เสียงสัญญาณกริ่งของโทรศัพท์มือถือดังกังวานในห้อง 417 หอพัก “สี่เหลี่ยม” ที่ขึ้นชื่อว่าซีเรียสสุดในมหา’ลัย ประวัติเคยเกิดม็อบผู้ดูแลหอเพราะขโมยแมวน้ำ ไม่มีนักศึกษาคนไหนลืมฉายานี้ได้ง่าย ๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ไอ้โฉม โทรศัพท์แกดัง!! จะไม่รับหน่อยเหรอวะ!” โก๋ พี่ว๊ากปีสามท่าทางมาดเข้มแต่เสียงติดสำเนียงบ้านเกิด โวยจากมุมเตียง พลางเบะปากขว้างหมอนใส่โฉม เพื่อนร่วมชาติผู้มักคิดมากจนชีวิตติดดราม่าตลอดเวลา
“ต้องเป็นข่าวร้ายแน่ๆ” โฉมพึมพำอย่างวิตก พลางมองหน้าจอที่ขึ้นชื่อ ‘เจี๊ยบ’ เพื่อนซี้คนหนึ่งของก๊วน หัวหน้ากลุ่มมาดเนิร์ดผมหยิกผู้เชื่อว่าตนเกิดมาเพื่อสร้างสิ่งประดิษฐ์เปลี่ยนโลก
“เฮ้ยโฉม แกจะรับหรือจะปล่อยให้มันโทรจนน้ำตาไหลวะ?” ไข่ เพื่อนอารมณ์ติ๊งต๊องผู้เป็นเมียรักของเตาไมโครเวฟประจำหอแซว พลางซดบะหมี่ถ้วยเสียงดัง
เสียงกดรับโทรศัพท์ตามด้วยเสียงโวยวายจากเจี๊ยบ “ช่วยด้วยยยย พวกแก! ไฟไหม้ ไม่สิ ไฟไหม้ในอีเมล! มีผู้หญิงส่งเมลมาบอกว่าฉันถูกล็อตเตอรี่! แล้วเขาบอกขอเลขบัญชีฉันไปแล้ว ไว้ใจได้ไหม!!”
ทั้งห้องนิ่งอึ้ง 3 วินาที ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะ โก๋ขำจนตัวสั่น “มึงจะซื่อบื้อไปถึงไหน เอาเลขบัญชีให้ไปแล้ว?”
โฉมเครียด “แกเจี๊ยบ มันหลอกลวง! โอ๊ย ฉิบหายละ!”
เจี๊ยบยังไม่เข้าใจ “ไม่ๆ ฝรั่งเขาใจดี แถมรูปก็สวยมาก ส่งมาให้ดูตั้ง 2 รูป”
ไข่วางถ้วยบะหมี่จริงจัง “พวกเรา ถ้าเพื่อนโดนหลอก เราต้องช่วย จริงไหม?”
โก๋ยักไหล่ “ไม่ใช่หน้าฉันนะเว้ย แต่ถ้าโดนโกงแล้วข่าวถึงพ่อแม่ ฉันก็ซวย ไปช่วยมันเหอะ!”
ทั้งกลุ่มตกลงวางแผนจะหาทางกู้เงินและกู้ศักดิ์ศรีให้เจี๊ยบ ด้วยความที่แต่ละคนมีวิธีคิดต่างกันสุดขั้ว การร่วมมือกันจึงไม่มีอะไรราบรื่นเลยแม้แต่ขั้นแรก
เมื่อออกจากห้อง โฉมบอก “เราต้องคุยกับพี่รักษาความปลอดภัย ขอให้เขาช่วยล็อคระบบเน็ตหอพักนะ จะได้ปิดทางแฮกเกอร์”
ไข่ขัดขึ้น “แก เราต้องทำพิธีขับไล่วิญญาณไอที! ไปเตรียมธูปกับน้ำแดงสิ!”
โก๋ถอนหายใจ แต่ยอมไปกับเพื่อนทั้งสอง
ขณะเดียวกัน เจี๊ยบที่ถูกทิ้งไว้คนเดียวในห้อง พบว่าตัวเองล็อคจอคอมไม่ได้ รีบโทรหาช่างเทคนิคหอด้วยอาการตื่นตระหนก จังหวะเดียวกับแม่บ้านชาวลาวมาทำความสะอาด แล้วเข้าใจผิดว่าคอมเจี๊ยบติดไวรัสจริง วิ่งไปกรี๊ดแจ้งผู้ดูแลจนเรื่องราวกลายเป็นความปั่นป่วนขยายวง
อีกฟาก โฉม ไข่ โก๋ เข้าเวรที่ลิฟต์หอ โดยขัดแย้งกันเองว่าใครจะคุยกับพี่ รปภ. โฉมตั้งทฤษฎีอย่างจริงจัง “ให้ไข่คุย พอ รปภ. สับสน เขาจะรับปากทุกอย่าง”
ไข่ตั้งท่าเต็มที่ เดินไปหาพี่ชัย รปภ. “พี่! ถ้าใช้แป้งข้าวโพดจะกันไวรัสได้ไหมอะ!”
พี่ชัยอึ้ง แล้วตอบปลอบ “อ๋อ เอ่อ… ได้…อย่าลืมหุ้มแป้งทั้งเครื่องนะน้อง!”
โฉมกับโก๋หน้าจืดกลับห้อง เจอเจี๊ยบที่หน้าซีดกว่าเดิม บอกว่า “ผู้ดูแลหอบอกจะมาตรวจว่าเครื่องติดไวรัส เพราะแม่บ้านตกใจเสียงแปลก โอ๊ย ฉันจะแย่แล้ว!”
ทั้งสามเริ่มเถียงเรื่องวิธีแก้ปัญหา โฉมอยากรีบร้อนแจ้งผู้ใหญ่ ไข่เสนอให้สร้างเสียงรบกวนลบล้างไวรัสด้วยลำโพงเสียงแมว ส่วนโก๋อยากซ่อนคอมเจี๊ยบในกล่องพัสดุ ทุกคนไม่มีใครยอมใคร จนแผนแปรเปลี่ยนเป็นตัวใครตัวมัน
ขณะที่เรื่องในหอเริ่มวุ่นวาย มีนิสิตในหอท่านอื่นมาตะโกนหน้าห้อง “ข้างในทำอะไรกันวะ เสียงดังไปถึงระเบียง!”
เจี๊ยบเปิดประตูจนเสียงคอมพ์หัวเราะจากโปรแกรมไวรัส (ตั้งไว้เป็นเสียง warning) ลั่นลั่น นิสิตข้างห้องพลอยแตกตื่นและเข้าใจผิดว่าห้อง 417 เล่นเกมพนันออนไลน์แอบ ๆ
สถานการณ์เริ่มหนักขึ้น เมื่อทุกคนต่างหาทางซ่อนคอม ไม่ให้เจ้าหน้าที่หอพักมาตรวจ แต่ก็เกิดผิดพลาดตลอดเวลา ไข่เอาคอมแอบใส่ตู้บะหมี่ หน่องโก๋หิ้วกล่องพะรุงพะรังตกบันได เจี๊ยบแอบพิมพ์ขอโทษในกลุ่มไลน์นิสิตแต่ดันพิมพ์ผิดไปลงกลุ่มอาจารย์ประจำหอ!
ช่วงกลางดึก โฉมได้ยินเสียงใครบางคนคุยโทรศัพท์เดินตามทางเดิน คิดว่าเป็นขบวนการหลอกลวง เข้าคลุมโปงเอาหัวโขกประตูเพื่อน จะไปขอความช่วยเหลือ ก่อนพบว่าเป็นลูกเจ้าของหอที่พูดธุรกิจเสียงดัง
ขณะเดียวกัน ไข่พยายามใช้ “แป้งข้าวโพด” ทาตัวเองทั้งแขน เชื่อว่าจะแก้ไวรัสได้ แล้วสร้างความเลอะเทอะจนไนท์บอยมาดู แล้วแปลกใจว่าทำไมเด็กหอสะอาดเกินมนุษย์
เกิดการเข้าใจผิดรอบใหม่ ผู้ดูแลหอสงสัยว่าเด็กห้อง 417 มีการทดลองผิดกฎหมายในห้อง โก๋จึงวางแผนพาเพื่อนหนีออกนอกหอ ตอนตี 3 แต่ไปติดลิฟต์ร่วมกับแม่บ้านและพี่ รปภ.
ในลิฟต์ มีการโต้วาทีเรื่องคอมร้อนหนัก สัญญาณไวรัส ไข่จบปัญหาด้วยการจามแป้งข้าวโพดกลางลิฟต์ ส่วนแม่บ้านโมโหเพราะต้องทำความสะอาดอีกรอบ พี่ รปภ. เริ่มสงสัยเด็กหอมีอาการประสาทหมู่
สุดท้ายหลังความวุ่นวายทั้งคืน เช้าตรู่ถึงเวลาตรวจคอมที่ห้อง 417 เจี๊ยบเครียดน้ำตาแทบร่วง โฉมเดินวน เงียบไม่พูดอะไร ส่วนไข่จ้องโทรทัศน์เหมือนพร้อมระเบิดตู้เย็น โก๋นั่งใกล้ประตูเฝ้าระวังยิ่งกว่าในภาพยนตร์บู๊
เมื่อเจ้าหน้าที่มาถึง กลับพบว่าเครื่องไม่มีไวรัสใด ๆ และเรื่องล็อตเตอรี่อีเมลนั้น เป็นแค่สแปมทั่วไป ไม่มีข้อมูลรั่วไหลของบัญชีเจี๊ยบ เพราะเจ้าตัวเปลี่ยนรหัสผ่านทัน ปัญหาหมดลงแบบเรียบง่าย รวดเร็วเหลือเชื่อ แต่เมนู “แป้งข้าวโพดแก้ไวรัส” กลายเป็นประโยคตลกประจำหอจนถึงปีหน้า
ขณะนั่งกินข้าวเช้าด้วยกันสี่คน โฉมพูดอย่างโล่งใจ “โชคดีที่แผนของเรามันไม่แย่ขนาดนั้นเนอะ…” ไข่สวนพร้อมรอยยิ้มเอ๋อ “แต่ต่อไปถ้าคอมใครติดไวรัส บอกฉันนะ ฉันมีสูตรแป้งสำรอง!” เจี๊ยบหัวเราะแต่กลั้นน้ำตาแห่งความโล่งใจไม่อยู่ ส่วนโก๋ลอบส่งบะหมี่ถ้วยให้ไข่เป็นรางวัลแผน “ซับซ้อนดีที่สุดในหอ”
ขณะเสียงหัวเราะเฮฮาดังสนุกสนาน พี่ รปภ. เดินผ่านมาเห็น ร้องทัก “คืนนี้มีใครอยากทาแป้งก่อนไหม?” ทุกคนหัวเราะลั่นหอ เสียงบะหมี่ถ้วยตกพื้นติ๋งเป็นมุกปิดท้าย
