เสียงกริ่งเริ่มคาบเช้าวันจันทร์ยังไม่ทันขาดสาย ประตูห้อง ม.4/6 ก็ถูกกระชากเปิด ต้นโลดแล่นเข้ามาแบบเกือบจะลื่นล้ม ชูมือประกาศด้วยน้ำเสียงมั่นใจสุดขีด “ถึงแล้ว! หัวหน้าห้องคนใหม่มาแล้ว! คนเก่งอย่างฉัน พร้อมจะเปลี่ยนห้องนี้ให้เจริญก้าวหน้า!”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงเอะอะทำเอาเปิ้ล เพื่อนสนิทตัวกลมข้างหน้าต่างหันมามองนิ่ง ๆ ก่อนจะกรอกตาเบา ๆ “ใครบอกนายว่าเป็นหัวหน้าห้องน่ะ? เมื่อวานเลือกกันแล้วไม่ใช่เหรอ ต้น”
ต้นกระหยิ่มยิ้ม “แน่นอนสิ เปิ้ล! ฉันได้ยินเสียงปรบมือเพียบตอนฉันเดินผ่านห้องน้ำ นายไม่ได้ยินเหรอ? คนทั้งชั้นเชียร์ฉันเลยนะ”
เปิ้ลถอนหายใจยาว “ต้น… คนปรบมือเพราะไฟดับแล้วไฟติดอีกทีต่างหาก ไม่มีใครเลือกนายสักคน รู้ตัวไหม?”
อิงอรเดินเข้ามาสมทบ เติมความปั่นด้วยสายตาใสซื่อแบบจงใจ “เออ แต่ถ้านายจะเป็นหัวหน้าห้องจริง ก็ลองประชุมดูดิ เผื่อใครอยากคลายเครียดขำ ๆ”
ต้นยืดอก “เอาล่ะ! ในฐานะหัวหน้าห้องคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ทุกคนชื่นชอบ… ฉันจะยกระดับความสามัคคี!”
เสียงเงียบทั้งห้อง มีแต่เส้นใบไม้ปลิวจินตนาการ (และแห้งกรอบจริงๆ ที่เปิ้ลเก็บมาไว้ดูเล่น) หล่นเบา ๆ ทุกคนจ้องต้นแบบมึน ๆ แต่เขาไม่ไหวติง
ช่วงเช้าเมื่อครูสุวรรณเดินเข้าห้องมาด้วยสายตาง่วง ๆ เห็นต้นยกมือขึ้นทั้งสองข้างยิ้มหวาน “คุณครูครับ ผมต้น เป็นตัวแทนห้อง ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ!”
ครูสุวรรณนิ่งไปชั่วขณะ “เหรอ… อ้าว หัวหน้าห้องชื่อเปิ้ลไม่ใช่เหรอ?”
เปิ้ลชูมือแบบโบกปัด “ครับๆ ผมเอง…แต่ต้นเขาฮึดอยากช่วยทุกอย่าง”
ต้นรีบบอก “เปิ้ลกับผมเป็นหัวหน้าคู่! รุ่นแรก!”
เสียงเยาวชนกลุ่มหลังห้องเริ่มฮา อ่านอารมณ์ไม่ถูกว่าจริงจังหรือเล่นใหญ่ (แต่ต้นนั้นจริงใจสุด)
ชั่วโมงถัดมา ต้นหอบสมุดรายชื่อมาแจกทุกแถว ทั้งที่ไม่มีใครบอกให้ทำ ท่องชื่อผิดคนละสามรอบ “นี่ของนายหมี…อ้าว นายหมี่เหรอ ไหนล่ะขนมจีน ของแกไหมเนี่ย ป้อม? เฮ้ นายชื่ออะไรล่ะเหรอ?”
เปิ้ลนั่งมองงง “ทำไมเขามอบหมายสมุดรายชื่อให้แกไปวะ?”
ต้นหัวเราะคิก “อ๋อ ไม่มีใครเอา ฉันเลยเหมาหมดเหมือนโปร วันเดียวจบ! เดี๋ยวจัดประชุมย่อยต่อเลย”
อิงอรถือกระดาษกิจกรรมยื่นให้ “อยากลองกรอกก็กรอกเถอะ เดี๋ยวทุกอย่างคง…อะไรก็แล้วแต่เธอแหละต้น”
ไม่นาน ปัญหาก็เริ่มขึ้นเมื่อกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์ที่ต้นเลือก (ปลูกต้นไม้วงในโรงยิม) ได้รับเสียงเงียบกริบ มีแต่เสียงจิ้งหรีด (เปิ้ลใคร่ครวญอยู่ว่าจะขอหิ้วกลับบ้านดีไหม มันดูมีราคา ตลกดี)
ต้นยังมั่นใจสุดขีด “ฟังนะทุกคน การปลูกต้นไม้ในโรงยิมมันล้ำ! พวกเราจะมีอ็อกซิเจนบริสุทธิ์ระหว่างเรียนพละ!”
เพื่อนกลุ่มหนึ่งเริ่มหงุดหงิด “หัวหน้าห้องมันบ้าเปล่าวะ?” “ปลูกในโรงยิม พรุ่งนี้คงรดน้ำเจิ่งนั่นแหละ”
อิงอรจดบันทึกหัวข้อ “ชีวิตเรียน ม.4 กับหัวหน้าห้องผู้ตั้งใจแต่เพี้ยน” ขณะที่เปิ้ลแอบยิ้ม “อย่างน้อยก็ไม่ว่าง…ถึงจะวุ่นกว่าเดิมก็ตาม”
ถึงวันลงมือ ทั้งห้องกึ่งบังคับกึ่งงงตามต้นไปโรงยิม ต้นแจกพลั่วเหล็กพลาสติก (ของเด็กอนุบาล) คนละอัน อิงอรยืนขมวดคิ้ว “ต้น นี่มันพรวนดินปลูกถั่วหรือขุดหลุมฝังศพการเรียนกันแน่?”
ต้นหัวเราะอย่างมั่นใจ “การเปลี่ยนแปลงเริ่มจากสิ่งเล็ก ๆ”
เปิ้ลส่ายหน้า “เขาว่าใหญ่กว่านี้ถึงรอดนา…”
ขุดกันไปไม่นาน พลั่วหักสามอัน น้ำหกเลอะเป็นรอย เปิ้ลโดนเพื่อนกลุ่มป๊อปว่าเรื่องน้ำกระเด็น อิงอรบันทึกในสมุด “เบื้องหลังโปรเจกต์ผู้กล้าหาญ” ส่วนต้นยังชูต้นกล้า “ก้าวแรกแห่งประวัติศาสตร์!”
เสียงประกาศ “ขอเจ้าของกล่องดินสอรูปกระต่าย มารับด่วน…” ต้นคว้าไมค์ไประหว่างลาออก “ขอแจ้ง…ห้อง 4/6 เราปลูกต้นไม้ในโรงยิมสำเร็จ…ถ้ามีใครพบรอยน้ำ ให้แจ้งเปิ้ล หัวหน้าร่วม!”
เสียงห้องอื่นฮือ ทุกคนงง เปิ้ลหน้าซีด “ต้น! ทำไมโยนมาให้เราวะ!”
ทั้งห้องเริ่มคิดจะแฉหัวหน้าห้องกันยกใหญ่ มีคนอาสาแอบเปลี่ยนป้ายชื่อประธานห้องระหว่างต้นแวะกินนมเปรี้ยว อิงอรเองก็เห็นดีด้วย “เอาไหม ขย่มบัลลังก์มั่นใจผิด ๆ สักรอบ” เปิ้ลยักไหล่ “แต่เขาตั้งใจดี…แต่แค่มั่นใจแปลก ๆ นะ”
ตอนบ่าย ป้ายประธานห้องกลายเป็นชื่อ “ต้น-หัวหน้าห้อง(ซ้อมลงจากบัลลังก์)” ต้นเดินมาก่อนจ้องงง “ใครเขียนเล่นแบบนี้? มันต้องเป็น ‘หัวหน้าห้องตลอดกาล’ ไม่ใช่เหรอ?”
อิงอรแซะ “หัวหน้าห้องประกาศศึกตอนเย็นจะเป็นใครดี?”
ปัญหาวุ่นเริ่มบานปลายเมื่อข่าวลือว่ามีหัวหน้าห้อง 3 คนวิ่งไปทั่วโรงเรียน เผลอ ๆ บางคนคิดว่ามีการเมืองในห้อง ต้นประสานงานขอแถลงข่าวช่วงพัก!
เปิ้ลส่ายหน้าว่า “แถลงข่าวหัวหน้าห้อง ม.4/6? นี่โรงเรียนไทยหรือเวทีหาเสียง?”
ทั้งห้องรวมกันต่อหน้าไม้กระถางในโรงยิม ต้นยืนอ่านแถลงการณ์ยืดยาวว่าคนในห้องทุกคนเท่าเทียม “ใครอยากเป็นหัวหน้าก็มาสมัคร รอบต่อไปคือ…ปลูกพริกในห้องน้ำ!” เพื่อนบางคนหัวเราะกรามค้าง บางคนเฉยชา บางคนงงหนัก
ขณะเดียวกัน ครูสุวรรณได้ข่าว เลยเรียกทั้งทีมไปคุย “อธิบายให้ครูฟังทีซิ ทำไมปลูกต้นไม้ในโรงยิม?” ต้นตอบตรง ๆ “เพราะจะได้อากาศดีครับ ครู!”
ครูมองหน้าเปิ้ลกับอิงอร เปิ้ลรีบสวนเบา ๆ “หลักวิทยาศาสตร์ล้วน ๆ ครับ…ส่วนไอ้ที่ปลูกในห้องน้ำนั่น…ฟังดูแปลกจริง ๆ”
อิงอรช่วยเสริม “แต่มันก็ทำให้ทุกคนพูดคุยกันมากขึ้นนะคะครู วุ่นแต่อบอุ่น!”
ครูเงียบครู่หนึ่ง “แล้วจะเก็บต้นไม้ยังไง ถ้าอีกสามวันจะมีงานกีฬาในโรงยิม?”
ต้นฟังแล้วนิ่ง “อ้าว…ต้องเอาออกเหรอครับ…”
ทั้งกลุ่มละเหี่ยใจ ครูสั่งงานให้ช่วยขุดย้ายต้นไม้ทั้งหมดภายในเย็นนี้ ต้นถอดใจไม่เป็น ท่องมนต์ “ผมสัญญาครับ อีกครั้งผมจะทำให้ดีที่สุด”
เปิ้ลกระซิบ “ขอให้ไม่ต้องปลูกในส้วมจริงนะ”
ขณะแก้ปัญหา ทุกคนช่วยกันขุด แต่หลุมเต็มไปด้วยโคลนและรองเท้าติดโคลนทั้งห้อง เปิ้ลหาโอกาสบ่น “ชีวิตฉันเพิ่งเคยเป็นหัวหน้าห้องที่ต้องใช้พลั่วขุดโคลนครั้งแรก” อิงอรขำ “ได้ประสบการณ์ใหม่ ดีออกนะ ต้องขอบคุณความมั่นใจของต้น”
ช่วงท้ายก่อนเลิกเรียน ต้นเหนื่อยแต่ยิ้ม “ขอบคุณทุกคนเลยนะ ฉันรู้ว่าฉันเพี้ยนบ้าง แต่ถ้าไม่ได้พวกนาย ห้องคงไม่สนุกขนาดนี้”
เปิ้ลเอามือโอบไหล่ “เอาดี ๆ นายเก่งเรื่องสร้างปัญหา…แต่ก็ดีที่ไม่เคยหยุดพยายามแก้”
อิงอรเสริม “ใช่ จริง ๆ ต้นอาจจะเป็นหัวหน้าห้องที่เหมาะก็ได้นะ…สำหรับห้องที่ชอบเรื่องวุ่น ๆ”
ต้นหัวเราะ “โอเค เดี๋ยวรอบหน้าพาไปปลูกถั่วงอกบนเมฆ!”
ทั้งห้องฮา กระโจนเข้าหากัน ปิดฉากความวุ่นวายของหัวหน้าห้องผู้ตั้งใจจริง มั่นใจเกินจริง และกล้าทำสิ่งที่ไม่มีใครกล้าลอง
อิงอรบันทึกอีกข้อ “ชีวิตหัวหน้าห้อง…ที่ไม่มีใครอยากให้เป็น แต่ห้องก็ขาดไม่ได้”
