เสียงจิ้มคีย์บอร์ดแผ่วเบาคล้ายเปียโนไร้โน้ตดังลอดออกมาจากมุมห้องสมุดมุมเดิม โต๊ะสี่เหลี่ยมใกล้หน้าต่างที่แสงแดดขยับไปทุกบ่าย คิรินนั่งโน้มตัวจดบันทึก พลางล้วงสายตามองไปยังชั้นหนังสือด้านล่าง คนผ่านไปมาหายาก ช่วงสอบปลายภาคแบบนี้ห้องสมุดเงียบกว่าปกติยิ่งนัก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ประตูบานไม้ดังกริ๊ก ผู้หญิงผมยาวสีน้ำตาลเข้มในชุดมหาลัยที่ยังไม่มีรอยยับเดินเข้ามาพร้อมกองหนังสือ โยนจนเสียงกระทบกันเบา ๆ เธอหันหน้าเข้ามุม คิดอะไรในใจเหมือนโลกทั้งโลกไม่มองเห็น—เนเน่
เนเน่เปิดคอมแล้วเริ่มจ้องหน้าจอนิ่ง ก่อนจะชำเลืองมาทางคิรินผ่านม่านผมยาวข้างหน้า เธอแค่ส่งยิ้มบาง ๆ ผ่านฝุ่นในอากาศ ไม่มีคำทัก ไม่มีจังหวะให้สนิท คิรินเบือนสายตาหลบแทบพร้อมกัน ถ้อยคำที่อยากทักเหมือนติดอยู่ที่ริมฝีปาก
‘อีกแล้ว’ คิรินคิด พยายามจดจ่อกับประโยคในหนังสือ ทั้งที่ความร้อนใจค่อยๆ รุกคืบเหมือนแสงแดดที่ไล่ไปถึงสันเท้าเนือยๆ ของเขา
ขณะเดียวกัน เนเน่ไถนิ้วบนจอมือถือ ชื่อ วี ผุดขึ้นกลางหน้าจอ เธอลังเลแล้วตัดสินใจปิดแจ้งเตือน วางมือถือทิ้งแล้วหันกลับมาสู่แฟ้มงานบนโต๊ะ บรรยากาศเงียบ ๆ กลายเป็นฉากหมุนปรุงความระแวงในใจเธอ วี—ชื่อที่ในอดีตมีส่วนผลักดัน และฉุดรั้งเธอไว้พร้อมกัน
บ่ายคล้อย คนในห้องสมุดเหลือน้อย คิรินเก็บของสองสามอย่างแล้วลุกพรวด เพิ่งทันเห็นเนเน่แอบเช็ดน้ำตาด้วยหลังมืออย่างรวดเร็ว เขาชะงัก เดินเฉียดโต๊ะเนเน่ หยุด หยิบผ้าเช็ดหน้าพลิกในมือไปมา ไม่มีคำใดเปล่งออกมาในที่สุด ได้แต่เดินผ่านไป
ค่ำแล้ว ฝนตกพรำ คิรินยืนรอหน้าตึกเรียน ร่มสีดำชี้ลงพื้น ลมเย็นทำให้มือไม้แข็ง ชะเง้อหาแท็กซี่ก็ไร้วี่แวว เสียงรองเท้าเปียกเดินแฉะๆ เข้ามาใกล้ เนเน่หยุดข้างๆ “จะรออีกนานไหม” เสียงเสียดสีที่เศร้าแบบคนพยายามซ่อนอะไร
“ถ้าไม่รอ ก็ยังไม่รู้จะเดินไปไหน” คิรินตอบโดยไม่สบตา เงียบไปพักใหญ่ ฝนยังโปรย “ร่มเดียวพอแบ่งไหม” เสียงเนเน่ถาม ห้วนสั้นแต่ติดแววขอบคุณ
ทั้งสองเดินเคียงข้างในร่มเดียว ถนนขรุขระน้ำขัง เสียงลมหายใจแทรกความเงียบ “เรียนหนักไหม” คิรินถามเบา ๆ ยังไม่กล้าสบตาตรง “ก็… ไม่ต่างจากทุกวันมั้ง” เนเน่ตอบ น้ำเสียงราบเรียบ ฝนบนถนนและฝนในใจต่างก็ยากจะหยุด
ครู่หนึ่งถึงหน้าหอพักหญิง คิรินหยุดรอ อีกฝ่ายหันมา สายตาพล่าไหว “ขอบใจนะ” สั้น ๆ แล้วรีบเดินจากไป คิรินยืนมองเงาหลัง ไหล่เล็ก ๆ ที่สั่นเมื่อโดนฝน เหมือนคนไร้ที่หลบซ่อนหัวใจ
วันถัดมา ในห้องเรียนวิชาเลือก คิรินเห็นเนเน่นั่งชิดริมสุด คาบนี้เป็นการจับกลุ่มทำงานอิสระ เขาเก็บกล่องคัทเตอร์ เดินอ้อมเหมือนตั้งใจแต่ไม่ตั้งใจ “ขอนั่งด้วยได้ไหม” น้ำเสียงลังเล กลุ่มอื่นคึกคัก มีเพียงกลุ่มของเขากับเนเน่ที่เงียบขรึม
“อืม…” เนเน่ขยับแฟ้ม เปิดดูแต่ไม่มองหน้า คำพูดลอยค้าง “เมื่อคืน…ขอโทษที่ร้องไห้ให้เห็น” เธอกระซิบ
คิรินพลิกปากกาเล่นอยู่ “ใคร ๆ ก็ร้องไห้ได้ มันไม่ผิดหรอก” เจ้าตัวรู้สึกตัวทันทีว่าเสียงนั้นฟังดูปลอมอย่างประหลาด เงียบกันไปสักพัก ก่อนจะเริ่มต้นคุยเรื่องงานทีละหน่อย
การพูดคุยเรื่องวิชาการเริ่มกลายเป็นบทสนทนาเรื่องเพลง วรรณกรรมชีวิตประจำวันและปัญหาครอบครัวโดยไม่ตั้งใจ คิรินรู้ว่าเนเน่ฟังละเอียดตรงจุด เขาถามถึงเพลงโปรด เนเน่ยิ้มบาง ๆ “Indie ญี่ปุ่นน่ะ… เพราะมันเศร้ากว่าสิ่งที่พูดจริง ๆ เสียงร้องเหมือนเยียวยาได้”
“แต่เพลงเศร้ามันทำคนอ่อนแอกว่ามั้ย?” คิรินขมวดคิ้ว
เนเน่หัวเราะแผ่วเบา “บางทีเราไม่เลือกหรอก เสียงเพลงเลือกเราเอง”
หลังเรียนจบ คิรินไปส่งเนเน่หน้าตึก ด้วยจังหวะที่ไม่พร้อมจะเดินห่างกัน บทสนทนาเงียบบางช่วง แต่ก็ไม่อึดอัดเหมือนเดิมอีกต่อไป ก่อนแยก เนเน่ถาม “นี่… เธอเคยกลัวอะไรชนิดที่มันค้างในหัวทั้งคืนไหม?”
คิรินนิ่งคิด “กลัว…คนจากไป โดยที่ไม่รู้ว่าเขามองเราว่าอะไร” เงียบ แววตาเนเน่เปลี่ยน มือขยับยึดกระเป๋าแน่น
คืนวันนั้น คิรินนอนไม่หลับ ภาพเนเน่นั่งเงียบ ๆ ติดหัวอยู่นาน เขาฟังเพลงบรรเลงในโทรศัพท์ ส่งลิงค์เพลงให้เนเน่ หน้าจอขึ้นว่าอ่านแต่ไม่มีการตอบกลับ
เช้าวันเสาร์ คิรินออกไปเดินเล่นในสวนมหา’ลัย เจอเนเน่นั่งปิกนิกกับเพื่อนสาวสองคน หัวเราะดังลั่น เขาแอบมองจากมุมไกล ๆ จนกระทั่งดวงตาเธอเหลือบเจอเขา ก่อนรีบหันไปคุยต่อราวกับไม่รู้จัก คิรินบีบฝ่ามือตัวเอง รอยยิ้มค่อยๆ ซีดจาง
ในคืนนั้น เนเน่ส่งข้อความมาทันทีสั้นๆ “ขอโทษวันนี้…เราอึดอัดเวลาต้องบอกเพื่อนว่าไปกับใคร” คิรินตอบกลับด้วยความลังเล “เราเข้าใจ…แค่ได้เห็นก็พอแล้ว”
วันถัดมา คิรินกับเนเน่เจอกันในห้องสมุดอีกครั้ง เนเน่เอากาแฟวางโต๊ะ “ลองกาแฟร้านนี้ไหม” น้ำเสียงไม่มั่นใจนัก คิรินรับมาก่อนจะตอบ “ขมดีนะ เมื่อวานเรายังเค็มอยู่เลย”
เนเน่หัวเราะทั้งน้ำตา “เรียนหนักไม่เท่าชีวิตจริง…จริงไหม” สายตาเธอบอกอะไรที่ลึกกว่าคำพูด
คิรินชวนเนเน่ออกไปเดินเล่นนอกรั้วมหาวิทยาลัย วันนั้นฝนไม่ตกแต่มีลมแรงสุดสายตา ทั้งสองเดินเคียงกันโดยแทบไม่ต้องพูด “บางที…เราก็ไม่ได้กล้าเสียอะไรมากกว่าการกล้ายอมรับว่าตัวเองกลัว” เนเน่พูด คิรินเงียบ แต่ฝ่ามือเขาเผลอขยับมาใกล้ข้อมือเธอ
เดือนใหม่ผ่านไป ความสัมพันธ์กลายเป็นมากกว่าเพื่อร่วมงานแต่ยังไม่ใช่รัก เพื่อนของคิรินถาม “เฮ้ นายชอบเขาเหรอ?” เจ้าตัวหลบสายตา “ก็…ไม่รู้ จะแค่คนคุยก็เท่านั้น” น้ำเสียงพร่าหาย วาจาไม่ตรงกับความจริงในใจ
อีกฟากหนึ่ง เนเน่เริ่มเปิดกับเพื่อนสนิท “เราไม่ได้ดีอย่างที่คิดนะ บางทีเราแค่แกล้งสดใส” เพื่อนกอดคอ “พวกเราก็ไม่ได้ดีอะไรนี่นา…แต่ถ้าเธอถือว่าเขาสำคัญ ก็คงไม่ใช่แค่คนทั่วไป”
สอบปลายภาคใกล้เข้ามา เวลาในห้องสมุดตึงเครียดมากขึ้น เบื่องานและเหนื่อยใจกับเรื่องบ้าน เนเน่น้อยใจแม่ที่คาดหวังสูง เธออยากเรียนศิลปะ แต่ต้องฝืนใจเดินตามความหวังครอบครัว “ทำไมเธอเลือกเรียนประวัติศาสตร์?” คิรินถามระหว่างวาดรูปด้วยกันใต้ต้นไม้
เนเน่นิ่งไป “เราชอบเรื่องผ่านสายตาคนอื่น มันไม่มีใครผิด…มีแต่คนที่เล่าไม่เหมือนกัน”
“แต่สุดท้าย…เราก็หวังจะถ่ายทอดเรื่องตัวเองอยู่ดีใช่ไหม”
เนเน่หันไปมองเขา ระหว่างมือค่อยๆ เลอะสีดำบางจุด “ใช่…แต่กลัวไม่มีใครเข้าใจ”
สายฝนเริ่มโปรยลงมาอย่างไม่ตั้งใจ ทั้งสองรีบวิ่งเข้าหลังคาศาลาพัก คิรินหัวเราะ “ดูสิ…ตอนเด็ก ๆ เราชอบแกล้งโดนฝนวิ่งหนีเล่นกันนะ”
เนเน่ยิ้ม น้ำตาซึมปริ่มขณะขำ “ตอนเด็กฉันไม่เคยกล้าออกนอกบ้านเลย” เงียบไปพักหนึ่ง “เพราะฉันกลัวว่าเขาจะหายไป”
คืนหนึ่ง วี—ชายหนุ่มจากอดีต โทรเข้าเครื่องเนเน่ท่ามกลางเสียงฝน หญิงสาวลังเลรับสาย สุดท้ายตัดสินใจบอก “ทุกอย่างมันจบไปนานแล้ว อย่ากลับมาได้ไหม…” วีนิ่ง “เราแค่อยากรู้ว่าเธอโอเคไหม อย่าโทษตัวเอง” แล้วสายก็ตัด
เช้าวันต่อมา เนเน่นั่งเงียบใกล้คิรินที่ชั้นสองห้องสมุด เธอบอกเสียงแผ่ว “บางเรื่องฉันยังไม่ให้อภัยตัวเอง …เราเคยทำร้ายวีก่อนที่เขาจะจากไป”
คิรินไม่ตอบในทันที วางมือบนมือเธอเบา “การให้อภัยไม่ใช่เรื่องง่ายหรอก แต่เราจะอยู่ข้าง ๆ เธอถ้าเธออนุญาต”
ความเงียบในอากาศหนักหนาขึ้น คิรินผิดหวัง—ในใจตัวเอง เขายังไม่กล้าบอกรัก หลายครั้งถ้อยคำนั้นถูกกลืนลงคอ เหมือนกลัวว่าถ้าพูดไปทุกอย่างจะเปลี่ยนไป
หลังสอบเสร็จ เนเน่หายไปจากห้องสมุดหลายวัน ไม่ตอบข้อความ โทรศัพท์ก็ปิดเครื่อง คิรินใจคอไม่ดี ตัดสินใจไปที่บ้านของเนเน่ เห็นเธอกำลังเก็บของ เหมือนจะย้ายกลับบ้านที่ต่างจังหวัด
“ฉัน…ต้องกลับไปคิดอะไรใหม่ ๆ แม่ขอให้ย้ายไปเรียนที่อื่น” น้ำเสียงเหมือนยอมแพ้ คิรินสะอึก ไม่พูดอะไรอยู่นาน ก่อนเอ่ยเบา ๆ “ถ้าเธอต้องไป…เราจะคิดถึงแน่ ๆ”
เนเน่หัวเราะปนสะอื้น “บางทีเราต้องปล่อยให้ชีวิตเลือกแทน ความกลัวของฉันคือการเริ่มต้นใหม่โดยไม่มีใครเลย”
สองคนยืนเงียบท่ามกลางห้องที่ว่างเปล่า ในที่สุด คิรินกัดฟันพูด “บางทีเราควรจะกลัวการไม่พยายามมากกว่ากลัวการเสียเธอ” มือเขาสั่นแต่ไม่ได้จับมือเธอ
ฤดูร้อนผ่านไป เนเน่กลับไปอยู่บ้าน ภาพจากมือถือเป็นสิ่งเดียวที่เชื่อมเธอกับโลกของคิริน ทั้งสองส่งข้อความหา พูดคุยน้อยลงตามเวลาที่ต่างกันและเป้าหมายชีวิตใหม่
คิรินเริ่มพาตัวเองไปเรียนรู้และเติบโต ใช้เวลากับเพื่อน ท่องโลกมากขึ้น เสียงหัวเราะในรูมเมททำให้หัวใจอุ่นขึ้นทีละน้อย จากคนเก็บตัว คิรินเริ่มอ่านบทกวีบนเวที “…ความเงียบ โอบพาร่องรอยใจ …แต่แสนว่างเปล่าเมื่อเธอไม่อยู่”
ในเวลาเดียวกัน เนเน่กลับไปวาดภาพ ลงประกวดในจังหวัด ความกล้าต่อชีวิตเริ่มชัดเจนขึ้น “ฉันอยากเก่งขึ้น ไม่ใช่เพื่อใครแต่เพื่ออยู่กับอดีตตัวเองได้” เธอบอกเพื่อนตอนเดินริมคลองสายเล็ก
หลังห่างกันหลายเดือน คิรินและเนเน่ได้นัดเจอกันที่ห้องสมุดเดิมในมหาวิทยาลัย พลัดกันนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง แสงอาทิตย์เฉือนลงมาบนหน้าผากของทั้งคู่ บทสนทนายืดยาวเต็มด้วยคำถามใหม่และรอยยิ้มที่แตกต่างจากเดิม
“ยังกลัวอะไรอีกไหม?” คิรินกระซิบพลางมองมือเธอวางห่างกันบนโต๊ะ
เนเน่ส่ายหน้า “กลัวเหมือนเดิม…แต่พร้อมให้อภัยตัวเองมากขึ้น” เธอยิ้มทะลุม่านน้ำตา มือช้า ๆ จับหลังมือลังเลของคิริน “เราจะอยู่ข้าง ๆ กันนะ”
เงียบ—แต่ไม่อึดอัดอีกต่อไป ความรักเติบโตในเงาของอดีต ผ่านบทสนทนาที่ค่อย ๆ สะสมความกล้าท่ามกลางแสงแดดที่ห้องสมุดกลางมหาวิทยาลัย เมื่อเสียงหัวเราะแรกค่อย ๆ ส่งต่อและคลายความกลัวที่สุดในใจทั้งคู่
