เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นตอนตีสอง เป็นเสียงแปลกหู เสียงที่ทำให้เอิร์ธลุกจากเตียงด้วยหัวใจเต้นแบบไม่ค่อยมั่นใจ ตัวเขาเป็นคนคิดมาก เลยจินตนาการเสียงนั้นว่าเป็น ‘สายลับ’ จากภารกิจลับไร้ตัวตนที่เขาวาดไว้ในหัว เอิร์ธเงยหน้ามองเพดาน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ดูหน้าจอแล้วมองไปทางหน้าต่างห้องเหมือนกลัวจะมีใครส่องดู
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“กูว่า…มันต้องมีใครซ่อนอะไรในหอนี่แน่” เอิร์ธพึมพำ แล้วไปกระซิบบอกบอสเพื่อนร่วมห้องจอมขี้เกียจสุดใจ
บอสนอนเบียดหมอนข้าง ตะแคงแล้วเอียงคอถามเสียงงัวเงีย “แล้วเกี่ยวไรกับเราวะ?”
“มันคือภารกิจลับ โว้ย! กุญแจสำคัญต้องอยู่สักที่ในนี้” เอิร์ธพูดอย่างตื่นเต้น เดินวนไปมาในห้อง มือกอดอกเหมือนผู้เชี่ยวชาญด้านงานสายลับ
บอสกลอกตา เหมือนอยากพังความลับนี้ด้วยหมอน แต่สุดท้ายก็ตัดใจ “ขออีกสิบนาที…”
เอิร์ธไม่รอ หยิบไฟฉายจิ๋วออกจากลิ้นชัก พุ่งออกห้องเหมือนพระเอกหนังสายลับ ส่งซิกให้บอสแต่ไม่มีใครเห็น บอสไม่ได้ขยับไปไหน นอกจากกลับไปกอดหมอนแน่นกว่าเดิม
เอิร์ธค่อย ๆ เดินช้า ๆ ตามระเบียง เสียงร้องกรนจากห้องถัดไปบ่งบอกว่าซัน เพื่อนชั้นล่างสุดในหอ เป็นเหยื่อคนต่อไปที่เอิร์ธอยากชวนเข้าทีมสายลับ
เอิร์ธเคาะประตูซันแบบเบา ๆ แต่จังหวะเคาะขาด ๆ เกิดเสียงดังเกินควร ซันสะดุ้งตื่น “ใครวะ! แม่! ไฟดับ!”
เอิร์ธรีบเอามือตบปากตัวเอง แล้วกระซิบ “กูเองซัน เอิร์ธ เพื่อนที่ติดหอ จะชวนหากุญแจลับ… มีหลักฐานอะไรแปลก ๆ ในหอละเปล่าวะ”
ซันพยายามปรับแว่นในความมืด กระซิบตอบ “ปกติถังกระดาษข้างล่างแม่บ้านชอบซ่อนของ…แต่กูไม่รู้ว่ากุญแจอะไร” ซันคิดว่าเอิร์ธพูดถึงของหายเพราะแม่บ้านชอบเก็บของไว้ที่เจอ…
ข้างล่างเสียงงัวเงียเดินขึ้นมาอีก “เอิร์ธ ซัน! เล่นอะไรกันแต่เช้า!” เมย์ เจ้าของหอพักผู้ชอบจับผิดทุกความเคลื่อนไหว สวมชุดนอนลายเป็ดแซลมอนแต่หน้าดุ
เอิร์ธสบตาแล้วพูดเสียงเบากับซัน “อย่าบอกเมย์ว่ากำลัง…สืบคดี” ซันมองหน้าเอิร์ธตาโต “คือถ้านายบอกเมย์ เดี๋ยวเมย์เจอ แกก็จบไง”
เมย์ขมวดคิ้ว “ใช่! ฉันไม่ชอบคนซ่อนของหรอก ไม่มีอะไรในหอนี้ที่ฉันไม่รู้! หรือไม่จริง?”
เอิร์ธเหงื่อตก แต่เก๊ก “มันเป็นภารกิจที่เราต้องพิสูจน์ความกล้าหาญอะ… เอิ่ม นายคิดว่าในหอมีกุญแจพิเศษอะไรซ่อนอยู่มั้ย”
“กุญแจห้องเลข 4?” เมย์ตอบแบบตรงไปตรงมา ท่าทางไม่ไว้ใจ “นอกจากนั้น มีอีกเหรอ?”
เอิร์ธและซันสบตากันแบบงง ๆ ต่างฝ่ายต่างไม่รู้จริง ๆ ว่าต้องหาอะไร ซันเลยถาม “เออ สรุปเราหาอะไรนะ?”
“กุญแจลับ!” เอิร์ธย้ำ ซันกับเมย์พยักหน้าแต่ดูไม่ค่อยเชื่อ
เสียงโทรศัพท์ของบอดี้ เพื่อนต่างคณะที่แวะมานอนหอด้วยดังขึ้น เขาโผล่หน้ามาพร้อมหาว “มีอะไรวุ่นวายมั้ย? เมื่อคืนเหมือนฝันว่ามีโจรขึ้นหอ”
เมย์งงหนัก “เมื่อคืนไม่มีใคร ปีหน้าก็จะไม่มี!” สายตาย้ำว่าทุกอย่างต้องอยู่ในคอนโทรลตนเอง
เอิร์ธรีบคิดแผนต่อ “โอเค เราต้องแบ่งทีม ตรวจสอบทุกชั้น หาเบาะแส ใครเจอก่อนเป็นฮีโร่หอ…”
บอส แอบหัวเราะง่วง ๆ “หื้อ…จัดไป เอิร์ธ นายแจกซองขาวหรือเปล่า?” ทุกคนเงียบไปแป๊บ ซันพยายามกลั้นขำ เอิร์ธตอบ “ซองขาวไม่มี มีแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป!” บอดี้หลุดขำ สถานการณ์ตึง ๆ ผ่อนคลายขึ้น
แต่ทุกคนก็เริ่มแบ่งทีมกันจริงจัง เมย์คุมบอส ซันจับคู่เอิร์ธ ส่วนบอดี้ไปสำรวจดาดฟ้าแต่ลืมหยิบกุญแจ เลยต้องยืนเกาหัวหน้า stairway ประมาณห้านาที
ซันกับเอิร์ธลงไปชั้นล่าง พยายามส่องถังกระดาษ เอิร์ธก้มหน้าก้มตาหาหลักฐานแต่ซันหยิบกระดาษเก่า ๆ ขึ้น “นี่มัน…ใบแจ้งซ่อมปีที่แล้ว”
เอิร์ธหน้าเสีย “เคยหากุญแจไม่เจอเหมือนกันเนอะ” ซันพยักหน้า “มึงจะรู้มั้ย กูงงเหมือนกันว่ามึงจะหาทำไม”
ขณะเดียวกัน เมย์กับบอสเจอกระเป๋าเก่าที่ห้องเก็บของ บอสเปิดดูกล่องซักผ้า “นี่มัน…ถุงเท้านาย! เอิร์ธ!”
เมย์ถอนหายใจ “ทุกคนมีภารกิจของตัวเองสินะ” เธอเริ่มรู้ตัวว่าหอกำลังจะวุ่นวายเพราะความคิดมากของเอิร์ธ
บอดี้บนดาดฟ้าตะโกนถามข้างล่าง “เจอกุญแจยัง?” ซันตะโกนขึ้นไป “ยังงง ไม่แน่ใจว่าหาอะไรอยู่!”
เอิร์ธหัวเสีย ชักไม่แน่ใจว่าตัวเองยังหาอะไรกันแน่ แต่ก็ยังไม่ถอย “เอาน่า มีอะไรอยู่แน่”
เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ทุกห้องถูกงัดออกมาเช็ค มีทั้งกล่องข้าวเก่า ถุงเท้าแห้งแข็ง กระดุมที่ไม่มีเสื้อใส่ จดหมายเก่า ๆ ยังไม่มีกุญแจลับ
ในที่สุด เมย์หงุดหงิดสุดขีด “หยุดก่อน! ใครเป็นคนเริ่ม!” เอิร์ธลังเล “ฉะ…ฉันเอง” เมย์ถอนหายใจ “ขอบใจที่ความคิดสร้างสรรค์ของนายทำให้หอฉันกลายเป็นสนามรบ”
บอสสวน “งั้นเย็นนี้ช่วยกันเก็บของด้วยนะ ถ้าหาของลับไม่เจอ…”
ซันขำแห้ง ๆ “หรือมันจะอยู่ในใจเรา ฮิ้ว~” ทุกคนหันขวับ ซันรีบยิ้มแหย “ล้อเล่นครับ!”
ตอนสาย เริ่มมีคนในหอคนอื่น ๆ ออกมารุมดู “หาอะไรเหรอครับ?” บอดี้ตอบแทน “กุญแจลับของเอิร์ธ!” คนอื่น ๆ มองหน้ากันเลิ่กลั่ก มีคนเริ่มแพร่ข่าวลือว่าอาจมีของมีค่าถูกซ่อนไว้ในหอ บางคนแอบเช็คกล่องรองเท้าตัวเองเสียเอง
กลางวัน หอพักกลายเป็นสนามสอบความอดทน บางคนหากุญแจไปก็ลองไขประตูห้องว่าง ฮาจนขำขอบประตูหลุด หลายคนเสนอกุญแจแม่บ้าน บางคนเสนอไขควง บางคนเสนอเงินรางวัลถ้าเจอกุญแจลับจริง
สุดท้าย ทุกคนเหนื่อยและงง เอิร์ธเองก็เริ่มสับสน กับเป้าหมายแรกของตัวเอง บอสถาม “แล้วถ้าไม่เจอล่ะ เอิร์ธ?” เอิร์ธตอบ “ก็…อย่างน้อยก็ได้รู้ว่าพวกนายพร้อมแพ้ภัยไปกับกู”
เย็นวันนั้น ข้าวของทุกอย่างถูกจัดเรียง เมย์ยิ้มอ่อน “ขอบคุณที่ช่วยกันหาตั้งแต่ตีสองถึงหกโมงเย็น…” ทุกคนส่งเสียงเฮโดยไม่รู้ว่ามันเฮเพราะอะไร
สุดท้าย บอสยื่นถุงเท้าข้างหนึ่งให้เอิร์ธ เอิร์ธหัวเราะ “อันนี้แหละ กุญแจลับของใจคน ใครใส่ก็ไม่เหม็น…” ซันตบหลัง “ถ้ากุญแจหมายถึงความสามัคคี เราก็ไขสำเร็จ!”
เสียงเมย์แทรกขึ้น “ต่อไปถ้าอยากเล่นเกมลับ ขอชวนก่อน!” ทุกคนหัวเราะ บอดี้เดินมาแจกบะหมี่กล่องละสิบบาท สถานการณ์ไร้ซึ่งกุญแจลับ แต่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เอิร์ธนั่งมองเพื่อน ๆ ทั้งหอ เห็นซันคุยกับเมย์ บอสแย่งบะหมี่ บอดี้ยังเช็ดเหงื่อบนดาดฟ้า เขาคิดในใจ “ความลับก็เหมือนรองเท้าผ้าใบ บางที…อยู่ใกล้ตัวแต่ไม่รู้ตัวเลย”
เมื่อแสงเย็นสาดลงที่สนามหญ้าหน้าหอ เอิร์ธยิ้มกว้าง “อาจไม่มีภารกิจลับจริง ๆ มีแต่ภารกิจที่เพื่อนตั้งใจช่วยกันต่างหาก”
เสียงหัวเราะดังก้องหอพัก ทิ้งท้ายวันวุ่น ๆ กับภารกิจ (ไม่) ลับ ที่ไม่มีวันถูกเปิดเผยว่าจริง ๆ แล้ว กุญแจลับอยู่ไหนกันแน่
