภูผาวางกล้องลง หยิบมือถือขึ้นมา “ตรงไหนได้บ้าง?”

พลอยเดินไปยืนที่ริมระเบียง เลียริมฝีปากแล้วหันมาส่งยิ้มเกร็ง ๆ “ถ้าเป็นตรงนี้ มันเห็นวิวภูเขาข้างหลัง”

บรรยากาศเต็มไปด้วยความเงียบที่ยืดยาว ภูผามองพลอยผ่านเลนส์รูปสี่เหลี่ยม เลื่อนจุดโฟกัส พลอยมองออกไปที่ฝนพรำอยู่ด้วยสายตาว่างเปล่าแบบคนที่ซ่อนไว้ซึ่งอะไรบางอย่าง ภูผายืนนิ่งอยู่สักพักก่อนจะกดชัตเตอร์เสียงเบา ๆ

“พอมั้ย?”

พลอยเดินมาดูรูปในมือถือ เธอเงยหน้ามาส่งยิ้ม “พอค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” แล้วหมุนตัวกลับไปมองฝนเหมือนเดิม

“มาคนเดียวเหรอ?”

เด็กสาวพยักหน้า “ค่ะ พี่ล่ะ?”

“คนเดียวเหมือนกัน”

บทสนทนาสั้น ๆ ตัดจบกลางสายฝน ความเงียบเข้าปกคลุม รีสอร์ตก็มีแต่เสียงน้ำหยดกับหญ้าวูบไหว พวกเขาแยกย้ายกันกลับห้องไป โดยไม่รู้อะไรเกี่ยวกันเลยสักนิด

ค่ำวันนั้น พลอยนั่งพิมพ์โน้ตบนคอมพ์พกพา ท่ามกลางเสียงกบร้องเกรียวกราว มือเธอสั่นนิด ๆ ขณะเขียนว่าฉันกลัว…กลัวจะไม่มีวันเป็นนักเขียนอย่างที่ฝันไว้

บนระเบียงห้องข้าง ๆ ภูผาเปิดไฟอ่านนิยายเล่มเก่าจนหัวกระเจิง แต่เนื้อหาตรงหน้ากลับลอยเลือนไปไกล ทุกคำพูดในหัวคือประโยคจากงานถ่ายภาพเมื่อห้าปีก่อนที่จบลงด้วยเสียงตะโกนของอดีตรัก

“นายไม่รู้จักเข้าใจใคร…นายถ่ายภาพสวย แต่เงียบเหมือนรูปถ่ายที่ไม่มีชีวิต!”

ภูผากำไว้แต่เพียงเสียงฝน หัวใจอยากลืมมันเหลือเกิน

เช้าวันรุ่งขึ้น สายหมอกลอยเหนือยอดไม้ พลอยเดินช้า ๆ พร้อมสมุดโน้ต เธอเห็นภูผากำลังถ่ายดอกหญ้าต้นเล็ก ๆ พลอยยืนดูอยู่เงียบ ๆ

“บนโลกนี้มีดอกหญ้าอยู่กี่ต้นนะ?” เธอถามเสียงเบา

ภูผาวางกล้อง ดึงสายตากลับ “ก็…เยอะ”

“ถ้าทุกต้นฝันต่างกัน บางทีโลกอาจไม่เหงาเท่านี้” พลอยพูดขำ ๆ แต่แววตาเศร้า

ภูผานิ่วหน้า ไม่ตอบ พลอยจดโน้ตอะไรบางอย่าง “ขอโทษนะคะ เมื่อวานพี่ทำงานอยู่ใช่ไหม”

“เปล่า แค่เดินถ่ายรูป”

พลอยลังเล “เอ่อ…พี่อยากดื่มกาแฟด้วยกันมั้ยคะ?”

ภูผาเงียบ หยิบเป้ขึ้นบ่า “ไว้วันหลังนะ” พลอยฝืนยิ้มแล้วยืนเงียบมองเขาเดินจากไป

เวลาผ่านไปหลายวัน ฝนยังคงตก พลอยเริ่มทำความรู้จักกับแม่บ้านและพนักงาน แม้แต่คนสวน ยังไม่มีใครเคยเห็นภูผาคุยกับใครยาว ๆ

เย็นวันหนึ่งพลอยเดินมาเจอภูผานั่งดูภาพถ่ายในโน้ตบุ๊ก เธอสูดหายใจลึก แล้วเอ่ย “ขอถามอะไรได้ไหม?”

ภูผาเหลือบตา “อะไรเหรอ”

“พี่ชอบถ่ายรูปมากแค่ไหน?”

ภูผาวางมือบนคีย์บอร์ด “เคยชอบมาก… แต่ตอนนี้แค่ถ่ายให้ผ่าน ๆ ไป”

พลอยจ้องเขานาน “เพราะอะไรคะ?”

“สมมติมีบางอย่างที่เคยเป็นทุกอย่างสำหรับเรา แล้ววันหนึ่งมันทำร้าย… พอถึงตอนนั้นยังอยากทำอยู่อีกไหม?”

พลอยเงียบ กลืนถ้อยคำในใจ ก้มลงจดโน้ต “ข้อนี้น่าสนใจค่ะ”

ภูผาสะดุ้งเล็กน้อย “ไว้เขียนนิยายต่อเหรอ”

“ใช่ค่ะ ยังไม่รู้ว่าจะจบแบบไหน”

เขาถอนหายใจเบา ๆ ไม่พูดอะไรต่อ มือทั้งสองแตะที่รูปถ่ายของใครบางคนในเครื่อง โน้ตบุ๊กสั่นนิด ๆ

วันต่อมาฝนหยุดตก ฟ้าฉายสีฟ้าคราม พลอยเดินเล่นในสวน เธอเจอนกกระเต็นเกาะบนสายไฟ โบกมือเรียกภูผา “พี่…ดูสิ”

ภูผาตามมาด้วยความงุนงง มองนกอย่างไม่รู้สึกพิเศษอะไร

“ในนิยายของหนู…นกที่นั่งเงียบ ๆ แบบนี้คือคนที่รอใครสักคนค่ะ”

ภูผาหัวเราะเบา ๆ “นกคงเหงาเหมือนคน”

พลอยหันมามองตาเขานิ่ง “พี่เคยรอใครบ้างไหม”

เขาตอบไม่ออก เงียบไปสักพัก “เคย…แต่เขาไม่กลับมา”

พลอยพูดแผ่วเบา “แต่บางคนรอทั้งชีวิตก็ไม่เห็นเขามาเลย”

เขาก้มหน้า พลอยจดโน้ตเสียงเบา ๆ เสียงขีดดินสอดังในความเงียบ

คืนนั้นพลอยเดินออกมาดูดาว เห็นภูผานั่งอยู่กับกล้องถ่ายรูป

“คืนนี้ดาวเยอะ” พลอยว่า

ภูผามองนิ่ง ๆ “เวลาอยากถ่ายดาว แต่ใจม่อยจริง ๆ กลัวว่าถ่ายออกมาแล้วจะอยู่ในรูปนั้นตลอด”

พลอยนั่งข้าง ๆ ห่างกันนิดหน่อย “บางที…ถ้าใครในรูปนั้นไม่พร้อมจะยิ้ม ก็ไม่ต้องยิ้ม”

ภูผาเหลือบตามองเธอ “ถ้าไม่ยิ้มแล้วใครจะชอบ?”

“ถ้ามีคนเห็นความเศร้าในภาพ แล้วไม่กลัวจะอยู่กับมันล่ะ?”

ภูผานิ่งงัน เธอไม่ฝืนต่อบทสนทนา ปล่อยให้ดวงดาวกับกล้องของเขาเป็นคนคั่นกลาง

เช้าวันถัดมา พลอยได้รับจดหมายปฏิเสธต้นฉบับจากสำนักพิมพ์ เธอขังตัวในห้องทั้งวัน ทั้งโลกกลายเป็นสีหม่น

ช่วงเย็นภูผายืนหน้าห้องเธอ ส่งโน้ตแผ่นเล็กแผ่นหนึ่ง ในนั้นเขียนว่า “ไม่มีใครสู้กับความฝันง่าย ๆ ได้หรอก หนูจะลองใหม่ไหม?”

พลอยเปิดประตูออก เพียงแค่เอ่ยว่า “ไม่รู้ค่ะ…กลัวอีกแล้ว”

สายลมพัดผ่าน เสียงฝนโปรยปรายลงมาเบา ๆ

“แต่หนูยังอยู่ที่นี่” ภูผากล่าว

พลอยน้ำตาซึม แต่ฝืนยิ้ม “เพราะยังไม่กล้ากลับบ้านค่ะ”

“กลับไปพร้อมฝันที่พัง หรือจะเริ่มใหม่ที่นี่ดี”

“ไม่รู้…”

ภูผาอยากยื่นมือแตะไหล่ แต่วางมือไว้แค่ในอากาศ

วันต่อมาพวกเขาเริ่มสนิทกันมากขึ้น พลอยออกมานั่งกับภูผาตอนเย็น เขาพาไปเดินถ่ายรูปในป่า คุยถึงอดีตของกันและกัน

“ในภาพนี้…” พลอยหยิบรูปถ่ายในมือถือ “คือตอนที่แม่ป่วย หนูยังฝันอยู่เลยว่าอาจมีปาฏิหาริย์”

ภูผาพยักหน้า “ผมก็เคยฝัน”

“แต่ทุกอย่างไม่เป็นอย่างฝัน”

เขาวางกล้องบนตัก “ฝันแตกง่ายกว่าทำหล่นกล้องเสียอีก”

พลอยหัวเราะกับน้ำตา “ขอบคุณค่ะที่เข้าใจ”

ภูผาเหลือบตามองอย่างไม่แน่ใจจะพูดอะไรต่อ เขาเปลี่ยนเรื่อง “อยากลองถ่ายรูปกับกล้องตัวนี้ไหม”

พลอยลังเลเล็กน้อยแต่ก็รับกล้องมา ลองถ่ายภาพข้างทาง ภูผายิ้มมุมน้อย ๆ “บางครั้งการเริ่มใหม่อาจแค่เปลี่ยนมือที่ถือกล้อง”

พลอยเงียบไปนาน “พี่น่าจะกลับไปถ่ายรูปแบบที่เคยรักอีกไหม”

เขาส่ายหน้าเร็ว ๆ “ยัง…ยังไม่พร้อม”

วันต่อมาภูผาติดต่อลูกค้ามาขอถ่ายภาพงานแต่งคู่หนึ่งที่รีสอร์ต เขาปฏิเสธในทีแรก พลอยเห็นจึงถาม “ทำไมไม่ลองอีกครั้งล่ะคะ?”

“กลัว…กลัวว่ามันจะออกมาเหมือนอดีต และกลัวทำลายความจำของคนอื่น”

“แล้วจะหนีไปตลอดเหรอ”

เขานิ่งงัน “อาจใช่”

พลอยมองเขาอย่างเข้าใจ “กลัวเสียใจกว่าทำพลาดอีกเหรอ”

เขาสำลักถ้อยคำ “ใช่…บางทีแค่ไม่ได้ลองอีกครั้งมันก็เจ็บพอแล้ว”

วันถัดไปภูผาตัดสินใจรับงาน ภูผาค่อย ๆ กลับไปดูโลกรอบตัวด้วยสายตาเก่าที่เคยปิดตาย เดินไปหาพลอย “ถ้าอยากเขียนเรื่องใหม่ หนูให้พี่ถ่ายรูปหน้าปกหนังสือได้ไหม”

พลอยเบิกตา “จริงเหรอ!”

“แลกกับชานมไข่มุกหนึ่งแก้ว”

พลอยหัวเราะอย่างจริงใจ

คืนนั้นหลังงานแต่งเสร็จ ทั้งสองนั่งอยู่หน้ารีสอร์ตท่ามกลางหมอกจาง ๆ

“มีอะไรที่ยังอยากพูดไหม” พลอยถามเบา ๆ เสียงสั่น

“ขอโทษที่เคยใจร้ายกับตัวเองมากไป…และขอบคุณที่ทำให้พี่เห็นว่าการเริ่มใหม่มันไม่ใช่จบความฝันเก่า แต่คือการยอมรับว่าทุกอย่างมันเปลี่ยนได้”

พลอยสบตาเขา “ขอบคุณที่ไม่ตัดโอกาสคนแปลกหน้า…พี่เคยคิดว่าความฝันควรจะอยู่กับคนที่ใช่”

ภูผายิ้มอ่อนให้ “บางครั้งความฝันก็เดินมาในร่างคนแปลกหน้า”

ความเงียบถูกทาบลงบนไร่ชา มีกลิ่นหอมบอบบางของฝน กับแววตาสองคู่ที่ยังสั่นระริก

วันถัดมา พลอยได้รับอีเมลจากสำนักพิมพ์แห่งหนึ่งที่เคยปฏิเสธ กลับมายื่นข้อเสนอขอพิจารณาบทใหม่ เธอวิ่งมาหาภูผา น้ำตารื้น “พี่! หนู…เค้ารับต้นฉบับ!”

“ดีใจด้วย” เขาพูดพลางยิ้มกว้าง ฝืนกลั้นน้ำตาไว้เช่นกัน

พลอยยังยืนชะงัก เธอมองภูผานิ่ง “แต่หนูจะต้องไปกรุงเทพฯ อีกนาน…และอาจไม่ได้กลับมาที่นี่บ่อย ๆ”

ภูผาชะงัก สีหน้าร่วงวูบ “แล้วจะกลับมาไหม”

“ไม่รู้…”

“ถ้าคิดถึงกันล่ะ”

“หนูจะเขียนจดหมาย พี่จะรอไหม”

“ถ้าไม่รอ…แล้วใครจะถ่ายรูปให้หนู”

พลอยหัวเราะพลางน้ำตาคลอ ก่อนจะโผเข้ากอดภูผาเบา ๆ ห่างกันเพียงแขนเดียว

หลังจากวันนั้น พลอยออกจากรีสอร์ตไปกรุงเทพฯ ซึ่่งต่างคนต่างมีชีวิตและฝันของตัวเอง ช่วงเวลาที่ห่างกันพวกเขาติดต่อกันเป็นระยะ พูดคุยถึงชีวิต การฝัน ฝ่าฟันอุปสรรคของแต่ละคน

วันหนึ่ง ภูผาได้รับซองจดหมายขาว มีเพียงภาพถ่ายใบเล็ก เป็นรูปพลอยยืนริมระเบียงรีสอร์ตที่หมอกจาง ๆ กับข้อความว่า “อย่าลืมถ่ายรูปตอนฝนหยุด”

ภูผามองภาพนั้นแล้วตัดสินใจเปิดกล้องถ่ายภาพท้องฟ้าหลังฝนเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี

สามปีผ่านไป พลอยกลายเป็นนักเขียนชื่อดัง วันหนึ่งเธอกลับมารีสอร์ตเดิม หยุดยืนที่จุดที่เคยถ่ายภาพแรก เขายืนอยู่ตรงนั้นเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยน

เธอถามเสียงเบา “พี่ยังอยู่ที่นี่เหรอ”

ภูผาพยักหน้า “ยังรอถ่ายภาพหน้าปกอยู่”

“หนูยังคงอยากเริ่มทุกอย่างใหม่ ท่ามกลางคำกลัว…”

ภูผาชวนเธอเดินไปแห่งแสงสุดท้ายใต้ท้องฟ้าไฟสีอินดิโก้ “เรายังเริ่มใหม่ด้วยกันได้เสมอ”

พวกเขาเดินเคียงกันท่ามกลางความเงียบ อดีตยังอยู่ แต่กลับไม่มีใครกลัวมันอีกแล้ว