กลางดึกเสียงระฆังของหอพักชาย “บ้านทองไกล” ดังขึ้น เก่ง เด็กปีหนึ่งที่เพิ่งก้าวเข้ามอฯ ไม่กี่วันกำลังนั่งจัดโต๊ะหนังสือด้วยความเป๊ะตามนิสัย ใจหนึ่งมั่นใจว่าถ้าชีวิตเป็นระเบียบเดี๋ยวทุกอย่างจะไปได้สวย แต่อีกใจกังวลว่าในหอบ้านทองไกลนี่ อะไรๆ คงไม่ได้เป๊ะแบบที่คิดไว้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงโวยวายบนบันไดดังเข้ามา “ไอ้เก่ง! กล่องพัสดุใครมาทิ้งไว้ข้างล่างวะ?” แมน รูมเมตสายอารมณ์ศิลปิน แหล่งรวมปัญหาในชีวิตเก่ง เดินเข้ามาพร้อมเสื้อยืดลายเติ้ลและผมฟูราวเพิ่งตื่น
เก่งขมวดคิ้วรีบลุกไปดู กล่องสีน้ำตาลจ่าหน้าชื่อเขาแบบลายมือหวัดๆ วางอยู่ สติของเก่งเริ่มสื่อสารกับตัวเอง “ใครส่งของมา…หรือเป็นกับดัก ส่งผิด? หรือจะเป็นกลุ่มแอบแกล้งเด็กปีหนึ่ง?”
แมนไม่แคร์ความคิดมาก คว้ากล่องมาเขย่า “แกะเลยสิ!” เก่งรีบแย่ง “เดี๋ยวๆ ถ้ามันระเบิดอะ…”
แมนกลอกตา “เหลี่ยมคิดล้ำ โลกนี้ระเบิดแบบจ่าหน้าถูกชื่อได้ด้วยเหรอ” เหมยม เพื่อนห้องข้างเคียง เฉิ่มไม่แพ้ใครโผล่มาเสริม “ระเบิดไม่มีทางส่งมาตอนนี้หรอก มาช่วงสอบมากกว่า”
เสียงเปิดประตูตุ้บ เหน่ง พี่หอผู้ดูแลตัวใหญ่จิตใจอ่อนไหว เคยหัวหน้าชมรมลูกเสือเข้ามาทำท่าขึงขัง “เกิดอะไร! ยามบอกมีของต้องสงสัย!”
แมนรีบรัว “แค่กล่องพัสดุพี่! ของเก่ง!”
เหน่งเดินสำรวจกล่อง “ให้แน่ใจ กล่องเล็กนิดเดียว แบบนี้แหละระเบิดเชียงดาว…”
เก่งหน้าเสีย แมนลุ้นขำ “เปิดก็เปิด!” ท้ายสุดทุกคนหยิบเทปกาวรุมแกะ เสียงเปิดกล่องดังฟึ่บ ทุกคนหยุดหายใจ
ในกล่อง มีแต่คู่มือประกอบชั้นหนังสือและน็อตห้าตัว… เก่งอึ้ง ขณะเดียวกัน เหมยมเสียงสูง “หนิ…แบบนี้เรียกด่วนมาตีหนึ่ง?”
แมนหัวเราะ “โอ้ย ไอ้เก่ง มุกใหม่ สั่งอะไรก็กลัวจะระเบิดทั้งปี?”
เก่งหน้าแดง “ก็แค่ระวังอะ… โลกนี้ไว้ใจใครไม่ได้นะ”
เหน่งถอนใจ “คราวหน้าทิ้งไว้โต๊ะแม่บ้านพอ ไม่ต้องก่อการปลุกทั้งหอ…”
เหมยมแซว “ถ้ามีพัสดุทุกวันพี่เหน่งคงผอมเลย”
เก่งก้มหน้ากลับห้อง แต่ในใจอดคิดไม่ได้ว่า มันยังดูแปลกๆ อยู่นะ กล่องไม่เคยสั่งเองซะหน่อย หรือมีใครใช้ชื่อเขาสั่ง?
คืนถัดมาค่ำไฟในหอดับวูบ ทุกคนลนลาน แมนถือไฟฉายวิ่ง “ไฟดับแต่ของเก่งยังจะอ่านหนังสือ โห!”
เก่งถือเทียนพร้อมควันจาง “เทียนนี่ไว้สำรอง มีสามแท่ง… เอ่อ แต่น่าจะพอ”
เหมยมจัดแจงลากกีตาร์เก่ามานั่งร้องเพลงกล่อมในความมืด “ไฟดับความสุขต้องไม่ดับ!” แมนกุมขมับ “อย่าเลยเว้ย หอเก่าๆ เดี๋ยวบ้านแตกอีก!”
คืนนั้นยังไม่มีใครซ่าได้เท่าไฟฉาย แมนเพิ่งซื้อมาใหม่ นั่งหมุนเล่นกลางวง กระทั่งมีเสียงดังปังหน้าห้อง เก่งสะดุ้ง “อีกแล้ว กล่องอะไรอีก!”
แมนเดินไปหยิบ กล่องจ่าหน้าเก่งเหมือนเดิมแต่รอบนี้หนักขึ้น
เก่งลังเลทั้งอยากรู้อยากกลัว “จะเปิดดีไหมอะ?”
แมนเริ่มเขย่าเสียงดัง “หนักกว่ารอบที่แล้ว…”
เหมยมซุ่มกดมือถือแสงแฟลช “อย่าเพิ่งเชื่อว่าไม่มีอะไร เดี๋ยวเจอแมวในกล่อง!”
เปิดกล่องออกทุกสายตามองด้วยลุ้น พบว่าในกล่องมีขนมปังปิ้งสองแผ่นกับขวดโหลเล็กจ่าป้าย “สำหรับคืนอดนอน”
ประจวบเหมาะเหน่งเดินมาเจอ แอบหงุดหงิดที่ไม่ได้หลับ ดูขี้สงสัย “มีอะไรในนี้อีกล่ะ?”
แมน “ขนมปังกับป้ายแปะ! ใครส่งงงง?”
เหมยมเปิดมือถือเช็กพัสดุไม่มีชื่อคนส่ง เก่งเกาแก้ม “ใครแกล้งหรือเปล่า? หรือมีคนส่งผิด?”
เหน่งตัดบท “ขอสามีคนจะได้นอน! ซ่อมหอพรุ่งนี้เช้า”
เหมยมยกขนมปังจะกิน จู่ๆ แมนแย่ง “เดี๋ยวเว้ย! เดี๋ยวขนมปังระเบิด!” หัวเราะกันระงม
เก่งคิดหนัก จิตตก “เราไม่ได้สั่ง… จะมีใครเอาขนมปังพิษมาเปล่านะ”
เช้าวันรุ่งขึ้น เหมยมกับแมนเปิดกล่องขนมปังค้างคืนมาเจองานศิลปะบนขนม มีรูปหน้าคนยิ้มเจาะกลางแผ่น เก่งเริ่มกลัวจริงจัง “หรือใครแอบส่องเรากลางคืน?”
แมน “โว้ย! หรือแกเดินละเมอออกไปสั่งเอง?”
เหมยม “หรือมือดีเล่นกล้องวงจรปิด?…แต่กล้องพังตั้งแต่วันแรก”
เสียงโทรศัพท์หน้าเคาท์เตอร์ดังขึ้น แมนโทรไปถามยาม เฟื่องยามเก่าแก่ใจดีแต่ขี้ลืม “เมื่อคืนเห็นใครเอาของวางไว้มั้ยครับ?”
เฟื่องงง “อะไรนะ หนูกับกระต่ายเหรอ?”
“ไม่ใช่ครับ ของที่หน้าหอ!”
“ของ? เห็นแต่เด็กผู้ชายยืนหัวเราะหน้าไฟดับ…”
ทุกคนมองหน้ากันเครียดขำ “เดี๋ยว… มีเงาด้วยเหรอ?”
วันรุ่งขึ้น ทุกอย่างปกติ ยกเว้นเก่งยังไม่หยุดสงสัย และคืนนี้ แมนกับเหมยมรวมหัวจะช่วยเพื่อนแก้ปัญหา ลงมติว่าดักซุ่มดูว่าใครเอากล่องมาวาง
เวลาผ่านไป ตีสองเงาหนึ่งเคลื่อนเงียบๆ ปรากฏว่านั่นแค่เหมยมเดินละเมอถือกล่องเปล่าเอง เก่งใจแป้ว “นี่เราเฝ้าเองเจอคนในหอ!”
แต่ทันใดนั้น กล่องปริศนาของจริงก็ถูกวางต่อหน้า เหน่ง ผู้ดูแลหอ กำลังแอบเอาของฝากลูกสาวนักเรียนซ่อนลงกล่อง…แล้วดันหยิบผิดเอามาวางหน้าห้องเก่งทุกที
พอเฉลย ทุกคนหัวเราะอายๆ เหน่งยักคิ้ว “ที่แท้ลูกสาวฝากให้พ่อแบ่งขนมนั่นเอง…แต่ดันติดมือไปผิดห้องสามวันติด!”
แมนหันไปหาเก่ง “เห็นมั้ย บางทีแค่ใครสักคนก็ซุ่มซ่าม”
เก่งถอนหายใจ “ที่แท้เวรกรรมจากนิสัยคิดมากเลยนะ!”
เหมยมตบท้าย “หรือบางทีห้องเก่งกับกล่องเป็นคู่โชคร้ายตั้งแต่ต้น”
เหน่งยิ้ม “ต่อไปแกะกล่องจะเรียกแต่คนกินขนม!”
เก่งเอนหลัง สำรวจเพื่อนหอ รู้สึกอุ่นใจจากความวุ่นวายไร้สาระ
พัสดุพิศวงจบลงที่เสียงหัวเราะ รอยยิ้ม และคำสัญญา จากนี้กล่องหน้าโต๊ะเก่งจะไม่ถูกร้องระเบิด…เว้นแต่จะเป็นกล่องขนมที่เหน่งฝากผิดอีก
