เสียงท้องรัวเปรี้ยงบนโต๊ะห้องชมรมวิ่งเต่า ท่ามกลางนักศึกษามหาวิทยาลัยที่เดินผ่านด้วยสายตางง ๆ “เดี๋ยวฟังผมนะ ต้น! นี่คือไอเดียที่จะเปลี่ยนชมรมของเราให้กลายเป็นตำนานมหาวิทยาลัย!” ปุ่น ผู้อธิบายหน้าตาเปื้อนรอยยิ้มมั่นใจในชุดแทรคสูทคับแน่นท่ามกลางอากาศร้อน พูดพร้อมสบตามิตรแท้ของเขา ต้น ผู้สวมแว่นหนา สายตาดูวิตกทุกสถานการณ์
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ต้นยักคิ้ว “เอ่อ…ปุ่น เมื่อวานนายยังบอกว่าอยากยื่นลาออกชมรมอยู่เลยนี่ ยังไม่ทันข้ามคืนจะพลิกเป็นบุกเบิกแล้วเหรอ?”
ปุ่นยิ้มกว้างกว่าเดิม “อันนั้นเป็นอดีต ปัจจุบันคืออนาคตของเรา! ฟังนะ งานวิ่งเต่าใจกล้า! ใครแต่งคอสเพลย์เต่ามาวิ่งรอบสนามกีฬา รับรางวัลเด็ด ๆ ไปเลย ทุกคนจะสนุก ชื่นชอบ แล้ว…เชื่อเถอะ สาว ๆ จะสนใจเราด้วย!”
ต้นถอนใจยาว “นายเอาจริงเรอะ? ใครจะปลอมเป็นเต่ากลางแดดเปรี้ยงวิ่งให้ดูแปลกตา…ไม่ใช่โดนแซวตายเหรอ?”
“นี่นายนับถือฉันมากเกินไปหรือน้อยไปก็ไม่รู้ แต่เราไม่มีอะไรจะเสีย ชมรมก็อยู่ปลายทางของป้ายประกาศ!” ปุ่นโพล่งด้วยความหวังเต็มเปี่ยม “อ้อ…แล้วถ้าเราไม่ทำ ปีนี้ชมรมอาจถูกยุบ!”
ต้นกลืนน้ำลายแรง “โอเค…แต่ขอแผนสำรองนะ ฉันไม่ไว้ใจความคิดสร้างสรรค์ของนายเลย!”
ผ่านไปไม่ถึงห้านาที ปุ่นกับต้นลากชุดเต่ายืมมาจากคณะแสดง ออกมาแขวนคอไว้หน้าห้องชมรมพร้อมป้ายขอรับสมัคร “วิ่งเต่าใส ๆ อยากได้ใจคนทั้งมหา’ลัย! ลงชื่อเลย!” นักศึกษาเดินผ่านบางคนอมยิ้ม บางคนทำตาโต
“นายมั่นใจเหรอว่าคนจะสมัคร?” ต้นถามเสียงเบา ๆ อย่างกังวล
“มั่นใจพอ ๆ กับที่ฉันใส่รองเท้าสองข้างในสีเดียวกันเลยย่ะ!” ปุ่นตบไหล่เพื่อนเบา ๆ แต่พอหันกลับไปมองเท้า เห็นรองเท้าซ้ายสีแดง ขวาสีน้ำเงิน เขานิ่งไปสองวินาที ก่อนจะทำเนียนเดินกลับเข้าไปในห้องชมรม
วันถัดมาที่กระดานสมัคร ชื่อแรกที่โผล่มาในช่องคือน้องหญิงปีหนึ่ง ต้นเบิกตากว้าง “เขากรอกจริงเหรอ…? หรือมุกแกล้ง?”
ปุ่นฉีกยิ้ม “เห็นไหม หมายถึงเริ่มมีหวัง!”
หญิงในเสื้อยืดแขนยาวลายเต่าเดินเข้ามาเอง “พี่ ๆ คะ ขอรายละเอียดกิจกรรมหน่อยได้ไหมคะ? หนูคิดว่าพวกพี่จะวิ่งเต่าเลียนแบบเต่ากระฮะ ไม่ใช่ใส่ชุดมาสคอตแบบนี้…หนูกลัวร้อน”
ต้นรีบตอบแทน “ไม่นะ ๆ อันนี้เต่าทุกสายพันธุ์ เต่าอะไรก็ได้! แต่วิ่งแบบช้าสุดเหรอ? ต้องถามหัวหน้าแผน…อ้าว ปุ่น นายมีข้อกำหนดยังไงบ้าง?”
ปุ่นนั่งยิ้มกว้างพร้อมล้วงลิสต์กิจกรรมมาขึง “ง่าย ๆ แค่แต่งเป็นเต่าแล้วจับกลุ่ม 2 คน วิ่งแข่งรอบสนาม แต่อย่าทำกระดองหล่น! ถ้ากระดองหล่นทีมไหนต้องหยุดร้องขอความช่วยเหลือเหมือนเต่าจริง นายคิดว่าคุณหญิงจะสนุกไหม?”
หญิงขำหัวเราะเบา ๆ “ฟังดูน่ารักดีค่ะ…แต่ต้องหยุดร้อง ‘ช่วยด้วย’ กลางสนาม นี่จริงจังใช่ไหมคะพี่?”
ต้นรู้ว่าเสียงหัวเราะของหญิงทวีความฮาวุ่นวายมากขึ้น “ถ้าเห็นเต่าสองตัวร้องขอความช่วยเหลือพร้อมกันยังไงก็ตลก!”
เย็นวันต่อมา มีเสียงเคาะโต๊ะดัง ๆ อีกรอบ คราวนี้เป็นแก๊งรุ่นพี่จากชมรมฟุตบอล “เฮ้ย ไอ้ปุ่น นี่มันแผนชุกชมรมให้เป็นข่าวใช่ปะ? ข่าวลือว่าใครใส่ชุดสัตว์มาวิ่ง พี่รหัสน่ารัก ๆ จะมาแจกขนมกลางสนาม จริงปะ?”
ปุ่นกับต้นมองหน้ากันงงงวย “เราไม่รู้เรื่องเลยนะเนี่ย! ฉันก็แค่จะให้คนสนุกกับกิจกรรม ไม่มีรหัส ไม่มีแจกขนม!”
รุ่นพี่ฟุตบอลทำมึน “เอ้า ก็อยากเห็นข่าวดัง ๆ อะนะ หวังดีเลยจะช่วย เป็นหุ้นส่วนกิจกรรมแจกสติ๊กเกอร์ทีมฟุตบอลให้ด้วย ปั่นได้ ๆ”
เรื่องราวเริ่มบานปลาย ซักพักเพื่อนสนิทของหญิงคือแจน สายโซเชียลตัวแม่เริ่มไลฟ์สดจากหัวมุมสนาม “ทุกคนเตรียมฮา! วงการวิ่งเต่าม.เราไม่เหมือนใคร ปั๊มน้ำมันยังต้องอาย เต่าสุดขอบฟ้า!”
ต้นตบหน้าเบา ๆ “นายนี่มัน…ปุ่น เราเริ่มควบคุมอะไรไม่ได้แล้วนะ!”
ปุ่นหัวเราะแห้ง ๆ “ก็…กิจกรรมฮิตไง! เดี๋ยวมันจะดีขึ้นเอง เชื่อฉันสิ!”
วันซ้อมใหญ่ กฎใหม่เพิ่มมาเองโดยไม่รู้ตัว จากข่าวลือที่แพร่สะพัด “ถ้าแต่งเต่าแล้ววิ่งเข้าเส้นชัย พร้อมพูดมุกเต่าได้ จะได้ลุ้นทุนการศึกษาด้วย!” ต้นจับหัว “ใครปล่อยข่าวนี้อีก เดี๋ยวม.จะโดนเรื่องงบประมาณ!”
แจนโพล่งมา “ไม่รู้! น้องในกลุ่มแชทก็แชร์กันสนุก ๆ ฉันยังอยากลุ้นเลย พี่ต้น พี่ปุ่น จริงไหม?”
หญิงเสริมเบา ๆ “หนูแค่จะวิ่งเล่นขำ ๆ ก็พอแล้วค่ะ ขอไม่ขึ้นเวทีพูดมุกนะคะ”
ปุ่นพยายามยิ้ม “จริง ๆ ก็…อยากให้ทุกคนมีความสุขไง! ถ้าได้ทุนก็ดี แต่เรายังไม่คุยกับฝ่ายกิจการนิสิตเลย…”
ความวุ่นวายพูนขึ้น ทุกคนเข้าใจผิดไปคนละเรื่อง แถมรุ่นพี่ฟุตบอลนัดเพื่อนมาช่วยสวมชุดเต่าเต็มสนาม มหกรรมเต่าทะลัก
ต้นนั่งนิ่งเวลาใกล้เครียดสุดขีด “นาย รู้ตัวไหมว่านี่มันกลายเป็นเคสระดับมหาวิทยาลัยแล้วนะ?”
ปุ่นกลืนน้ำลาย “รู้แล้ว…แต่เราไม่มีทางถอย! ถ้าจะพัง ก็ขอให้จำได้ว่าเป็นงานวิ่งเต่าที่คนพูดถึงไปอีกสิบปี!”
วันจริง ผอ.ฝ่ายกิจการนิสิตเดินมาชม โดยไม่แจ้งล่วงหน้า ด้านข้างมีครูอาจารย์สายฮาแต่หน้าดุ ๆ ยืนกอดอก บรรยากาศตึงทันที
ต้นกระซิบ “นาย เราจะโดนดุเรื่องไหนก่อนดี จะข่าวแจกเงินทุน หรือให้ทุกคนร้อง ‘ช่วยด้วย’ หรือเรื่องสนามเลอะเพราะชุดเต่า?”
ปุ่นกลั้นหัวเราะ “ทุกข้อ แหง ๆ แต่เราต้องกล้านำเสนอแบบมีสไตล์!”
งานวิ่งเริ่มด้วยการประกาศของต้นซึ่งประหม่า “สวัสดีครับ…อืม เอ่อ…พวกเราชมรมวิ่งเต่า…วันนี้เราจะวิ่ง…เป็นเต่า…ทั้งหมด…” หญิงกระซิบขำ “พี่ต้นดูเป็นเต่าจริง ๆ นะคะ วันนี้!”
ทันทีที่เสียงนกหวีดดัง เต่ายี่สิบตัวกรูกันออกสตาร์ท บางคนวิ่งผิดท่า บางคนหมุนรอบตัวเอง บางคนปล่อยกระดองหล่น ทั้งสนามขำกลิ้ง แจนไลฟ์สดจนคนดูออนไลน์พุ่ง หญิงวิ่งนำแต่หยุดร้อง ‘ช่วยด้วย~’ อย่างน่ารักจนฝูงชนแห่ถ่ายรูป กติกาพังสิ้นซากในห้านาทีแรก
ข่าวลือล่าสุดกระพือขึ้น “ใครเป็นเต่าคู่แรกถึงเส้นชัยได้จะได้จับคู่แดนซ์กับดาวคณะ!” แจนหันไปถามหญิง “เธอสนใจจะเป็นดาวคณะต่อไหม เผื่อได้แดนซ์กับเต่าคู่ใจ!” หญิงหลุดหัวเราะ “ไม่เอาหรอกพี่แจน หนูเป็นเต่าพอใจแล้ว!”
อาจารย์ตะโกนมาถึงกลางสนาม “นี่งานกิจกรรมหรือปาร์ตี้คอสเพลย์กันแน่นะ! สุดท้ายเจ้าเต่าต้องเก็บสนามด้วย!” ปุ่นรับขันน้ำล้างสนามจากอาจารย์เป็นคนแรก พร้อมต้นยืนอึ้งขำ ๆ ยอมรับชะตา
ท้ายสุด งานจบด้วยเสียงหัวเราะ ปุ่นกับต้นและสมาชิกกลุ่มเต่าทั้งหมดช่วยกันเก็บสนาม คนดูมอบกอดรอยยิ้มให้กันอย่างอบอุ่น หญิงเดินมาส่งกำลังใจ “ปีหน้าขอสมัครอีก แต่อยากวิ่งเป็นกระต่ายดูบ้างค่ะ จะได้วิ่งแข่งกับเต่าบ้าง!”
แจนปิดท้ายไลฟ์ “ทุกความวุ่นวายที่ดูงง ๆ วันนี้ สร้างมิตรภาพใหม่ ๆ ให้เรา ดีใจที่ไม่ได้ซ้อมเต่าแบบปกติ ฮ่า ๆ ๆ!”
ปุ่นหันไปยิ้มให้ต้น “วันนี้เราพังแบบตำนานแล้วจริง ๆ เพื่อน…”
ต้นพยักหน้า “ขออย่างเดียว ปีหน้าขออย่าคิดกิจกรรมอะไรแบบนี้อีกนะ…”
เสียงหัวเราะของทุกคนก้องในสนาม เหลือภาพเต่า-คน ซาบซึ้งปนขบขันต้อนรับงานกิจกรรมถัดไปอย่างมีความหวัง
