เสียงล้อรถเก๋งกระทบถนนลูกรังขรุขระใต้ร่มไม้ใหญ่ เสียงใบไม้ร่วงปลิวข้ามกระโปรงรถในช่วงสายวันเสาร์เงียบสงัด “มึงแน่ใจนะ ว่าไม่มีอะไรจริง ๆ?” เอก หัวหน้ากลุ่ม วัยยี่สิบแปด สบตาผ่านกระจกมองหลัง พลางกวาดมองใบหน้าของวรรณรัตน์—หญิงสาวดวงตาหม่นที่นั่งเบาะหลัง “นี่บ้านยายฉันเอง ไม่มีอะไรน่า…กลัวหรอก” น้ำเสียงวรรณรัตน์สั่นน้อย ๆ เธอกำชับ “ไปถึงแล้วขออย่าเสียงดังนะ เดี๋ยวข้างบ้านได้ยิน”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ภัทร นักถ่ายภาพผิวคล้ำ เอามือเคาะกล้องแนบกระจกหน้าต่าง “ข้างบ้านที่ไม่มีคนอยู่น่ะนะ?” ไอ้ขวัญ เพื่อนสนิทพึมพำเบา ใบหน้าไม่มั่นใจ “เออก็ใช่…ที่นี่เงียบมาก ไม่มีผู้คนหรอก” วรรณรัตน์ว่าพลางเบือนหน้าไปทางหน้าต่าง
รถหยุดสนิทหน้าบ้านไม้สักสองชั้น หลังคาลาดเอียง ผนังด้านหนึ่งถูกต้นข่อยยักษ์ปกคลุม เถาวัลย์บางแห่งพันเป็นเงาวูบไหวในลมเย็น
“เหมือนฉากในหนังผีเลยว่ะ” ขวัญบ่นอย่างครั่นคร้าม “ไม่เอาน่า พวกเราก็มาทำงานสืบคดีเก่า ๆ เองนี่” เอกว่าแล้วเปิดประตู ขณะทุกคนทยอยลงจากรถ ทันใดนั้นลมเย็นวาบผ่าน ทุกคนหันมองต้นข่อยต้นใหญ่ข้างบ้าน เงาบางอย่างคล้ายคลานผ่านบนเรือนชาน “มองอะไรกัน?” วรรณรัตน์รีบเดินนำขึ้นบันไดบ้าน “ไม่มีอะไรทั้งนั้น”
ขณะแก้ว—หญิงสาวร่างเล็กที่จิตใจเปราะบาง—กวาดสายตามองบ้านด้วยหัวใจวูบไหว รู้สึกว่าช่องว่างว่างเปล่าตามมุมห้องแต่ละมุมคล้ายมีเงาดำจ้องบ้านของตนเองอยู่
ท่ามกลางกลิ่นอับของไม้เก่า ทุกคนมารวมตัวที่ห้องโถงกลาง วรรณรัตน์หยิบกุญแจมาถอดกุญแจห้องเก็บของด้านข้าง “ยายฝากไว้ รีบเอาเอกสารแล้วออกกันดีกว่า” เธอพูด
“ถ้าเราจะหาข้อมูลว่าคุณอ่อนหญิงสาวที่หายไปเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนเกี่ยวอะไรกับครอบครัวเธอ เอกสารก็ต้องอยู่ที่นี่จริง?” เอกเหลือบเน้นถอนใจ
แก้วกลืนน้ำลายอย่างยากเย็น “ยายของรัตน์…เคยพูดเรื่องเสียงแปลก ๆ ตอนอยู่บ้านนี้บ้างมั้ย?” วรรณรัตน์นิ่ง “ยายพูดแต่เรื่องเสียงกบ จั๊กจั่น ไร้สาระทั้งนั้น ไม่ต้องจินตนาการไปมาก” น้ำเสียงเห็นได้ว่าพยายามบังคับความไม่แน่ใจในใจตน
ขณะเดินตรวจรอบบ้าน ภัทรขอตัวไปถ่ายรูปนอกรอบ แก้วจึงเลือกตามติดวรรณรัตน์ที่เดินเปิดประตูทีละห้อง พวกเขาเริ่มเปิดลิ้นชัก โต๊ะไม้ และตู้เก็บของ เสียงร้องโหยแต่แผ่วเบาดังแทรกจากด้านนอก ครั้งหนึ่งสองครั้ง ทุกคนมองหน้ากันอย่างอึดอัด
ขวัญเดินวนอยู่ใกล้มุมบันได มองรอยเท้าฝุ่นหนาบนพื้นไม้ จู่ ๆ กลิ่นเศษหญ้าสดเหมือนกลิ่นจากใต้ถุนบ้านคลุ้งลอยขึ้นมา สายตาเขาหยุดค้างที่ใต้เงาต้นข่อย ฝุ่นลอยวนในแสงสลัว ราวกับมีบางสิ่งเคลื่อนไหว
“ฝนตกแน่ ๆ” ขวัญเพิ่งรู้ตัวว่าเสียงในบ้านเงียบจนได้ยินเสียงเต้นของหัวใจ “ได้เอกสารหรือยัง?”
วรรณรัตน์หันไปตอบแต่ยังไล่ค้นตู้อยู่ ใบหน้าเครียด หลบสายตาทุกคน ฮุบเสียงน้ำลาย “ยัง”
ทันใดนั้น ภัทรผิวปากเรียกจากระเบียง “เจออะไรแปลกตรงนี้ว่ะ!” ทุกคนเดินตามเสียงออกไปภายนอกบ้าน ที่ต้นข่อยเถาวัลย์พันแน่น ภัทรชี้ให้ดูรอยขีดเขียนจาง ๆ บนเปลือกไม้ “นี่…เหมือนชื่อคน”
แก้วกระซิบ “มันเขียนว่า ‘กลับมา’ …ใครเป็นคนขีดไว้?” เงียบงันไร้คำตอบ
คืนวันนั้น ทุกคนแยกย้ายไปพักในห้องคนละห้อง ยกเว้นเอกกับขวัญที่ขออยู่ห้องเดียวเพราะกลัว “เมื่อไหร่จะเช้า” ขวัญพร่ำอย่างประหม่า
วรรณรัตน์นอนตาค้าง เสียงกระซิบถูกสายลมพัดแทรกใต้ประตู เขาได้ยินเสียงบางอย่างลากขาไปมาในระเบียงบ้าน ระหว่างนั้น ภาพความทรงจำในวัยเด็กที่คลุมเครือดำมืดผุดขึ้นในหัว นานแค่ไหนแล้วที่ไม่เคยกลับบ้านหลังนี้?
เวลาเที่ยงคืน เสียงประตูดังเอี๊ยดจากห้องหนึ่งไปอีกห้องหนึ่ง ทุกคนค่อย ๆ ออกมารวมกันในโถงกลาง พวกเขาไม่กล้าพูดจา แค่สบตาและฟังเสียงหายใจของอีกฝ่าย มองหาเหตุผลของเสียงเหล่านั้น แต่คำตอบไร้เงา
“รา…รัตน์ บ้านนี้มัน…” แก้วเอ่ยขึ้นเบา ๆ สีหน้าซีดขาว “ฉันเห็นเงาคล้ายเด็ก…ใต้ต้นข่อย”
วรรณรัตน์สั่นศีรษะ กลั้นน้ำตา “ไม่มีอะไรหรอก… เดี๋ยวพรุ่งนี้เราไปแล้ว บ้านนี้ไม่เอาใครไว้”
คืนนั้น ทุกคนกลับเข้านอนแต่ใจไม่สงบ แก้วฝันเห็นหญิงสาวถือกระดูกในฝ่ามือยิ้มให้ แต่เมื่อจะถาม กลับถูกเสียงกระซิบแทรกแผ่วผ่านช่องหน้าต่าง “คืนของเรา…คืนของเรา…”
ขวัญสะดุ้งตื่นด้วยเสียงกรีดบางเบาที่หน้าประตู เขาเดินออกมาแง้มบานประตูแต่ไม่พบใคร พอหันหลังกลับ เห็นเงาดำคล้ายบุคคลยืนซ้อนหลังอย่างเงียบงันในกระจกเงา—แต่ไม่มีเสียง ไม่มีร่องรอย
เช้าวันถัดมา แทนที่ทุกอย่างจะเบาบางลง ความอึดอัดกลับหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม บ้านทั้งหลังเงียบสนิทกว่าคืนก่อน วรรณรัตน์ใช้เวลาว่างเดินวนรอบบ้านเงียบ ๆ สายตาเธอหยุดที่บานประตูห้องใต้บันได ประตูซึ่งยายของเธอเคยเตือนไม่ให้เปิด
เธอพึมพำถามตัวเองเบา ๆ “หรือว่า…?” แล้วเอื้อมมือเปิดประตูออกอย่างช้า ๆ ภายในมีเพียงกล่องกระดาษและเศษเสื้อผ้าเก่า ๆ อีกซอกหนึ่งมีโถแก้วและกิ่งข่อยแห้งป็นดอก ๆ
“รัตน์ เจออะไร?” แก้วเดินเข้ามา สีหน้าแปลกใจ วรรณรัตน์พึมพำ “ไม่แน่ใจว่ามันเกี่ยวกับอ่อน…”
แก้วชะโงกดู พบเศษผ้าขี้ริ้ว มีกระดุมไม้เย็บติดแน่นแนบถุงผึ้งเน่าแห้งอยู่… เธอเหลียวไปมองเงาในมุมห้องที่กำลังเคลื่อนไหว—เงานั้นยาวผิดปกติ ร่างคล้ายผู้หญิงแม้ไร้ใบหน้า
“เธอเห็นมั้ย?” แก้วถามเสียงเบา วรรณรัตน์พูดไม่ออก รู้แต่ใจเต้นไม่เป็นส่ำ
จู่ ๆ ภัทรก็เดินมาสมทบพร้อมภาพถ่ายในกล้อง “พวกแก… ในรูปนี้…เห็นอะไรมั้ย?” ภาพในกล้องแสดงให้เห็นเงาดำเงาหนึ่งซ้อนอยู่ตรงระเบียงต้นข่อย…ไม่มีใครยืนยันว่าเป็นของคนในกลุ่ม
เสียงเวลาต่อมา เหตุการณ์กดดันเพิ่มขึ้น ประตูหน้าต่างปิดเอง ทีวีเปิดเอง เสียงกระซิบจากใต้ถุนบ้านค่อย ๆ ดังขึ้นเรื่อย ๆ
เอกเริ่มโวยวายว่าอยากไปจากที่นี่เสียที “บ้านบ้าอะไรเนี่ย…จ่ายค่าจ้างคืนไม่ได้ก็ไม่เป็นไรแล้ว!” แต่มีบางสิ่งปิดกั้นประตูหน้าบ้าน ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามเปิดอย่างไรก็แน่นสนิท ทุกคนได้ยินเสียงลากบางอย่าง—เสียงเหมือนกรงเล็บเกี่ยวไม้กระดานเล่นอยู่ทุกซอกมุม
แก้วร้องไห้อย่างควบคุมไม่ได้ “เราออกไปไม่ได้เหรอรัตน์?!” วรรณรัตน์หน้าซีด ใจสั่น “ไม่รู้…ไม่รู้…” ในขณะที่ทุกคนกำลังจะขาดสติ จู่ ๆ ขวัญหยิบขวดเหล้าขึ้นมาดื่ม เงยหน้าสบตาวรรณรัตน์ “มึง…ปิดบังอะไรอยู่ใช่มั้ย?”
บรรยากาศในบ้านเต็มไปด้วยความหวาดระแวง ทุกสายตาจ้องไปที่วรรณรัตน์จนนิ่งงัน “บ้านนี้ไม่ได้ให้เข้า…แต่ฉัน…จำเป็นต้องกลับมาคืนนี้…”
“จำเป็นอะไร?” เอกตะคอก “กูไม่เอาแล้วเว้ย กูจะปีนหน้าต่าง หน้าต่างห้องนู่น!”
เอกปีนขึ้นไปที่หน้าต่างห้องใต้หลังคา กระจกเย็นเยียบผิดมนุษย์ มือของเขาสัมผัสเงาดำ—มือดังกล่าวกลับไร้ความรู้สึกเย็นจนชา…ทันใดนั้นหน้าต่างเลื่อนปิดเอง เอกถอยหลังล้มลงกับพื้น คนอื่น ๆ หวีดร้อง วิ่งไปช่วย
ความวุ่นวายเกิดขึ้น ขวัญกรีดร้อง “เห็นมั้ย…มันตามเรา…มันออกมาแล้ว!” คำว่า “มัน” คล้ายไม่มีใครกล้าเอ่ยนามเต็ม ๆ
แสงไฟในบ้านวูบไหว ทุกคนจับกลุ่มแน่นในโถงใหญ่ ภัทรหยิบรูปถ่ายล่าสุดในกล้องมาให้ดู ลักษณะภาพเปลี่ยนไป—เงานั้นสูงขึ้น มีเส้นผมเปียกแนบข้างแก้ม ราวกับว่าผู้อยู่ในภาพใกล้เข้ามาทุกที
“ยายเคยพูด… ใครขึ้นบ้านนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต จะถูก ‘เอาไป’” วรรณรัตน์เสียงสั่น แต่กลับมีน้ำหนักบางอย่างในถ้อยคำนั้น “ยายเคยเล่าว่า ผู้หญิงชื่ออ่อน…ไม่ได้หายตัวไป…เธอถูกซ่อนโดย ‘ต้นข่อย’ นี้”
แก้วก้มลง เอื้อมแตะกิ่งข่อยแห้งโดยไม่รู้ตัว มีเสียงกรอบแกรบจากในเงา คำกระซิบหลายคำซ้อนกัน “กลับมา…กลับมา…คืนของเรา…”
ในวินาทีที่ขวัญทรุดลงเพราะหายใจไม่ออก เงาดำในโถงกลางเริ่มปรากฏร่าง—แต่ไร้ใบหน้า มีเพียงเงาและเส้นผม ท่ามกลางความเงียบ ทุกคนได้ยินเสียงร้องใหม่ “เอาคืน…เอาคืนของข้า…”
วรรณรัตน์ทรุดลง ฝันร้ายในอดีตพรั่งพรู สมัยเด็กเธอเคยแอบเห็นอะไรบางอย่างถูกฝังใต้ต้นข่อย—ร่างเด็กหญิง เสื้อเปื้อนโคลน กำไลหลุดลงพื้น… เสียงยายกระซิบ “จำไว้นะหลาน ใครละเลย คำขอ… จะถูกเอาคืน…”
วรรณรัตน์ร้องไห้ เสียงสะอื้นขาดห้วงในความเงียบ “ขอโทษนะ…”
กา…กา… เสียงอีกาผ่านช่องแสง เงาต้นข่อยทาบลงบนอกของวรรณรัตน์ ภัทรและเอกต่างพากันร้องขอ “ให้อภัย…เราไม่ได้ตั้งใจ…เธออยากได้อะไร?”
เสียงในเงา “ความจริง…” พร้อมร่างเงามืดคลี่ขยายจากต้นข่อย ม้วนกลืนทุกอย่าง ทุกคนสัมผัสความหนาวเย็นและกลิ่นดินเปียกลึกถึงกระดูก
ในที่สุด ภายในหลุมใต้ต้นข่อย กิ่งข่อยแห้งแตก—ฝุ่นปลิวขึ้นสู่ขอบฟ้า ภาพความทรงจำย้อนกลับชัดเจน วรรณรัตน์เมื่อเด็ก เคยเห็นยายตั้งบ่วงเชือกจาง ๆ …กันบางอย่างไม่ให้หลุดออกมา คืนนี้บ่วงเหล่านั้นขาดลง
เงาดำยืนอยู่ข้างทุกคน คราวนี้เห็นชัดเป็นเงาเด็กหญิงมือซีดขาว สีหน้าเศร้า โหยหาความยุติธรรม
ทุกคนต้องเผชิญหน้ากับความกลัวข้างในเอง ไม่มีเสียงใดตอบโต้ ทุกคนต้องเลือก—เผยความลับที่เก็บ ซ่อนตัว หรือรับโทษของความเพิกเฉยต่อบาปอดีต
แสงรุ่งขึ้น พระอาทิตย์โผล่พ้นต้นข่อย ทุกอย่างเงียบสงัด แต่กลุ่มคนหนุ่มสาวที่เคยอยู่ในเรือนไม้หลังนี้ กลับไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงคืนที่ผ่านมาอีกเลย บ้านหลังนั้นก็ปิดเงียบ เหมือนไม่มีใครเคยมาเยือน ยกเว้นเงาเด็กหญิงที่ยังนั่งเฝ้าต้นข่อย รอความจริงที่ไม่มีใครกล้าเหลียวกลับมามอง…
