เสียงโทรศัพท์ดังสนั่นในห้อง 404 พร้อมกับเสียงร้องตกใจของ “เด่น” เด็กวิศวะปีสองจอมมั่นใจที่คิดว่าตัวเองคุมสถานการณ์ได้ทุกอย่าง “เห้ย! ไอ้บอมบ์! มึงเก็บปลากระป๋องเราที่ครัวไว้ใช่ปะ?” เด่นเหลือบตามองนาฬิกา เหลือเวลาหนึ่งชั่วโมงก่อนที่พี่น้อย หัวหน้าหอผู้น่ากลัวจะมาตรวจตู้ครัวใครใช้พื้นที่เกินด้วย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“หา? กูไม่เคยกินของเค้า!” เสียงบอมบ์ รูมเมทผู้จริงจังดุจนาฬิกาสวิสตอบสวน พลางสางผมที่เปะอยู่ตลอดเวลา “มึงถามไอ้แป๊กดีกว่า!”
แป๊ก หนุ่มปีหนึ่งขี้สงสัย แว่นหนาท่าทางใสซื่อ เดินเข้ามาพร้อมกล่องนมในมือ “เราหยิบกล่องปลากระป๋องออกมาเช้านี้ แต่ไม่ได้แตะนะ แค่วางผิดที่…”
ปัญญา พ่อบ้านห้อง 404 ผู้พูดน้อย ถามเสียงเบา “สรุปมันวางไว้ตรงไหนแน่อ่ะ?” ทุกสายตาหันไปหาแป๊กที่กัดริมฝีปาก พยายามนึก
“เหมือนจะวางไว้บนไมโครเวฟ…หรือบนชั้นหนังสือ…หรืออาจจะหน้าตู้รองเท้า?” แป๊กตอบสวนไปมาอย่างเครียด
“ถ้าไม่หาเจอ พี่น้อยเห็นว่าของล้น กูโดนหักคะแนนห้องแน่!” เด่นเสียงดัง มั่นใจจะคุมสถานการณ์ จึงแจกแจง “เอาแบบนี้นะ! แบ่งหน้าที่กัน!”
บอมบ์ เหลือบมองเด่นเหนื่อยใจ “แล้วจะให้ใครหาโซฟา ใครขุดถังขยะ?”
แป๊กรีบบอก “เดี๋ยวเราพยายามระลึก—” แต่เด่นพูดแทรกทันที “ไม่! กูวางแผนละ กูคุม!”
บอมบ์มองไปที่ปัญญาแล้วพูดกระซิบ “ถ้ามันคุม กูว่าเย็นนี้ห้องเราไฟดับจริง!”
พวกเขาเริ่มค้นหากันอย่างโกลาหล แต่ละคนมีวิธีแตกต่างกัน คนหนึ่งเริ่มคุ้ยหนังสืออย่างระวัง อีกคนโยนหมอนบนโซฟา ปัญญาเปิดตู้เย็น ปรากฏว่าหาอะไรไม่เจอเลย มีแต่เสียงสมาธิถูกขัดขวางด้วยอาการคิดมากของแป๊ก ที่เอาแต่เปลี่ยนใจว่าวางที่ไหนกันแน่
เด่นประกาศเสียงดังขณะคลำใต้เตียง “ไอ้บอมบ์! ตูเสียบปลั๊กผิดปะวะ ตู้เย็นมันหลอดดับ!”
บอมบ์ที่พยายามแกะโซฟา ถอนใจ “ไหนบอกว่ามั่นใจทุกอย่าง?”
แป๊กเบิกตาโต “ถ้าปลาตกหล่นที่ตู้เย็น แล้วโดนแช่แข็งจะเปิดกินได้มั้ย?”
ปัญญามองทุกคน “ใครว่าเราไม่กินวันนี้ก็ได้ วันหน้ารอดปะ?”
“ไม่ได้! พี่น้อยจะมาตรวจ!” เด่นสวนกลับ แป๊กหันมาทำหน้าระรื่น “แต่ถ้าแกล้งบอกว่าไม่ได้อยู่ห้องตอนนั้นล่ะ?”
บอมบ์พูดนิ่ง ๆ “ไอ้แป๊ก มึงเคยโกหกแม่รอดเหรอ?”
เหตุการณ์นี้ทำให้ทั้งสี่มีความตึงเครียดที่แปลกประหลาด เพราะเรื่องแค่นี้ แต่ใคร ๆ ก็ซีเรียสไปคนละแบบ เด่นเอาแต่สั่งการจนเพื่อนเริ่มรำคาญ
ทันใดนั้น “ก๊อกๆๆ” เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทุกคนหยุดนิ่งเหมือนโดนแช่แข็ง เด่นกระซิบ “พี่น้อยมาแล้วใช่มั้ย?”
ประตูเปิดออก แต่เป็น “ต้น” เพื่อนข้างห้องตัวผอม ใบหน้าเปื้อนเหงื่อ “เฮ้ย ขอยืมปลากระป๋อง! ของกูโดนขโมยอะ”
แป๊กเงียบสักครู่ “ของเราก็หาย!”
บอมบ์พูดจริงจัง “งั้นต้องมีหัวขโมยปลากระป๋องแฝงตัวอยู่!”
ทุกคนมองหน้ากัน “หมายความว่ามีทั้งตึก?” ปัญญาพูดเบา ๆ แต่ทุกสายตาเริ่มหวาดระแวง
ต้นเสนอแผนใหม่ “เอางี้! พรุ่งนี้เราหลอกวางปลากระป๋องปลอมล่อหัวขโมย—”
เด่นขัดทันที “แต่คืนนี้ต้องรอดไปก่อน! ใครมีอะไรที่หน้าตาเหมือนปลากระป๋องบ้าง?”
แป๊กเสนอ “กล่องคุกกี้ไง?”
บอมบ์ตอบ “งั้นเอากระป๋องนมวางไว้แทนเลยล่ะ!”
ปัญญาคุ้ยถุงเศษเหล็ก “กระป๋องนี้มันเขียนว่า ‘สีทาบ้าน’ จะได้มั้ย?”
แผนของทุกคนยิ่งฟังยิ่งบ้า ในที่สุดพวกเขาทำกล่องปลอมราวกับงานศิลปะที่ล้มเหลวสุดขีด – ติดสติ๊กเกอร์ปลากระป๋อง (เขียนด้วยปากกาเมจิก) บนกระป๋องสี วางไว้ตรงที่เคยไว้ ตากล้องในห้องถึงกับต้องขำกับฝีมือการแสดงและการปลอมแปลงสุดทุเรศนี้
ทุกคนหลบมุมแอบฟังเสียงพี่น้อยจะเดินมาตรวจ เด่นออกอาการเหงื่อแตก แป๊กร้องขอ “ขอให้พี่น้อยสายตาสั้น”
พี่น้อยเดินเข้าห้องมา สายตากวาดไปรอบ ๆ ก่อนหยุดที่กระป๋องสีทาบ้าน “นี่อะไร?”
เด่นทำเสียงมั่นใจ “ปลากระป๋องครับพี่!”
แป๊กสนับสนุน “ยี่ห้อ ‘ปลาสองสี’ เลย!”
บอมบ์สารภาพ(แบบเบือน) “จริง ๆ มันสูตรใหม่ครับ เค็มมาก!”
พี่น้อยเลิกคิ้วช้า ๆ “แปลกดีเนอะ เดี๋ยวไว้ชิม…”
เสียงปัญญาเงียบอยู่กับที่ก่อนพูดเบา ๆ “พี่น้อยอย่าเลย เดี๋ยวพวกผมซ่อมเอง”
พี่น้อยหัวเราะเบา ๆ “เออ เอาเถอะ แต่อย่าให้ตู้เย็นล้นอีก!”
ทุกคนถอนหายใจโล่งอก ปัญญากระซิบ “กลัวเปิดเจอสีทาบ้านจริง ๆ”
แป๊กหัวเราะเบา ๆ “อย่างน้อยคืนนี้ไม่อดข้าว”
เด่นกลับมาเชื่อมั่นอีก “เห็นไหม กูคุมได้!”
บอมบ์กอดอก “รอดเฉยเลยนะมึง…”
ทันใดนั้น “ติ๊ง!” เสียงแจ้งเตือนไลน์เด้ง เด่นอ่านแล้วหน้าซีด “เฮ้ย! พรุ่งนี้พี่น้อยขอตรวจปลากระป๋องทุกห้องอีก รอบนี้ต้องเปิดดูด้วย!”
ทุกคนตะโกนเสียงหลงพร้อมกัน “โว้ย!”
กล้องแพนออกไปเห็นสี่รูมเมทนั่งมองหากันอย่างปลง ๆ แต่แอบยิ้มปนขำว่าอย่างน้อยคืนนี้ก็รอด…ส่วนพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่
