ไฟหอพักส่องแสงวอมแวมเหนือข้าวของที่กองระเกะระกะ บอลแบกกล่องเข้ามาด้วยสีหน้ากึ่งตื่นเต้นกึ่งกังวล มือข้างหนึ่งจับเป้ มืออีกข้างถือลังพลาสติกแน่นราวกับกลัวของจะโดนขโมย ตั้งแต่วันรับน้องมา นี่คือครั้งแรกของการอยู่หอ แต่สิ่งที่บอลไม่ได้เตรียมคือความวุ่นวายที่กำลังรอต้อนรับเขาตั้งแต่วินาทีแรก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“วางดราม่าลงก่อน ขอที่เดินหน่อย” เสียงดุ ๆ ดังขึ้นกลางห้อง บอลหันไปเจอกับจิน หนุ่มแว่นท่าทางเรียบร้อย ที่กำลังขีดลิสต์ชื่อ ‘ของห้ามวางในห้อง’ ลงกระดาษจดลายมือสวยงาม จินยืนนิ่ง พกพลังคิดเองเออเองระดับสูง
“ขอโทษครับ พอดีผมหาที่วางไม่เจอเลย…” บอลอ้ำอึ้ง สายตามองหาเตียงว่าง จินโยนกระดาษโน้ตสีชมพูแปะไว้บนเก้าอี้ ‘ขอพื้นที่ส่วนตัว’
จังหวะนั้น ป้อป รูมเมตคนที่สาม เปิดประตูโครม ลากกระเป๋าเดินทางไซส์บึ้มเข้ามา สวมเสื้อกล้ามลายสไปร์ทแต่แสร้งทำเท่ “โอ้ย หอมตรึงใจ มีแต่กลิ่นความฝันกับอากาศหอ ฮ่า ๆ ๆ” ป้อปพูดเหมือนซุปเปอร์สตาร์แต่ท่าทีจนน่ากลัว
“ตรงนั้นเขาห้ามวางกล่องนะบอล” จินเตือนแบบมารร้ายกระซิบก่อนชี้นิ้วเป๊ะ ๆ “ตรงนั้นไว้ให้วางความคิดถึงบ้านอย่างเดียว”
“งั้นขอวางซ้อนความหิวไปก่อนแล้วกัน” บอลตอบพร้อมวางกล่องขนมบนลังตัวเอง
ป้อปลูบคาง หรี่ตา “เอาล่ะ พวกเรา มาประชุมหอ! คืนนี้เราจะประกาศศักดาความเป็นหนึ่งของหอนี้! ใครเสนออะไรมาได้เลย!”
จินถอนใจ “เสนอว่า งดเสียงดังหลังเที่ยงคืน สวมถุงเท้าในห้อง และอย่าเอาน้ำแข็งใสมาเก็บใต้เตียงอีก”
บอลยิ้มแหย “ผมขอที่ไว้กินบะหมี่ตอนตีสอง… แบบเงียบ ๆ…ได้ไหมครับ”
โป๊ปไม่ฟังใคร “ผมว่าควรจัดปาร์ตี้ต้อนรับแบบครบทุกกระบวนท่า! บุฟเฟต์ข้าวแกงรวมญาติ ให้ดูว่าหอเราแน่นแฟ้นแค่ไหน! ใครจะเชิญญาติมั่ง?”
จินหรี่ตา “ญาติ? อืม…ว่าแต่ ปกติญาติใครเขามาหอนักศึกษา?”
บอลหัวเราะงง ๆ “จริงด้วย…ผมไม่มีญาติอยู่ในเมืองนี้เลยนะ”
โป๊ปยังมั่น “ไม่เป็นไร! งั้นเราทำเสียงอึกทึกให้คนข้างห้องมาร่วม แบบนี้ยังไงก็เหมือนญาติ! อะ ประกาศหน้าประตูไว้เลย”
จินขมวดคิ้วแรง “ผมไม่แน่ใจว่าความแน่นแฟ้นกับความวุ่นวาย มันห่างกันแค่กระดาษโน้ตแผ่นเดียวหรือเปล่าเนี่ย…”
เช้าวันต่อมา การประชาสัมพันธ์แบบทันใจของป้อปบังเกิดผล ทว่าผลที่ได้คือชาวหอหลายห้องโผล่หน้ามาถาม “ญาติใครตายเหรอ? มีแต่งดำเต็มทางเดิน” เสียงหนึ่งถามด้วยความงงขณะบอลกำลังอ้าปากจะอธิบาย โป๊ปพูดแทรกทันที “ไม่ตายครับ ญาติยังอยู่ แต่เราคิดถึงมาก เลยนั่งรวมกันไว้อาลัย…เอ๊ย ไว้รวมญาติ!”
จินหยิบโน้ตลายมือสวยมาแปะประตู ‘สับสนให้สุด แล้วหยุดที่ห้องนี้’ บอลหัวเราะเจื่อน ๆ “แบบนี้ใช่มั้ยที่เค้าเรียกว่าทำสิ่งเล็กให้บานปลาย?”
โป๊ปไม่หยุดแผน จัดแจงเคลียร์ห้องนั่งเล่นขนาดย่อม ตั้งโต๊ะวางขนมขบเคี้ยวห่อเล็ก ๆ แขกทะยอยมา หลายคนรู้งานผิด บางคนเอาพวงหรีดมาด้วย คิดว่าเป็นงานศพย่อย ๆ คู่แฝดห้องข้าง ๆ ถือลูกบอลกับนำ้ส้มเผยสีหน้างุนงง “ไม่ใช่งานกีฬาสีเหรอพี่!? ทำไมเครื่องเซ่นเต็มโต๊ะเลย”
บอลถามจินเบา ๆ “เราหยุดป๊อปทันมั้ยเนี่ย?”
จินมองป้อปกระตุกไหล่ “ถ้าหยุดได้ ก็คงไม่มีหอวุ่น ๆ แบบนี้หรอก”
ป้อปเริ่มประกาศด้วยไมค์ปลอมที่ประดิษฐ์จากขวดน้ำ “ขอต้อนรับเหล่าญาติจากแดนไกล! งานนี้ไม่มีร้องไห้ มีแต่เสียงหัวเราะ ถ้าเพื่อนบ้านร่วมแจม ถือว่าเป็นญาติทางเลือก!” คำพูดนั้นเรียกเสียงขำเป็นระยะ ๆ จนถึงตอนคุณลุงที่ชั้นใต้ดินโผล่มา “ลุงมีชื่อญาติกะเค้ามั้ย? หรือเป็นญาติของเครื่องซักผ้า?”
ความวุ่นวายพุ่งเรื่อย ๆ บอลเริ่มรู้ตัวว่ากล่องของฝากจากบ้านถูกหยิบผิดวางปะปนกับของแจก เลยต้องปลีกตัวไปตามหา ขณะที่ป้อปยังไม่หยุดเดินแปะสติ๊กเกอร์ ‘เครือญาติ’ ทั่วหอพัก จินทำหน้าที่ดูแลแขกกลาย ๆ ไปแบบไม่สมัครใจ
หลังห้องรวม สองคนแปลกหน้านั่งคุยกันเรื่องญาติและหอวุ่นวาย ปรากฏว่าไม่มีใครเป็นญาติใครสักคน ต่างคนต่างแค่สงสัยว่าทำไมมีเสียงดัง บอลวิ่งมาสมทบ เอ่ยขึ้นอย่างจริงใจ “จริง ๆ ไม่ต้องเป็นญาติกันก็รวมตัวกันได้เนอะ ขอแค่ไม่แบ่งกล่องขนมผิดคน”
จินหัวเราะ “ดูสิ จากหอเงียบ ๆ กลายเป็นตลาดวาย คนละเรื่องกับคืนแรกเลยนะบอล”
ป้อปเดินมาเซอร์ไพรส์พร้อมป้ายใหม่ ‘หอรวมญาติ (ผิดห้องก็ช่าง)’ แล้วแจกขนมลามไปถึงคุณลุง พี่แม่บ้าน คนส่งพัสดุ จนแต่ละคนมีซองขนมติดตัว
ปัญหาเล็ก ๆ กลายเป็นงานชุมนุมโกลาหลที่อบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงบ่น และสายตางง ๆ บอลถามป้อป “ตกลงไอเดียนี้ได้ผลมั้ย?”
ป๊อปยิ้มกว้าง “ได้แน่นอน! อย่างน้อยหอก็ไม่เหงาชัวร์ ยิ่งงงยิ่งฮา สไตล์เรา”
บอลยิ้มตามด้วยหัวใจที่เบาสบาย “อย่างน้อย ผมก็ได้เพื่อนใหม่เพียบเลย ขอที่กินบะหมี่เงียบ ๆ – เอ๊ย! พูดผิด”
จินหรี่ตามอง “พูดถูกแล้ว บะหมี่หอแถมสมาชิกใหม่สิบห้าคน ไม่ฮาก็บ้าแล้ว”
ค่ำคืนนั้นจบลงในบรรยากาศคึกคัก ทุกคนอยู่ผิดห้องแต่ถูกที่ ใคร ๆ ก็หัวเราะกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง ป้อปทิ้งท้ายว่า “ชีวิตหอ ไม่มีวันนิ่งหรอกนาย… ยกเว้นวันที่เครื่องซักผ้าดับซะก่อน!” เสียงหัวเราะก้องทั่วหอ ห้องพักเล็ก ๆ กลายเป็นครอบครัวจำเป็นในแบบที่ไม่มีใครคาดคิด
