เสียงโกลาหลจากห้องเรียน 3/7 ดังมาตั้งแต่เช้าตรู่ ต้นเหตุคือมิ้น สาวหัววิทย์ที่เคร่งเครียด หน้ากังวลกับแผ่นโน้ตจิ้มโพสต์อิทสารพัดสี แน่นอนว่าเหตุวุ่น ๆ ไม่อาจขาดพีท เพื่อนซี้ผู้มั่นใจจนบางครั้งดูไม่รู้สึกกลัวโลก เขาเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม จ้องดูลิสต์งานที่มิ้นพยายามร่าง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ถ้าถูกลงโทษอีก งานนี้ชมรมเราโดนยุบแน่ มิ้น!” พีทตะโกนกึ่งประชดมิ้นที่นั่งเหม่อมองตารางงาน “แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวพีทจัดเอง!”
มิ้นหันขวับ “นายจะไปหาเครื่องปฏิกรณ์เย็นที่ไหนในสามวันโต๊ะ?”
พีทยืนกอดอกยิ้มแบบมั่นใจ “ถ้ามีใจ อะไรก็หาได้หมดแหละน่า”
เสียงแทรกของแก้ม หนุ่มขี้หงุดหงิดสมาชิกอีกคนดังขึ้น “เสนอว่าอย่าให้พีทคิดแผนใหญ่เองนะ เดี๋ยวห้องจะระเบิด”
ปิง ตัวแสบขี้กวนกล่าวเสริม “ไหนบอกจะเอางานนิทรรศการ วิทย์ล้ำ ๆ สุดท้ายจะกลายเป็นนิทรรศการสลบ?”
ฉากแรกจึงเปิดด้วยแผนวุ่น ๆ ที่แต่ละคนต่างก็ห่วงอย่างของตน มิ้นวางแผนจะนำเสนอโมเดลภูเขาไฟจำลองสุดปลอดภัย พีทดันเสนอให้จำลองพายุหมุนในร่ม แก้มอยากโชว์โครงกระดูกไก่เต้นระบำ ปิงจะปั่นสไลม์จลนศาสตร์ (แต่กลัวเลอะเทอะจนโดนห้าม)
ทุกอย่างยิ่งเละขึ้นเมื่อครูเอม ผู้ดูแลชมรม เดินเข้ามาอย่างกะทันหัน ผมเผ้ายุ่งแบบนักวิทย์วุ่น ๆ “ขอแค่มีอะไรให้โชว์นะ อย่าให้ฉันเห็นแค่โปสเตอร์กับดินสอกระดาษแล้วกัน!”
ซีนเปลี่ยน เมื่อทั้งทีมเริ่มประชุมมิ้นพยายามแจกงานทุกคนแบบเป๊ะ ๆ พีทเสนอแบบมั่นใจ “เดี๋ยวเราโทรนัดวิทยากรจากข้างนอกมาเลย!” มินหันขวับ “มีสามวันจะบ้าเหรอ!” พีทไม่ฟังรีบอาสาติดต่อ แต่ดันโทรผิด โทรไปบริษัททำน้ำแข็งแทนบริษัทเทคโนโลยีวิทยาศาสตร์
ในขณะเดียวกัน แก้มกับปิงออกไปหาวัสดุอุปกรณ์ ระหว่างเดินไปร้านอุปกรณ์แถวโรงเรียน ปิงดันเข้าใจผิด เอาแท่งไม้สำหรับโครงสร้างไปหยิบแท่งฝ้ายหวานของเด็กเล็กสูงข้าง ๆ มาเพียบ กลับมาถึงชมรม เกิดความวุ่นวายเมื่อน้ำตาลเหนียวติดไปทั่วโต๊ะ
ตอนเย็น พีทโทรมาบอกมิ้นว่าได้นัด “ผู้เชี่ยวชาญเรื่องความเย็น” มาร่วมโชว์วันงาน มิ้นดีใจ เข้าใจผิดคิดว่าได้วิทยากรสมาร์ท ๆ สุดท้ายปรากฎเป็นลุงแก่วัยหกสิบที่ขับรถส่งน้ำแข็งพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง
คืนนั้น มิ้นกับแก้มแอบซ้อมภูเขาไฟจำลอง แต่ปิงเดินสวนเข้ามาในห้องผิดเวลา เห็นควันลอยฟุ้ง รีบวิ่งไปแจ้งครูเวรว่าวิทย์กำลังจะถูกไฟไหม้ ทำให้ทั้งโรงเรียนแตกตื่น งานวิทยาศาสตร์เกือบต้องถูกยกเลิกก่อนเริ่ม
วันต่อมา ทุกคนต้องมาทำความสะอาดห้องวิทยาศาสตร์แทนซ้อม มิตรภาพระอุ มิ้นเริ่มท้อ บ่นเสียงอ่อยว่า “ถ้าเราไม่ผ่าน งานนิทรรศการชมรมเราคง….”
พีทสวนกลับแบบมั่นใจ “โอ๊ย เดี๋ยวมันก็ออกมาดี ไม่เคยเห็นอะไรสำเร็จตั้งแต่ครั้งแรกหรอก!” ปิงเสริม “อย่างน้อยก็…ได้กำจัดฝ้ายหวานเหลือ ๆ ไปละ” ปิง เห็นแววตามิ้นที่ปนเศร้าก็อึ้ง รีบเงียบ
แก้ม เริ่มเปิดใจ “จะว่าไป งานครั้งนี้ก็ได้หัวเราะกับพวกนายตลอดนะ ไม่พังไม่ใช่เราไง”
กลิ่นความวุ่นยังไม่หมด เมื่อเด็กหนุ่มหน้าใหม่ “ตังเม” เดินมาเสนอตัวเข้าชมรม เพราะได้ยินว่าจะมีทำขนมคล้ายวิทยาศาสตร์ ปิงรีบรับทันที กะจะให้ช่วยปั่นสไลม์ ปรากฎว่าตังเมเข้าใจผิด เตรียมวัตถุดิบทำขนมมาเต็มถุงซูเปอร์เกือบล้นโต๊ะ
ซีนประชุมครั้งสุดท้าย มิ้นประกาศ “ขอเชื่อมือทุกคนนะ” แล้วแต่ละคนก็ยังแอบทำในหัวของตนต่างหาก พีทเอาน้ำแข็งจากลุงโหน่งมาเตรียมโชว์จำลองการเปลี่ยนสถานะ ตอนเริ่มเดโมทุกอย่างน้ำแข็งละลายหมดเพราะพีทลืมหยิบกล่องเก็บความเย็นมา
ปิงกับตังเมโชว์สไลม์ผสมขนม ลูกโป่งกลิ่นหอมฟุ้ง คนดูงงว่ากิจกรรมวิทยาศาสตร์หรือกิจกรรมชิมของหวานกันแน่ แก้มพยายามอธิบายโมเดลโครงกระดูกไก่ แต่โครงสร้างที่ประกอบกลายเป็นมังกรเพราะตังเมต่อผิดแบบ
ซีนพลิกจุดใหญ่ เมื่อครูเอมเห็นความบิดเบี้ยวแต่กลับหัวเราะ “พวกเธอรู้ไหม งานนี้คนมุงเยอะสุดในรุ่น!”
มิ้นค่อย ๆ ยิ้มออกท่ามกลางเสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ ทุกคน “มันก็เหมือนวิทยาศาสตร์แหละ แบบที่ผิดพลาดแล้วก็แก้ไป จนออกมาเป็นเรื่องใหม่ที่ไม่คิดว่าสนุกขนาดนี้”
ท้ายสุด เด็ก ๆ กลายเป็นทีมที่ครูประจำชั้นชื่นชมในความสร้างสรรค์ คนมาดูงานชมรมแน่นเอี๊ยด ลุงโหน่งผู้เชี่ยวชาญน้ำแข็งได้รับเชิญให้สาธิตทำน้ำแข็งใสจนเผลอเปิดสอนทำขนม ครูงง ผู้ปกครองขำ เพื่อน ๆ ก็เริ่มอยากเข้าชมรมมากขึ้น
ก่อนงานจะจบ พีทมองมิ้น “คราวหน้าจะจัดงานใหญ่กว่านี้มั้ย?” มิ้นหัวเราะ “ขอให้ไม่ต้องปั่นสามวันพอ!”
เสียงหัวเราะและกลิ่นขนมหวานยังอบอวลในห้องวิทยาศาสตร์ เหมือนได้วิทยาศาสตร์สูตรใหม่…ที่สร้างจากความวุ่นวาย แต่อบอุ่นและเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
