เสียงกริ่งประตูหอพักดังลั่นกลางดึก ป้องกระโดดลงจากเตียงอย่างตกใจ มือคว้าเสื้อฮู้ดเก่าแบบคนพร้อมออกภารกิจกู้โลก ทั้งที่แค่ไข่เจียวหาย เพราะเขาเชื่อมั่นสุดขีดว่า ไข่เจียวฝีมือของเขานั้น “ลับระดับประเทศ” และมีค่าพอจะให้ใครสักคนลงทุนขโมย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เชื่อปะ ไข่เจียวฉัน หายเองไม่ได้!” ป้องหันไปตะโกนข้ามห้องหาอัด เพื่อนซี้สายซื่อที่นั่งกอดหมอนขยี้ตา อัดขยับแว่น คิ้วขมวด “มันจะไปหายได้ไงวะ หรือแค่ลืมเก็บ?”
ป้องทำหน้าเคร่งขรึม “ใครจะลืมของในตู้เย็นตัวเองวะ! นายเคยเห็นฉันลืมมั้ย?”
อัดชูมือ “เคย…เมื่อวาน นายทำไข่ต้มลืมจนมันระเบิด”
“นั่นมันเรื่องเล็ก ไข่เจียวมันสำคัญกว่า มันหายไปแบบไม่มีร่องรอย…ฉันว่า ใครสักคนในหอนี้ต้องขโมย หรือมีสายลับ!”
จังหวะนั้น จูน เพื่อนสาวห้องข้าง ๆ เคาะประตู “ขอโทษได้ยินเสียงดัง เกิดอะไรขึ้น?”
ป้องรีบเสนอหน้าด้วยน้ำเสียงจริงจัง “จูน เธอเห็นใครแปลก ๆ แถวนี้มั้ย? ฉันสงสัยว่ามีคนแฝงตัวมาเพื่อล้วงสูตรไข่เจียว”
จูนมองป้องอยู่สองวิ “หรือว่าหิวจนเพ้อ?” อัดหลุดหัวเราะเบา ๆ แต่ป้องยืนยัน
“นี่ซีเรียสนะ! ฉันจะพิสูจน์ให้ได้ว่าใครเอาไข่เจียวไป!”
อัดพยายามเบนความสนใจ “หรืออย่าไปเครียด หิวก็กินมาม่าก่อน เดี๋ยวไข่เจียวมันก็โผล่มาเองมั้ง?”
แต่ป้องเริ่มรวบรวม “หลักฐาน” แบบคนมั่นใจในสกิลสายลับ เขาตั้งใจจะวางกับดักในครัวหอพักทุกจุด ทั้งที่ไม่มีใครสนใจ ขณะที่จูนมองไปทั่วห้อง “คงไม่ได้เป็นอาหารแมวในครัวนะ?”
ป้องสะดุ้ง “ไม่น่าใช่…แมวสองตัวนั่นไม่กินไข่เจียวหรอก! หรือว่านาย!?”
อัดอ้าปากจะค้าน แต่แค่ยิ้มเจื่อน ๆ “ฉันแพ้ไข่ นายก็รู้”
เรื่องวุ่นวายขยายวงออกไปหลังป้องติดโปสเตอร์ ‘ตามหาไข่เจียว’ ไว้ที่ลิฟต์และบอร์ดชั้นล่าง พร้อมประกาศรางวัล: น้ำปลาสูตรบ้านแม่ป้องหนึ่งขวด
ผ่านไปสามชั่วโมง ข่าวลือในหอเริ่มลามขึ้นเรื่อย ๆ “ไข่เจียวลึกลับ” ถูกพูดถึงเหมือนคดีฆาตกรรม เพื่อนร่วมหอต่างซุบซิบว่าป้องเริ่มประสาทเพราะเรียนหนัก หรือแค่อยากดัง แต่ป้องยังคาใจไม่เลิก
กลางคืนถัดมา ป้องกับอัดแอบไปเดินสอดส่องรอบห้องครัว รวมถึงลอบฟังกลุ่มเพื่อนร่วมหอคุยกัน ท่ามกลางแสงไฟสลัว อัดกระซิบ “ทำไมต้องแอบงี้อะ ตลกชะมัด”
ป้องพูดเสียงต่ำ “สายลับต้องเนียน เราต้องหาหลักฐาน!”
ทันใดนั้น เสียงแมวร้องดังลั่น ป้องสะดุ้งทำไข่ปลอมที่แอบเตรียมไว้ตกแตกใส่เท้าอัด “โอ๊ย ไข่ดูปลอมมาก ขายหน้าแน่เลยถ้าคนอื่นมาเห็น…”
จูนเดินตามเข้ามาเห็นสภาพ มองสองหนุ่มด้วยสายตาปลง “นายสองคนทำอะไรอยู่?”
อัดตอบ “เราสืบคดีไข่เจียว”
จูนถอนหายใจ “ไม่มีใครสนใจไข่เท่าพวกนายแล้วมั้ง”
ป้องไม่สนใจ “ฉันจะไม่ยอมแพ้!”
รุ่งเช้า กลุ่มคนในหอพักกลับมาคุยถึงไข่เจียวอีก ดารา เพื่อนสายปากจัด ประกาศกร้าว “ถ้าใครกินไข่เจียวปลอมของป้องแล้วยังรอด ควรได้รางวัลชีวิต”
ป้องพยายามวางแผนใหม่ “เราจะดักฟังเสียงเปิดตู้เย็นทุก 5 นาที ใครเปิดฉันจะบุกไปสอบสวน!”
อัดเบ้ปาก “นายจะไม่หลับเลยสินะ”
เข้าสู่เที่ยงวัน ยอดเพื่อนบ้านสายหวาน ชวนป้องไปกินข้าวนอกหอ “จะได้คลายเครียดบ้าง” แต่ป้องไม่ยอม “ต้องจับขโมยให้ได้ก่อน!”
อัดใส่ใจอยากให้ป้องผ่อนคลาย แต่ก็อดขำไม่ได้ “นายจริงจังกับไข่เจียวมากกว่ากับเรียนอีกนะ”
จูนแอบขยิบตาให้ดารา “ว่าแต่ เขาจะรู้มั้ยว่าสูตรลับคือตีไข่แรง ๆ”
ข่าวลือรอบใหม่เริ่มคุกรุ่น ว่าป้องคือสายลับมากกว่าคนทั่วไป เพราะดูมีอะไรปิดบังและแปลกประหลาดขึ้นเรื่อย ๆ
กลางคืนที่สาม มีคนแกล้งเอาไข่ดิบซุกไว้ที่หน้าห้องป้อง ทำเอาหลอนคิดว่าขโมยทิ้งไข่คืน อัดพยายามหยุด “มันแค่แกล้ง ขำ ๆ อย่าไปคิดมาก”
แต่ป้องกลับคิดลึก “หรือมีซ้อนแผน! มันคือการขู่ไม่ให้ฉันสืบต่อ!”
ป้องเริ่มตั้งกล้องหน้าห้อง (กล้องมือถือเก่า ๆ ที่บันทึกได้แค่ 2 ชั่วโมง) ตั้งชื่อว่า ‘โอเปอเรชั่นโอเมล็ต’
ตอนเช้า กล้องไม่มีภาพต้องสงสัย มีแต่คลิปอัดเดินละเมอมาเปิดตู้เย็นหยิบโยเกิร์ต ดารากับจูนแซว “นายควรสืบตัวเองมากกว่าสืบไอ้ขโมยนะป้อง”
ป้องหน้าเสียแต่ไม่ยอม “ไม่น่าใช่ฉัน!”
วันหยุดสุดสัปดาห์ ทุกคนรวมตัวกินข้าวในห้องครัว จู่ๆ ดาราก็อวด “ฉันมีไข่เจียวสูตรแม่ทำให้ลอง…” ป้องรีบพุ่ง “ขอกลิ่น! เอ้ย ขอชิม”
แต่รสชาติกลับไม่ใช่แถมกลิ่นติดปลาหมึก ดาราเฉลย “นั่นไข่เจียวตู้ม้า สูตรเด็ดของพี่ชายฉัน”
ป้องเริ่มเก้อ ๆ อัดแกล้งสรุป “เอาน่า ทุกคนทำไข่เจียวได้ แต่นายคิดว่าตัวเองพิเศษเกิน”
จูนปรบมือ “เอาแบบนี้ พวกเรามาแข่งทำไข่เจียว ใครแพ้ต้องเล่าเรื่องขายหน้าตัวเอง!”
ทุกคนหัวเราะพร้อม พากันเตรียมไข่เจียวแบบต่างคนต่างไอเดีย ป้องคลั่งสังเกต ทุกคนตั้งใจแปลก ๆ สงสัย “หรือกำลังซ่อนอะไร?”
จังหวะแข่งขัน อัดตีกลับเพี้ยน ๆ ใส่กล่องนมแทนไข่ จูนใส่ชาเขียว ดาราใส่แยม ผลงานก็เละทุกจาน
ป้องมั่นใจว่าจานตัวเองดีสุด ถึงเวลาชิม รวมตัดสิน แต่แล้วทุกคนก็หัวเราะเมื่อพบว่ารสทุกจานแอบเหมือนกันหมด!
“ป้อง นายแอบให้สูตรจริง ๆ ปะเนี่ย?” อัดแซว
ป้องยิ้มเจื่อน แต่เริ่มสงสัยตัวเอง พอคิดว่าอาจเป็นตนลืมเก็บไข่เจียวตั้งแต่แรกกลับ “เดี๋ยว… หรือฉันเอาไข่เจียวไปให้ป้าทำความสะอาดแล้วลืม?”
ทุกคนเงียบ แล้วก็หัวเราะพรืดด้วยความเอ็นดูป้อง ดาราแซว “สุดท้าย ไข่เจียวหายด้วยฝีมือนายเอง?”
ป้องหน้าเหวอ ก่อนหัวเราะตาม “ใช่ ฉันเองคือปริศนา!”
ในที่สุด ทุกคนก็ยอมรับว่าต่างคนต่างมีเรื่องวุ่น ๆ เป็นของตัวเอง วันนั้นทั้งหอจบลงด้วยมิตรภาพ อุ่นหัวใจในคืนที่พบว่า แท้จริง ความสุขของหอพัก คือความวุ่นวายของเพื่อน ๆ และสูตรไข่เจียวที่ไม่เคยจริงจังอะไรเท่ากับเสียงหัวเราะ
ขณะทุกคนจะเข้านอน อัดพูดลอย ๆ “พรุ่งนี้นายคงไม่หาว่าโยเกิร์ตหายอีกนะ…”
ป้องหัวเราะ “ถ้าหาย สงสัยแมวหอกินแน่!”
เสียงหัวเราะและบ่นเล็ก ๆ ดังไกลไปถึงทางเดิน จบคืนแห่งไข่เจียวที่หอกลางเมืองด้วยรอยยิ้มอุ่นใจ
