สมาคมลับ…รับฝากฝัน

เสียงนาฬิกาปลุกดังลั่น ข้าวตูสะดุ้งตื่นทั้งที่ยังไม่รู้ว่าเป็นวันสำคัญอะไร ใต้เตียงนอนคู่หอนักศึกษานั้น เพื่อนสนิทของเขา ‘จอม’ กำลังง่วนกับการตั้งสมุดบันทึกและปากกา โครงการนี้มันต้องเวิร์ค มันต้องยิ่งใหญ่! เขาบอกตัวเองต่อหน้าข้าวตูที่เพิ่งลืมตามาแบบงง ๆ

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“มึงจะประชุมอะไรอีกวะ ซัมเมอร์ก็ต้องพักดิ” ข้าวตูบ่นพลางเกาหัว

“นี่แหละจังหวะ! ทุกคนว่าง ไม่มีใครอยากทำอะไร งั้นเราต้องหากิจกรรมรวมคนให้ได้!” จอมกระตือรือร้น

ข้าวตูถอนหายใจแรง จอมเป็นแบบนี้เสมอ เวลาตื่นเต้นกับแผนใหม่ แม้กระทั่งตอนจะสั่งข้าวแกงก็ยังมี Mind Map ส่วนข้าวตูขอแค่มีมื้อเช้า ไม่สนผังชีวิตหรืออุดมการณ์ใด ๆ

จอมยื่นแฟ้มลับที่เขียนปากกาใหญ่ ๆ ว่า “สมาคมลับ…รับฝากฝัน” ให้ข้าวตูดู ข้าวตูอ่านแล้วทำหน้าฉงน “นี่จะตั้งชมรมปลอม ๆ ไว้หลอกขอทุน หรือไงวะ”

“มึงไม่เข้าใจ คนชอบมีเป้าหมายแต่ไม่กล้าเริ่ม สมาคมเราจะช่วยสนับสนุนให้พวกนั้นกล้าตามฝัน!” จอมพูดมั่นใจ ข้าวตูยักไหล่ “แล้วฝันของกูคืออะไรวะ”

แต่ก่อนที่จอมจะอธิบาย หัวหน้าหอหญิง ‘เอม’ ซึ่งเป็นคู่กัด(และเป้าหมายลับของจอม) เดินเข้ามาด้วยสายตาพิฆาต เพราะเจอป้ายโปสเตอร์แปลกๆ ติดหน้าหอว่า “รับฝากฝัน ไม่ผิดกฏใด ๆ!” เอมหอบแฟ้มระเบียบมาคุย

“นี่มันอะไรอีก ทำแบบนี้ต้องมีแผนใช่ไหมจอม เออ ข้าวตูด้วย หัวเด็ดตีนขาดก็ไม่เชื่อสองคนนี้สำนึกดี!” เอมจิกเสียงขณะจ้อง
ข้าวตูหัวเราะ “แค่ฝัน ไม่ถึงกับต้องใช้กฏหมายมั้งครับ”

จอมรีบร่ายแผนให้เอม จะจัดมินิกิจกรรมพูดคุยตามฝันร่วมกันในมหาวิทยาลัย เอมถอนใจ แม้จะไม่เชื่อแต่โครงการนี้ไร้ช่องโหว่ (ไม่นับความหลอนของชื่อชมรม) เธอยอมให้จัดแต่ขอควบคุมทุกอย่าง

เปิดเทอมใหม่ เพจ “สมาคมลับรับฝากฝัน” กำเนิดขึ้นในไลน์กลุ่มมหาวิทยาลัย ทุกคนต่างสงสัยมันคืออะไร แต่แล้วมหกรรมความเข้าใจผิดก็เริ่มขึ้น เมื่อ “แบงค์” ดาวตลกแก๊งฟุตบอล เข้าใจว่าเป็นชมรมรับจ้างทำรายงาน เลยแอบโพสต์ขำ ๆ “ฝันอยากส่งงานทันคืนนี้ จะสั่งได้ไหมพี่?”

ปรากฏว่ามีคนเข้ามาสั่งฝันแปลก ๆ เช่น ฝันอยากโดดเรียนอย่างปลอดภัย ฝันอยากกินกาแฟฟรี ฝันท่ีอยากให้แฟนหายงอน ฝันอยากได้ห้องอ่านหนังสือว่าง ๆ ทุกกรณีส่งตรงถึงสมาคม!

จอมและข้าวตูงงเป็นไก่ตาแตก ส่วนเอมนิ่งงัน “นี่พวกนายเข้าใจใช่ไหมว่าคนเข้าใจผิด?!”

แต่ข้าวตูดันเสนอ “แล้วไงล่ะ ไหน ๆ ก็สมัครกันมาแล้ว รับโจทย์แรกให้มันเป็นตำนานเลยดีมั้ยล่ะ”

จอมแววตาวาว “ตกลง! เราจะเติมฝัน…เออ เราจะเติมภารกิจให้ครบ!” เอมแทบเป็นลม “แต่ถ้ามันแย่ ห้ามพูดว่าไอเดียนี้มาจากฉัน!!”

ฉากต่อมา กลุ่มแก๊งสามคนยืนปรึกษาในโรงอาหารกลางคณะชุลมุน โต๊ะเต็มไปด้วยรายชื่อฝันพิลึก เมื่อภารกิจแรกคือ “ช่วยให้น้องภาควิชาข้าง ๆ สารภาพรักเพื่อนได้สำเร็จ” จอมคิดตั้งแผนซับซ้อน ข้าวตูเสนอลุยไปตรง ๆ เอมชี้ว่าคนที่ฝากฝันชื่อเล่น ‘ใบชา’ เป็นเพศหญิง!

เกิดคิวสนทนาเข้าใจผิด จอมคิดว่า ‘ใบชา’ เป็นผู้ชายจะสารภาพรักผู้หญิง สุดท้ายข้าวตูกับเอมถึงกับต้องเปิดรูปไลน์ให้ดู จอมยืนอึ้ง แล้วทำทีเนียน “เออ วางบทแผนต่อได้เลย แบบนี้แหละถูกต้อง!”

แผนสารภาพรักดำเนินอย่างยุ่งเหยิง จอมจัดซ้อมบทพูด ข้าวตูถ่ายคลิป ขณะที่เอมคอยกันไม่ให้คนในมหาวิทยาลัยรู้เรื่อง ภารกิจใหญ่ครั้งแรกแป้กอย่างเป็นทางการ เพราะใครต่อใครดันถ่ายวิดีโอ “ความล้มเหลวของสมาคมลับ” อัปโซเชียลซะงั้น

กลับมารวมตัวในห้องสมาคม “แย่แล้วพวก นายโดนแซะทั่ว” เอมพูดพร้อมมือกุมขมับ จอมพยายามทำเนียน ๆ “แค่ภารกิจทดลองไง เดี๋ยวภารกิจต่อไปต้องเวิร์ค”

ระหว่างนั้น ‘ดิน’ เพื่อนร่วมคลาสสายรักสงบ มาขอให้สมาคมช่วยตุ้มจี้ห้อยชื่อลูกรอดจากแมวแฟน ข้าวตูขำขี้แตก จอมให้เอมเป็นหัวหน้าทีม ค่าที่เกลียดแมวมาตั้งแต่เกิด

ปฏิบัติการเบื้องหน้า ตุ้มจี้ห้อยชื่อสู่มือเจ้าของ ผ่านการอุ้มแมวสายเลือดซ่าและภารกิจปิดหูปิดตาแฟนสาวพี่ดิน ข้าวตูดันเผลอปล่อยแมววิ่งวุ่นกลางโรงอาหาร ทำให้ทุกคนต้องวิ่งตามจับกันอลหม่าน ทั้งยังติดภาพในกล้องวงจรปิด!

ผลคือพวกเขากลายเป็นหัวข้อเมาท์ในกลุ่ม ‘คนแปลกหน้าแห่งมหาวิทยาลัย’ โดยบังเอิญ

ผ่านไปสองสามวัน แผนทุกอย่างดูจะหลุดการควบคุม ทุกคนเริ่มเอาฝันมาเล่นสนุก มีคนขอฝัน “อยากดังใน TikTok” สุดท้ายสมาคมช่วยไปแค่ได้คลิปเฟล (เพราะจอมดันตกเวทีแล้วลืมกดบันทึกวิดีโอ) มีน้องปีหนึ่งมาร้องไห้ว่าฝันจะเป็นหัวหน้าเชียร์กีฬา แต่ดันโดนลืมชื่อ ข้าวตูดันแนะนำให้แนะนำตัวเกิน 50 ครั้งในกลุ่มแชท สุดท้ายกลายเป็นมีมไปทั่ว

เอมถึงขั้นถอนหายใจรัว ๆ “ฉันไม่รู้จะอธิบายชีวิตตัวเองยังไงแล้ว” จอมเมินหัวข้อดันเสนอโครงการใหม่ “ไหน ๆ ก็เป็นศูนย์รวมฝันแบบนี้…ภารกิจต่อไปคืองานใหญ่ รับฝากฝันส่งท้ายภาคเรียน!” ข้าวตูตาโต “คราวนี้อยากฝากฝันว่าอะไรล่ะ มึงอยากลอยกระทงบนหลังคาหอมั้ง?”

กลุ่มคุยกันจนราวกับโต้วาที หมุนปัญหาทุกทาง คนแต่ละคนในมหาวิทยาลัยเข้ามาแทรกเสนอภารกิจเปิ่น ๆ เช่น ขอกอดหมอนในห้องสมุด ปาร์ตี้ตอนเช้าแบบแฟลชม็อบ หรือแต่งชุดประหลาดไปงานประชุม

วันหนึ่ง ในห้องประชุมใหญ่ของมหาวิทยาลัย ทำเนียบสมาคมลับกลายเป็นงานอีเวนต์ คนนับร้อยมาตามดู บางคนหวังฮา บางคนหวังดูไฟไหม้ เอมยืนกอดอกพยายามคุมความวุ่นวาย จอมถือไมค์ประกาศภารกิจฝากฝันที่ไม่ซ้ำใคร “ใครอยากทำอะไร ฝันให้พูดเลย!”

เหตุการณ์พลิกผันเมื่อมีนักศึกษาปีสุดท้าย (ซึงเก็บตัวเงียบมาตลอด) ลุกขึ้นมาพูดฝันของตัวเอง “ผมอยากขอแต่งเพลงให้เพื่อน ๆ ร้องเล่นที่งานนี้” ทุกคนตกตะลึง ความรู้สึกจริงจังแบบไม่ฮาก็แทรกเข้ามา คนเริ่มให้ใจ เหล่าเพื่อน ๆ ในมหาวิทยาลัยช่วยกัน แต่ง แล้วสมาคมต้องเป็นผู้ประสานงาน

ระหว่างซ้อมเพลง เกิดความวุ่นวายอีก เพราะเนื้อเพลงที่แต่งทีม แปลกจนร้องไม่ทัน ข้าวตูแกล้งบอกผิดคีย์ เอมต้องเปลี่ยนบทซ้ำ ๆ จอมคุมไม่อยู่ กว่าจะซ้อมสำเร็จต้องสลับกันตำน้ำพริกกันกลางเวที

แต่ในที่สุดทุกคนรวมตัวกันได้จริง ๆ เพลงซึ่งเฟลมาหลายรอบตอนซ้อม กลับมีคนสงสารมาช่วยร้องจนผ่าน (อาจจะออกทะเลบ้าง แต่ฮากรั้วมหาวิทยาลัย)

หลังคอนเสิร์ตเล็กประจำงานของสมาคมลับ ทุกคนประกาศว่าฝันของแต่ละคน แม้จะเฟลบ้าง แต่ก็ใกล้เคียงความสำเร็จจริง ๆ เอมยอมรับกับตัวเองว่า แม้จะไม่ชอบความวุ่นวาย แต่ก็เริ่มเข้าใจว่าบางทีฝันที่มันไม่ต้องสมบูรณ์แบบ ก็มีค่ากว่าที่คิด

ข้าวตูแหย่ “ชมรมเราคือสมาคมลับรับฝากฝันหรอ? กูว่าชื่อควรเปลี่ยนเป็นสมาคมแก้ผ้า ฮาได้ไม่พักมากกว่า” จอมสวน “ฝันคนละแบบแต่หัวใจเดียวกันเฟ้ย!” ทุกคนหัวเราะ เสียงปรบมือดังแบบงง ๆ พร้อมมุกปิดท้าย เอมบ่นปนขำ “รอบหน้า จะฝันอะไร ไม่เอาแมวแล้วนะ!”

รายชื่อฝันแปลก ๆ ใหม่ ๆ ทะยอยเข้ามาทุกวัน สมาคมลับ…รับฝากฝัน ที่ตั้งใจเริ่มจากไอเดียของจอม กลายเป็นแหล่งรวมความวุ่นวายที่ทำให้มหาลัยนี้มีสีสันที่สุดต่อไป