[ฉากที่ 1 – ตรอกบ้านเก่าเช้านี้]
แดดส่องผ่านซอยแคบ ก้อง (34) ยืนหมุน ๆ มองเงาตัวเองพลางขยี้ตา
ก้อง: (พึมพำ) เดี๋ยวเงานี่ยาว เดี๋ยวสั้น สงสัยมันตามเรามานานแล้ว…
อ้น (35) เพื่อนบ้าน ควักแก้วกาแฟเดินออกมาหน้าบ้าน
อ้น: เอ้า ก้อง เงาทุกวันไม่ได้หยุด ต้องกลัวอะไรขนาดนั้นวะ
ก้อง: มันไม่ใช่แค่เงาอ้น เงามันสะกดรอยตาม กูว่าเราควรตั้งสมาคมป้องกันเงา!
อ้น: เออ เอาสิ แต่แกต้องเป็นประธาน เพราะแกเสียวเงาสุดในซอย
[ฉากที่ 2 – ร้านชำริมทาง]
จูน (28) พนักงานออฟฟิศแต่งตัวทันสมัย นั่งรออ้นกับก้องที่โต๊ะหน้าร้าน
ก้อง: จูน เราจะเปิดสมาคมคนกลัวเงา มาเป็นเลขาไหม!
จูน: สมาคมอะไรนะ? ฟังดูน่ารักดี แต่กลัวเงาแบบไหนอะ? เงาผี เงาคน หรือเงาตัวเอง
อ้น: มันกลัวเงาที่ตามตัวเอง! เอาจริงจูน มาช่วยคิดกิจกรรมหน่อยดิ
จูน: (หัวเราะ) สวัสดีค่ะ ฉันจูน สมาชิกรุ่นใหม่… กิจกรรมอะไรดี…?
[ฉากที่ 3 – ประชุมก่อตั้งสมาคม (บ้านก้อง)]
สามคนจับเข่าขยับโน๊ตบุ๊ก ขนขนมมาเต็มโต๊ะ
ก้อง: ต้องประชาสัมพันธ์ให้ทั่วซอย แปะโปสเตอร์ ตะโกนเสียงดังไม่ได้เดี๋ยวโดนป้าหวานด่า
อ้น: ส่งไลน์กรุ๊ปดิ เอาแบบมีรางวัล ชาวซอยต้องชอบของฟรี
จูน: แล้วเราจะแจกอะไรอะคะ ประกันเงา? หรือแว่นกันแดด?
(ทุกคนหัวเราะ)
[ฉากที่ 4 – ป้าหวาน (เจ้าของซอย) เดินผ่านมา]
ป้าหวาน: (ยื่นหน้า) เฮ้ย! อะไรคึกคักแต่เช้า
อ้น: ป้า มาร่วมสมาคมคนกลัวเงากับเราปะ?
ป้าหวาน: ป้าไม่ได้กลัวเงา ป้ากลัวฝุ่น ซอยนี้กวาดเองทุกอาทิตย์
จูน: ถ้ามีสมาคมคนกลัวฝุ่นป้าคงเป็นประธานแล้วล่ะ
ป้าหวาน: (อมยิ้ม) เอ็งนี่กวนจริง เดี๋ยวพรุ่งนี้กวาดให้หนักเลย
[ฉากที่ 5 – แปะโปสเตอร์ (เที่ยงวัน)]
ทั้งสามคนเดินติดโปสเตอร์หน้าร้านค้าและเสาไฟ “สมาคมคนกลัวเงา รับสมัครด่วน! ฟรีประกันใจ!”
เด็ก ๆ กลุ่มหนึ่งเดินผ่านมา ซุบซิบ
เด็ก 1: เงาอะไรไม่เคยน่ากลัวเลยนะ
เด็ก 2: พี่ก้องกลัวเงาตอนไหนวะ เห็นวันก่อนยังวิ่งแข่งซ้อนเงา
(ก้องหน้าเสีย)
[ฉากที่ 6 – ในไลน์กรุ๊ปชุมชน]
ก้อง: (กลัวโดนล้อ) เราต้องอธิบายให้คนเข้าใจ ว่ามันเป็น symbolic ไม่ใช่กลัวเงาจริง ๆ
จูน: เออ งั้นเขียนเป็น mission statement ดูจริงจังแบบ Start up?
อ้น: ไม่เหมือนจะจริงจังเท่าไรนะ สมาคมนี้คนเดียวก็มีสมาชิกแล้ว
[ฉากที่ 7 – กิจกรรมแรก: เวิร์กช็อปล่าเงาในบ้านก้อง]
โปสเตอร์แนว “#รักษ์เงา ไม่ใช่ศัตรู” กิจกรรมแรกคือ “ล่าเงา” ให้ทุกคนค้นหาว่าเงาตัวเองอยู่ตรงไหนบ้างในเวลาเช้าๆ
ก้อง: สมาคมเราจะช่วยสอนทุกคนไม่ให้กลัวการเปลี่ยนแปลง เหมือนเงาที่เปลี่ยนทุกวัน!
จูน: สรุปเราไม่ได้กลัวเงา แต่กลัวการเปลี่ยนแปลง?
อ้น: ไม่ ฉันกลัวโดนยุงกัดมากกว่า! (เด็ก ๆ หัวเราะ)
[ฉากที่ 8 – เกิดความเข้าใจผิดในชุมชน]
ป้าหวานได้ยินข่าวลือ ว่าสมาคมคนกลัวเงาจริง ๆ เป็นสมาคมต่อต้านคนแก่!!
ป้าหวาน: (บ่นกับตาแว่น) มีสมาคมกลัวเงา เดี๋ยวพวกนี้ไม่ได้เคารพผู้ใหญ่แน่
ตาแว่น: (แหย่) พรุ่งนี้ใครเดินเงายาวก็โดนไล่ออกนอกซอยเลยสิ
[ฉากที่ 9 – บ้านก้องเวลาเย็น]
จูนกับก้องเตรียมทำสไลด์อธิบายความหมายสมาคม
จูน: พี่ก้อง สรุปว่ากลัวเงาคือต้องแอบอยู่แต่ในบ้านเหรอ?
ก้อง: ไม่ ๆ คือเราแค่ไม่อยากถูกอะไรตามหลอกหลอน (ตะกุกตะกัก)
อ้น: ขอถามจริง เรากลัวผีหรือกลัวตกงานกันแน่?
[ฉากที่ 10 – ค่ำวันเดียวกัน]
มีผู้ปกครองเด็กมาถามที่หน้าบ้านก้อง
แม่เด็ก: สมาคมนี้เกี่ยวกับลัทธิอะไรหรือเปล่า? ลูกถามว่ากลัวเงาหมายถึงอะไร
ก้อง: โอ๊ยไม่ใช่ลัทธิครับ! แค่.. สมาคมสร้างกำลังใจเฉย ๆ
แม่เด็ก: หือ…งั้นขนมที่แจกเมื่อเช้านี่กินได้ใช่ไหม?
อ้น: ชัวร์ เต็มที่ (เงียบ)… ไม่มีอะไรผสมแปลก ๆ ครับ!
[ฉากที่ 11 – ระดมสมาชิกรอบสอง]
ทั้งสามคิดกิจกรรมใหม่ “พูดกับเงาในใจ”
ก้อง: ให้แต่ละคนเล่าเรื่องกลัวในอดีตกับเงาตัวเอง
จูน: ถ้าใครไม่มีอะไรกลัวล่ะ?
อ้น: ก็บอกเขาว่ายอมรับตัวเองทั้งดีและเสีย แค่นั้น สั้น ๆ
[ฉากที่ 12 – แผนบานปลาย]
อ้นเอาแบนเนอร์ไปติดหน้าร้านสะดวกซื้อ “สมาคมคนกลัวเงา – ชนะเงาเพื่อเป็นตัวเอง!”
พนักงานร้าน: สมาคมอะไรอะ? จะสอนโยคะเหรอ
อ้น: เออ สอนก็ได้ เอาโยคะมาใส่ด้วย!
ก้อง: เดี๋ยวนะ…เราจะสอนไหม?
[ฉากที่ 13 – ขบวนเดินรณรงค์]
เด็ก ๆ ในซอยใส่เสื้อวาดเงาลงไปในกระดาษติดขบวนรณรงค์
ตาแว่น: ถ้างั้นต้องมีขบวนวันต่อต้านแดดกับฝนด้วย
อ้น: (สวน) ฮะ รับจดไว้เลย ปีหน้าจัดให้
[ฉากที่ 14 – ฉากผลาญงบ]
จูนทำบัญชีงบสมาคม ส่งให้ก้องดู
จูน: งบของขบวนวิ่ง อุปกรณ์ระบายเงา เกินสามพันแล้วนะพี่
ก้อง: โอ๊ย! ก็เราต้องลงทุนกับความหวังของคนในซอย!
[ฉากที่ 15 – การเข้าใจผิดในชุมชนรอบสอง]
เริ่มมีข่าวลือว่าสมาคมคนกลัวเงาจะยึดซอย สั่งให้ทุกบ้านปิดไฟช่วงเย็น (เพื่อไม่มีเงา!)
ป้าหวาน: พวกเด็กใหม่จะครองซอยเหรอ ตลกจริง
อ้น: ใครว่างั้น ไม่มีใครจะบ้าขนาดนั้น!
[ฉากที่ 16 – วิกฤตสมาคม]
สมาชิกเริ่มน้อยลง เพราะเข้าใจผิดเรื่องกฎการปิดไฟ
ก้อง: กูว่าเราต้องจัดประชุมใหญ่ ชี้แจงรอบสุดท้าย
จูน: ให้เชิญทุกคนมาเคลียร์ อย่าปิดไฟ แต่อาจต้องปิดไมค์ ก้องพูดเยอะมาก
อ้น: ฉันว่าก้องควรสร้างสมาคมใหม่ ชื่อ “คนอธิบายเยอะเกิน”
[ฉากที่ 17 – ปรึกษากันกลางคืน]
สามคนไปนั่งริมคลองหลังซอย
ก้อง: มันจะพังเพราะกูมั่นใจผิดเองแหละ ที่คิดว่าง่าย ๆ คนจะเข้าใจแบบเดียว
อ้น: ยอมรับเถอะ ไม่มีใครเห็นเงาเหมือนกันหมดหรอก
จูน: เออ บางทีก็ต้องปล่อยให้มันเงา ๆ กับตัวเองบ้างเนาะ
[ฉากที่ 18 – ชี้แจงในศาลาหมู่บ้าน]
ชาวบ้านมามุงฟังการชี้แจง
ก้อง: พวกเราตั้งใจให้ทุกคน กล้าหันหน้าหาเงาของตัวเอง ทุกคนมีมุมที่ไม่อยากเจอ แต่มันไม่ใช่เรื่องน่ากลัว ต้องกล้าหัวเราะกับมัน!
ทุกคนเงียบ จู่ ๆ เด็กคนหนึ่งยกมือ
เด็ก: แล้วถ้าผมยังกลัวเงาอยู่ จะทำยังไงครับ?
อ้น: หัวเราะก่อนแล้วค่อยหาทาง ครับ!
[ฉากที่ 19 – กิจกรรมใหญ่ “วาดเงาของตัวเอง”]
ทั้งซอยออกมาวาดเงาตัวเองลงพื้นถนน ใครกลัวอะไรก็เขียนไว้ข้างเงา
จูน: เห็นไหม กลัวก็บอกได้ ชีวิตมันก็มีเงาของมัน
[ฉากที่ 20 – เงาในใจที่ยอมรับได้]
ป้าหวาน เขียนใต้เงาตัวเองว่า “กลัวลูกชายไม่มาหา”
ก้อง: (ซึ้ง) ป้า กลัวอะไรก็ไม่เป็นไรเลยนะ
ป้าหวาน: ขอบใจพ่อ
[ฉากที่ 21 – มุมอบอุ่นในชุมชน]
จากความวุ่นวายกลายเป็นพื้นที่แลกเปลี่ยนเรื่องราว เงากลายเป็นสัญลักษณ์ใหม่
อ้น: (กระซิบจูน) ปีหน้าถ้าไม่มีใครกลัวเงา เราเลิกสมาคมดีไหม
จูน: ไม่ต้องเลิก อย่างน้อยก็มีเงาพวกเราสามคนอยู่ด้วยกัน
[ฉากที่ 22 – สรุปบทเรียน]
ก้อง: สุดท้ายสมาคมอาจไม่ได้ช่วยให้ใครหายกลัวเงา แต่ทำให้ทุกคนหัวเราะกับสิ่งที่กลัวได้ก็พอ
[ฉากที่ 23 – ช่วงเวลาดี ๆ]
ทั้งสามนั่งหน้าบ้าน หัวเราะลั่นกับสิ่งที่ตัวเองกลัวผิด ๆ ตลอดมา
อ้น: สุดท้าย มีแค่คนที่กล้าหัวเราะกับเงาตัวเองเท่านั้นที่อยู่รอด!
[ฉากที่ 24 – มุกทิ้งท้ายประจำสมาคม]
จูน: ก้อง สมาคมปีหน้าเอาอันไหน แพะกลัวเสียง? อ้น: หรือว่าสมาคมคนไม่กลัววันจันทร์!
ก้อง: เอาเงานี่แหละ อย่างน้อยมันก็ไม่หนีไปไหน…
ทุกคนหัวเราะ ยิงมุขส่งท้ายกระจาย เสียงหัวเราะของชุมชนลอยข้ามตรอกในแสงเย็น…
