เสียงปุกปักของจอบกระทบดิน ดังขึ้นในเช้าวันเสาร์อันร้อนอบอ้าว นายภูผา—ชายร่างผอม ใส่แว่นหนา หน้าตากังวลเป็นนิสัย—กำลังยืนกอดอกอยู่ข้างนายตูน เพื่อนสนิทผู้ขี้เล่น มั่นใจตลอดเวลา แม้ไม่เคยหยิบจอบปลูกต้นไม้เลยสักครั้ง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ตูน มันต้องขุดลึกขนาดไหนวะ ต้นกล้าถึงจะไม่ตาย?” ภูผาถาม ขณะที่เหงื่อซึมขมับ เขาตรวจสอบป้าย ‘โครงการปลูก 100 ต้น พิชิตใจครู’ ซึ่งปักไว้ในลานโรงเรียน
“แกแค่ขุด กด ๆ ให้มันอยู่ เดี๋ยวมันรอดเอง เชื่อเค้า!” ตูนวางขวดน้ำแล้วคว้าจอบมาทำท่าขุดแบบหยาบๆ
“ไม่ใช่ปลูกแตงกวาตามหลังบ้านนะโว้ย!” ภูผาสวน ก่อนจะหยิบสมุดบันทึกที่มีขั้นตอนการปลูกแนบไว้
“ทำไมต้องจริงจังขนาดนี้เนี่ย” ตูนแซะ “จะสร้างป่าอะเมซอนเหรอไง?”
“ถ้าแกอยากได้เกียรติบัตรแบบผ่าน ๆ ฉันจะไปบอกอาจารย์เลยก็ได้นะ” ภูผายอก พยายามระบายความตึงเครียดด้วยถ้อยคำประชด
ตูนยิ้มกวน ๆ “เอาก็เอา ตกลง ใครขุดได้เร็วกว่า ชนะ แล้วยังเลี้ยงข้าวอีกด้วย”
เสียงแปะหลุน ๆ ของจอบที่กระทบดินแข็งสร้างเสียงหัวเราะเล็ก ๆ ระหว่างทั้งคู่ แต่ภายในใจของภูผาค่อยๆ มีความกังวลเพิ่มขึ้น เพราะแผลในใจจากการถูกล้อว่าทำอะไรก็ไม่สำเร็จ ขณะที่ตูนเห็นเรื่องทั้งหมดเป็นแค่เกมน่าสนุกอีกวันหนึ่ง
ดินแห้งแตก ภูผามองดินอย่างไม่มั่นใจ “อันนี้มันปลูกไม่ได้หรอก เห็นไหม ฝนไม่ตก”
“แกคิดมากป่านนี้ เดี๋ยวก็ฝนเทลงมาหรอกเว้ย นี่เมืองไทยนะ” ตูนหัวเราะ ปราดจอบฟาดลงอย่างมั่นใจจนปลายจอบกระเด้งกระแทกเท้าตัวเองเบา ๆ ได้เสียงอุทาน
เสียงโทรศัพท์ภูผาดังขึ้น แม่โทรถาม “ลูก! มีน้ำกินมั้ย โลกร้อน ต้นไม้ต้องรอดนะ!” เสียงแม่ฟังดูห่วงแต่ภูผาได้แต่ฮึดฮัด เพราะเขารู้ว่า ความกังวลของครอบครัวคือเหตุผลที่เขาเอาแต่คิดมากทุกเรื่อง
“เจ็บเท้าป่ะ” ภูผาถามตูน ทั้งที่ในใจรู้ว่าคงไม่
“นี่เท้าเหล็ก” ตูนตอบ ไม่ยอมแสดงอาการเจ็บให้เห็นแม้แต่น้อย
เวลาล่วงเลยผ่านไป ต้นไม้สองต้นในหลุมโคลน พวกเขาเพิ่งขุดได้แค่ 2 หลุมจากร้อย
“แก เร็ว ๆ สิ เดี๋ยวแดดร้อน” ภูผาเร่ง มือยังถือสมุดเช็คขั้นตอน
“โอ๊ย ขั้นตอนไรอีกวะ ดูนี่ จอบขุดให้เสร็จไม่ง่ายกว่าเหรอ” ตูนเริ่มไม่แคร์ เขาปั้นดินปิดต้นไม้ แล้วเดินดูเหงื่อที่หยดแหมะ ๆ
เสียงครูปีย์มาโผล่ “สองคนนั่น ทำอะไรช้ายังกะเต่า ขุดไปถึงดาวอังคารรึ”
“ผมว่าดินตรงนี้มีรอยแตกผิดปกติครับ เดี๋ยวผมจะขุดลึกขึ้นอีกหน่อย” ภูผารีบบอกจริงจัง
“ขุดไปเจอสมบัติแล้วอย่าลืมแบ่งครูนะ” ครูหัวเราะขำ เดินผ่านไป ตูนและภูผามองหน้ากัน รอยยิ้มเครียด ๆ คนละแบบ
แดดยิ่งแรง เสียงจอบก็ฟังดูห่างไกลความคืบหน้า ตูนเสนอ “เราควรไปซื้อไอติมป่ะ เดี๋ยวหมดแรง เดี๋ยวค่อยมาทำ”
ภูผาไม่ตอบเสียงแข็ง เงียบไปนาน ก่อนพูดเบา ๆ “กลัวไม่ทัน”
“แกเครียดทุกเรื่องขนาดนี้ สงสัยต้องปลูกต้นกล้าข้างใจแกด้วย” ตูนล้อ ภูผาส่งสายตาเหวี่ยงไปให้
ทั้งคู่ตกลงทำระบบผลัดกัน ใครเหนื่อยก็พัก ตูนหนีไปซื้อโค้ก ภูผาคุ้ยหาจอบใหม่ สองคนนี้ดูต่างกันคนละขั้ว แต่หัวใจเหมือนกันคือไม่อยากแพ้—ไม่ใช่ต่อกัน แต่ต่ออดีตของตัวเอง
เวลาผ่านไป ครูปีย์เดินกลับมาดูอีก “ยังเหลืออีกกี่ต้น?”
“แปดสิบหกครับ” ภูผาตอบจริงจัง
ตูนยื่นมือบังแดด “โอ๊ย ครู ขุดไปเจอแร่เหล็กแน่ คราวหน้าขอขุดสวนลำไยบ้านครูได้ไหมครับ”
“ถ้าแกขุดแค่นี้ไปขุดบ้านฉัน ต้นลำไยตายหมด”
เสียงหัวเราะจากเพื่อน ๆ ที่เดินอยู่รอบ ๆ ทำให้ตูนยิ้ม ภูผากลับมองนาฬิกา แล้วเริ่มกังวลมากขึ้น
“ถ้าไม่ทันจริง ๆ จะทำไงวะ” ภูผาถามในที่สุด เสียงเขาเบาจนแทบไม่ได้ยิน
“ไม่เห็นต้องกลัว เป็นเด็กดีมาตั้งเท่าไหร่ ใครจะโหดร้ายกับแกได้” ตูนตบหลังภูผาเบา ๆ
แต่ภูผากลับคิดว่าเรื่องนี้ต้องสำเร็จ เพราะนี่คือโอกาสของเขาที่จะพิสูจน์ตัวเองกับทั้งครอบครัวและตัวเอง
บ่ายคล้อย เสียงฝนเปาะแปะมาไกล ๆ ตูนเงยหน้ามองเมฆ “เห็นไหม! ฝนมาแล้ว ฉันพูดถูก!”
ภูผากระวนกระวาย “แต่ถ้าฝนตก ดินเละ ปลูกไม่ได้”
ตูนหัวเราะ “เอาเข้าจริง ๆ แกนี่ยังไงก็หมกมุ่นกับความซวยไว้ก่อนเลยนะ”
ทั้งคู่เร่งมือแบบหวาดระแวง คราวนี้ตูนเสนอ “เราขุดหลุมรวบกลุ่มละสิบต้นเลยดีไหม ไวกว่า!”
ภูผาทำตาโต “ไม่ได้นะ ขัดหลักชีววิทยา!”
“ชีววิทยาไม่ได้ปลูกเองหรอก!” ตูนเถียงกลับไปเสียงขำ
เสียงอาจารย์วิทยาศาสตร์เดินผ่านมาได้ยิน “ชีววิทยาเขาเป็นวิชา ไม่ใช่คน!”
บรรยากาศเริ่มฉุนเฉียวเล็กน้อย ภูผาขยับแว่น สองมือสั่นๆ ส่วนตูนเริ่มมีเหงื่อเย็นเยอะขึ้น แม้จะภูมิใจในไอเดียตัวเอง
“ทำไมแกจริงจังกับทุกเรื่องวะ” ตูนถามแบบเหนื่อย ๆ
ภูผานิ่งไป ก่อนตอบ “ก็ชีวิตฉัน ไม่ได้ง่ายเหมือนแกนี่”
ความเงียบเปลี่ยนไปอีกแบบ ตูนหยุดเล่น ขุดต่ออย่างเงียบ ๆ สลับกับภูผาที่เริ่มทำงานเร็วขึ้น
เย็นวันนั้น เหลือต้นไม้ 25 ต้นสุดท้าย
จู่ ๆ อาจารย์บัวสุวรรณ ที่ดูแลโครงการ วิ่งหน้าตื่นเข้ามา “หยุดก่อน! เอ๊ะใครขุดตรงคลอง! ตรงนั้นเป็นสายไฟฝังดินนะ!”
สองคนหันมามองหน้ากันแล้วสบตา ตูนทำหน้าสำนึกนิด ๆ “ขุดลึกไปแค่ไหนก็ไม่เจอทอง เจอแต่สายไฟ”
ภูผาหน้าซีด “โชคดีที่ถึงสายไฟก่อน”
ความวุ่นวายยังไม่จบ เสียงเคาะจอบทำให้มดแดงฝูงใหญ่วิ่งเข้าใส่ ทั้งคู่เหมือนตัวละครในหนังตลกวิ่งหนีไปไกลสุดสนาม
วุ่นวาย เสียงหัวเราะลั้ลลา แล้วจู่ ๆ ฝนหนักขนาดเอาน้ำราดสนามจนเต็มไปหมด หลุมทุกหลุมกลายเป็นบ่อโคลน
“แกบอกว่าฝนจะช่วย แกดูเนี่ย!” ภูผาตะโกนลั่น แต่ในใจตลกปนเครียด
ตูน หัวเราะ “ฝนช่วยจริง ๆ ต้นไม้ได้ว่ายน้ำ!”
ทั้งคู่ใช้แรงเฮือกสุดท้าย กลับมาขุดในร่องเล็กสุดท้าย ตูนขอให้ภูผาเป็นคนปลูกต้นไม้ต้นที่ร้อย ภูผาฟังแล้วแอบยิ้มในใจ
ในที่สุด หลุมสุดท้ายเสร็จตอนแสงเย็น ทั้งคู่เปรอะเปื้อนแต่ก็หัวเราะดังไปหมด
ระหว่างเดินกลับบ้าน ภูผาถาม “คิดว่าจะรอดมั้ย ไอ้ต้นไม้พวกนี้?”
ตูนตอบ “ถ้าใจแกยังจริงจังแบบนี้ ต้นไม้ก็รอดหมดนั่นแหละ”
ภูผายิ้มออกมาอย่างโล่งใจ แว่นเปื้อนโคลน ตูนหยิบผ้ามาเช็ดให้ ก่อนแกล้งเป่าลมใส่เล่น
“แก พรุ่งนี้ขอเป็นโปรเจ็กต์ปลูกใจเพื่อนหน่อยนะ” ภูผาแหย่บ้าง
ตูนหัวเราะ “ปลูกใจได้ไหมไม่รู้ แต่ปลูกอะไรก็ขอให้ไม่ใช่ต้นซวยเหมือนวันนี้อีกนะ”
สองเพื่อนหัวเราะส่งท้าย ท่ามกลางความสมบูรณ์ของสนามที่เต็มไปด้วยต้นไม้เล็ก ๆ และใจที่เบิกบานขึ้นอีกระดับ
เสียงไลน์แชทเข้า “พวกนายทำได้ไงวะ!” เพื่อน ๆ ส่งข้อความมาแซว ภูผายักไหล่ “ก็แค่ปลูก…เรื่องยุ่ง ๆ ให้ลุกกลับมาหัวเราะอีกครั้ง”
ขณะที่กำลังจะแยกย้าย ตูนหันมามองสนาม “ตายละ! ลืมขวดโค้กไว้ใต้หลุมต้นที่สิบเก้า…”
เสียงหัวเราะสุดท้ายของวัน กลายเป็นความทรงจำดี ๆ ระหว่างสองเพื่อนซี้ที่รู้ใจตัวเองมากขึ้น…ในแบบที่ไม่ได้คาดหวังไว้สักนิด
