เสียงฝนโปรยปรายกระทบกระจกหน้าต่างในเช้าวันจันทร์ สนิทยืนเหม่อมองไกลออกไป ไม่ได้ใส่ใจเสียงนาฬิกาปลุก สายตาหนักอึ้งเมื่อนึกถึงประชุมสำคัญของเช้าวันนี้ อพาร์ตเมนต์เล็กๆ มองเห็นแต่ตึกเทา ๆ ซ้อนกัน สนิทกลืนน้ำลายแล้วรวบผมลวกๆ เดินฝ่าฝนไปที่รถมอเตอร์ไซค์คันเก่า
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!อีกฟากหนึ่งของเมือง มุกนั่งอยู่หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้ง เหล่ามองแม่ที่ยังหลับอยู่บนฟูกข้างเตียง เธอค่อยๆ เปิดกระเป๋าสตางค์ดูเงินเหลือติดบัญชี ก่อนถอนหายใจเบาๆ รีบคว้าแฟ้มเอกสาร รีบออกจากบ้านเช่าเล็กๆ โดยไม่ลืมหันไปดูแม่อีกครั้ง
ที่สำนักงานใหญ่ของเอเจนซี่โฆษณา เสียงคีย์บอร์ดดังระงม สนิททิ้งกระเป๋าบนโต๊ะ โยนหมวกกันน็อกอย่างไม่สนใจสายตาใคร ในห้องประชุม แสงไฟเย็นเฉียบ มุกนั่งรอคนเดียว มือหมุนปากกาอย่างจดจ่อ
“มาก่อนอีกแล้วเหรอคุณมุก?” เสียงสนิทห้วนสั้นขณะเดินเข้า มุกแอบสะดุ้งแต่ยิ้มรับอย่างสุภาพ ไม่ทันตอบอะไร เจ้านายเดินเข้ามาขัดจังหวะ “ทั้งสองคนเป็นหัวหน้าโปรเจกต์ CafeDream งานนี้อนาคตรวมอยู่ที่ทีมพวกคุณ”
มุกส่งยิ้มฝืน “ยินดีที่ได้ร่วมงานค่ะ” สนิทเฉไฉ เธอดูเหมือนคนมองพ้นปัญหาไปแล้ว ทั้งที่ลึก ๆ มุกหวาดกลัว หากทำพลาด เงินเดือนก้อนนี้จะกลายเป็นหายนะของครอบครัว
เสียงฝนยังดังที่หน้าต่าง ราวกับตอกย้ำความเหงา สนิทเหลือบมองแฟ้มงานในมือตนเอง “คุณเป็นสายอดทนใช่ไหม…บอกไว้ก่อน ผมไม่ใช่คนฟังใครง่าย ๆ”
“ก็งานต้องได้ผลดีค่ะ…เราคงต้องค่อยๆ ปรับกันไป” ท่าทีของมุกทำให้สนิทนิ่งไปสักพัก ก่อนจะสูดลมหายใจลึกๆ ไม่ตอบโต้อะไรต่อ
วันแรกของโปรเจกต์ใหม่เริ่มขึ้น สนิทตั้งใจจะออกแรงผลักดันแนวคิดตนเองสุดตัว มุกเป็นฝ่ายประสานงาน คอยประคองสถานการณ์ให้ไม่เสียหาย แต่ปัญหามาถึงตั้งแต่เช้า เมื่อคู่แข่งนำเสนอคอนเซ็ปต์ใกล้เคียงกัน งานนี้ไม่ใช่เร่งรีบเฉย ๆ แต่ยังต้องพิสูจน์ว่าทีมนี้มีอะไรดีกว่าคนอื่น
สนิทนั่งวาดสตอรี่บอร์ดท่ามกลางเสียงชื่นชมของเด็กฝึกงาน “พี่สนิทเจ๋งจัง…” แต่สายตาของมุกไม่ออกความเห็น เธอนั่งอยู่เงียบ ๆ ดูเขาง่วนกับรูปภาพ กระดาษถูกขยำทิ้งบ่อยครั้ง จนเธอเอื้อมมือ “ขอฉันดูไหมคะ?” สนิทโยนให้แบบไม่มองหน้า “จะติอะไรอีกล่ะ…”
“ไม่ได้จะติค่ะ เผื่อพอช่วยหา insight ได้บ้าง” มุกยิ้มจนสนิทชะงักและยอมให้มุกแก้ไขบางส่วน คืนนั้นทั้งคู่ทำงานจนดึก จนเสียงเครื่องดูดฝุ่นใต้โต๊ะตัดบทสนทนาไปซะดื้อ ๆ
ในลิฟต์ขากลับบ้าน มุกมองสนิทผ่านเงากระจก มืออีกข้างกำโทรศัพท์แน่น “เอ่อ…คุณอยู่ละแวกนี้เหรอ?” เงียบอยู่นานกว่าจะมีเสียงตอบ “ก็…บ้านผมอยู่ไกลกว่านี้อีก แต่เปลี่ยนมานอนที่ออฟฟิศมันง่ายกว่า”
“นอนออฟฟิศทุกคืนคงไม่ดีต่อสุขภาพนะคะ” มุกพูดด้วยน้ำเสียงห่วงใยปนนิ่ง สนิทแค่นหัวเราะเบา ๆ “เรื่องสุขภาพน่ะ…มันต้องเลือกไหว้เจ้าบนหิ้งไหน ผมเลือกงาน” หญิงสาวนิ่งเงียบ รู้สึกถึงบางอย่างที่คล้ายกันในความดื้อรั้นของกันและกัน
วันถัดมา สนิทไม่มาตรงเวลา เหล่าเพื่อนร่วมงานหัวเราะกันลั่น มุกรับมือกลุ่มงานด้วยตนเอง เสียงโทรศัพท์จากแม่กระซิบเบา ๆ “ลูกมีเงินพอจ่ายค่าเช่าไหมลูก?” มุกตอบว่า “มีจ้ะแม่ ไม่ต้องห่วง” ทั้งที่น้ำเสียงขาดความมั่นใจไปครึ่งหนึ่ง
เย็นนั้น สนิทยืนรอที่ป้ายรถเมล์เพียงลำพัง ฝนกระหน่ำลงหนัก มุกเดินผ่านมาเห็น ท่าทางผู้ชายคนนี้เปียกปอนไปทั้งตัวแต่หน้าเฉย “จะกลับไหม? เดี๋ยวฉันเดินไปส่ง…” เสียงของเธอนุ่มนวล ต่างจากเวลาทำงานเป็นกอง
“ไม่ต้อง” สนิทยิ้มบาง ๆ ไม่พูดเกินจำเป็น แต่สุดท้ายทั้งคู่ก็เดินตากฝนไปด้วยกัน แม้จะเงียบเสียส่วนใหญ่ แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัดอะไร
เมื่อโครงการเข้าสู่สัปดาห์ที่สอง สนิทเริ่มรู้สึกถึงความท้าทายของการร่วมงานกับผู้หญิงคนนี้ มุกอดทนอย่างเหล็กกล้า กล้าคิดกล้าโต้แย้ง แต่ก็รู้จักถอยเมื่อถึงจุดที่ต้องประนีประนอม ทั้งคู่ติดลูปของการประชุม เถียงกัน ทำงาน นั่งเงียบ แล้วก็กลับบ้านจนดึก
วันหนึ่ง สนิทยังคงนั่งวาดภาพจนลืมกินข้าว มุกถือข้าวกล่องมาให้วางไว้บนโต๊ะ “กินด้วยค่ะ” เธอพูดแค่สั้น ๆ แล้วเดินออกไป สนิทเงียบ มองข้าวตรงหน้า คิดถึงอาหารเย็นของแม่สมัยเด็กก่อนจะถอนหายใจ “ขอบคุณนะ…” เขาพูดออกมาช้า ๆ แม้เธอจะเดินออกไปแล้ว
คืนหนึ่ง ขณะทั้งคู่กลับบ้านดึก สนิทเห็นมุกโทรศัพท์เสียงสั่น ๆ น้ำตาคลออยู่ตรงมุมตึก เธอรีบปาดน้ำตาเมื่อเห็นเขา “แค่…เหนื่อยนิดหน่อยค่ะ” เขานิ่ง ไม่ซักไซ้ “ถ้ามีอะไรอยากเล่า…ผมฟังได้…” มุกแค่พยักหน้า ไม่พูดอะไร
วันรุ่งขึ้น บรรยากาศในทีมเริ่มเปลี่ยน สนิทก้าวขึ้นเป็นผู้นำวิชาการออกแบบที่แทบไม่มีใครค้าน มุกเองก็กลายเป็นศูนย์กลางความสงบ แต่ข่าวลือเรื่องกลุ่มคู่แข่งจะเสนอผลงานซ้อนในวันเดียวกันแพร่กระจาย ทุกคนตึงเครียดกว่าเคย
คืนหนึ่งหลังประชุม สนิทนั่งดื่มเบาๆ คนเดียว มุกเดินเข้ามาช้า ๆ “ดื่มไหวเหรอ?” เขาหัวเราะ “ไม่มีอะไรที่แก้ไม่ได้ถ้ายังพอเมาหนักได้” มุกส่ายหัว “บางปัญหาก็ไม่ได้แก้ง่าย ๆ ด้วยเหล้านะคะ” สนิทยิ้มนิ่ง มือสั่นช้า ๆ หยิบแก้ววาง “งั้นช่วยสักแก้วไหม?” เธอไม่ตอบแต่หยิบแก้วขึ้นมาด้วย
ช่วงโปรเจกต์คืบหน้าเข้าใกล้วันพรีเซนต์จริง ความเครียดยิ่งสูง สนิทยอมฟังความเห็นของมุกมากขึ้น แม้จะยังมีบางจุดที่ดันทุรัง แต่มุกก็เลือกจะรับฟังบ้าง ทุกคืนหลังเลิกงาน ทั้งคู่มักเดินกลับไปที่สถานีรถไฟพร้อมกัน เงียบ ๆ แต่เป็นความเงียบที่อุ่นกว่าเดิม
วันสำคัญมาถึง ห้องประชุมเต็มไปด้วยไฟล์นำเสนอ เพื่อนร่วมงานลุ้นระทึก ระหว่างรอคิวของทีม สนิทเหลือบเห็นมือของมุกสั่นเล็กน้อย “ไม่ต้องกังวล…เราผ่านมาเยอะกว่านี้…” มุกพยักหน้า “ก็ยังกลัวอยู่ดี…”
“ผมเองก็กลัวเหมือนกัน…” สนิทพูดเบาๆ สายตาเจือความเศร้าบางอย่าง มุกเงียบนาน “แต่เราห้ามผิดพลาดเลยนะค่ะ…ฉันต้องใช้เงินก้อนนี้จริง ๆ…” คำพูดหลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ สนิทอึ้ง แต่ไม่ได้ซักไซ้ แค่พยักหน้าช้าๆ
ระหว่างนำเสนอ สนิทกับมุกประสานมือในการตอบคำถามและแชร์งานจนทีมบอร์ดปรึกษากันเงียบ ๆ ในที่สุดทีมก็ได้งานนั้น เสียงไชโยเบา ๆ ดังขึ้น แต่สนิทกลับเดินออกจากห้องทันที มุกตามไป “คุณเป็นอะไร?” เธอถามเบาๆ เขาเงียบอยู่นาน “มันไม่ใช่ชัยชนะที่ผมคิด…”
“เพราะอะไร…?” มุกนิ่งรอฟัง
“บางที…ผมสงสัยว่าทุกอย่างที่เราแลกมัน…คุ้มเหรอ…?”
มุกก้มหน้า หายใจเข้าอย่างหนัก “ฉันถามตัวเองเรื่องนี้ทุกวัน คุณรู้ไหม?”
ทั้งคู่ไม่พูดอะไรอีก สายฝนข้างนอกหนักขึ้น เงียบระหว่างกันนาน ก่อนที่มุกจะพูดว่า “บางครั้ง…เราก็ไม่มีทางเลือกอื่น”
วันต่อมา สนิทไม่มาออฟฟิศ มีแต่แฟ้มวางอยู่บนโต๊ะของมุก พร้อมโน้ตสั้น ๆ “พักบ้างนะ…” หญิงสาวอ่านพลางกลืนน้ำตาลงคอ เธอรู้ดีว่าสนิทอาจจะถอยห่างไปสักพัก
ช่วงเวลานี้เอง มุกเจอกับเรื่องหนักกว่าเดิม แม่ล้มป่วยเข้าโรงพยาบาล มุกต้องแบกค่าใช้จ่ายทั้งหมด เธอนั่งอยู่หน้าห้องคนไข้ น้ำตาไหลเงียบ ๆ ในมือถือข้อความ “สู้ ๆ นะ…ถ้าอะไรไม่ไหว ส่งข่าวมาด้วย” แม้จะเป็นแค่ข้อความสั้น ๆ จากสนิท แต่มันกลับเหมือนที่พักเล็ก ๆ กลางพายุ
เวลาผ่านไปหลายสัปดาห์ มุกทุ่มทั้งชีวิตให้กับงานและครอบครัว ไม่เหลือเวลาสำหรับอะไรอีก วันหนึ่งขณะจัดบูธโปรเจกต์ สนิทปรากฏตัวอย่างเงียบ ๆ มองเธอจากระยะห่าง ไม่เข้าไปขัด เขาแค่เฝ้าดู
กลางงานประจำปีขนาดใหญ่ มุกยืนเดียวดายหลังเวที สนิทเดินเข้ามาเงียบ ๆ “เหนื่อยไหม?” เธอผงะ หันไปเจอเขา “คิดถึงการทำงานกับคุณ…” เธอพูดเสียงแผ่ว สนิทเบือนหน้า “ผมเองก็คิดถึง…”
มีความเงียบแทรกอยู่ระหว่างกัน ก่อนที่มุกจะถอนหายใจ “บางที…การที่เราห่างกัน…อาจดีสำหรับเรา” สนิทพยักหน้า “ผมกลัวตัวเองเวลากลับไปเป็นเหมือนเดิม”
หญิงสาวจ้องเขานาน “แต่ระยะห่างนี้…มันก็ยังไม่ไกลพอจะลืม…” สนิทหัวเราะ “ผมก็ทำไม่สำเร็จเหมือนกัน”
ทั้งสองต่างยอมรับความจริงของตนเองในเวลานั้น ห่างแต่ไม่หายจากกันเสียทีเดียว
จนถึงวันหนึ่งหลังงานเลี้ยงส่งท้าย สนิทกับมุกนั่งด้วยกันใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวนข้างตึก ทั้งเมืองเงียบสงบลงแล้ว
“วันนี้…รู้สึกว่าสิ่งที่แลกมาทั้งหมด…มันมีค่าขึ้นมา เพราะคุณอยู่ด้วย” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว
“แล้ววันไหนถ้าฉันไม่อยู่ล่ะ?” มุกถามตะกุกตะกัก
“ผมจะอยู่…เผื่อไว้ให้วันนั้นเสมอ”
เสียงสายลมผ่านใบไม้ สองคนต่างเงียบ ดูดาวแสนไกลบนท้องฟ้า ระหว่างระยะห่างนั้น มีหัวใจสองดวงที่เติบโตขึ้นมาอยู่เคียงข้างกัน แม้ไม่ต้องพูดอะไรมาก ทุกอย่างที่เงียบงันก็กลายเป็นคำตอบ
