เสียงเท้าย่ำบนคอนกรีตหน้าอาคารเรียนเก่าดังก้องเมื่อสายลมพัดเอากระดาษปลิว มหาวิทยาลัยในฤดูฝนอ่อนโยนและเหนียวหนึบเหมือนผิวหนังที่เพิ่งถูกสัมผัสเป็นครั้งแรก นักศึกษาจำนวนหนึ่งวิ่งผ่านไปด้วยร่มสีฉูดฉาด บางคนหัวเราะ บางคนขมวดคิ้ว เพราะการสอบพรุ่งนี้ แต่มีสองคนที่เดินช้ากว่า ใจจดใจจ่อกับสิ่งที่อยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!มีนาเดินถือสมุดสีน้ำตาลเข้ม เล่มหนาที่มุมมีรอยฝุ่นจากสีไม้ เธอชอบใช้มือข้างที่ไม่ถนัดกดปลายหน้ากระดาษก่อนจะเปิด เพราะรู้สึกว่าการสัมผัสช่วยให้ภาพร่างที่ยังไม่มั่นใจนั้นนิ่งขึ้น เธอเดินผ่านชายคนนั้นที่ยืนพิงเสารออยู่ใต้หลอดไฟส้ม กล้องฟิล์มโบราณแขวนอยู่บนไหล่ของเขา เขาเรียกตัวเองว่าโทวิน แต่เพื่อนเรียกเขา ‘โท’ มากกว่า
โทวินยกกล้องขึ้นมาดูแล้วส่ายหัว เป็นท่าที่เขาทำเมื่อไม่อยากยิ้มแต่ปากก็ยังยกช้าๆ เขารอใครสักคนที่ทำให้โลกใบนี้ชัดขึ้นเมื่อกดชัตเตอร์ เขาไม่ค่อยพูดเรื่องอนาคตกับใคร แต่กล้องของเขาพูดแทนได้ดี ภาพที่เขาเก็บคือสิ่งที่เขาเก็บไว้สำหรับคืนที่เขาไม่กล้าเล่า
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: รักวัยเรียน,เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ,มหาวิทยาลัย,หวานละมุน,ความต่างเป้าหมาย,การเติบโต,รักค่อยเป็นค่อยไป,ความทรงจำ
