เสียงใบไม้กรอบแกรบคลอสายลมค่ำพัดผ่านสวนเก่า เด็กหนุ่มสี่คนเดินลากเป้สะพายบนบ่าก้าวรุดตามกันมาท่ามกลางแสงไฟฉายวูบไหว ทุกคนยืนหยุดหน้ารั้วไม้สูงขึ้นตะไคร่น้ำ ท่าทีลังเลครู่หนึ่งก่อนที่ “พัท” จะโบกมือหันมาทางกลุ่ม
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“มาถึงนี่แล้ว แกกลัวเหรอวะ เต้?” พัทยิ้มเยาะแต่รอยยิ้มแข็งกระด้างเสียกว่าคำพูด เต้หลบสายตาเพื่อน แววกลัวแฝงอยู่ในดวงตา
หญิงสาวคนเดียวของกลุ่ม “ดาว” พึมพำเบา ๆ “ถ้าเราเจออะไรก็ห้ามพูดชื่อมันนะ” เธอเสียงสั่นอย่างยากจะปิดบัง “ตามที่เคยมีคนเล่าน่ะ…”
“ก็แค่เรื่องเล่า เดี๋ยวเข้าไปดูก็รู้ ไม่มีอะไรหรอก” โต้งขยับกระเป๋าด้านหลัง หลีกเลี่ยงสบตากับใครเป็นพิเศษ
พัทปีนข้ามรั้วเป็นคนแรก เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดเฉียดแก้วหู พวกเขาค่อย ๆ ลอดรั้วทีละคน ปล่อยให้ความเงียบกลืนกินทันทีที่เท้าเหยียบพื้นสวนด้านใน กลิ่นชื้นหญ้าสุมปะปนฝุ่นผงอดีต
ฟ้าเริ่มมืด แสงไฟฉายค่อย ๆ ส่องไปตามซอกไม้ของตัวเรือนไทยสองชั้นผุเก่า เงาวูบไหวสะท้อนบนฝาไม้ ดาวหันไปสบตาเต้ กระซิบแผ่วเบา “ถ้ามีผีจริง ฉันจะกลับเลยนะ…”
“อย่าขู่กันเองสิ ดาว” โต้งพูดขรึม แล้วเดินนำไปเก็บกล้องวิดีโอขึ้นมากดถ่าย
ภายในเรือนร้างเงียบสนิท โต๊ะไม้ฝุ่นจับลึก แสงไฟฉายลอดไปเห็นรูปถ่ายขาวดำบิดเบี้ยววางบนหิ้ง พัทหัวเราะก่อนเอื้อมมือหมุนรูปถ่ายให้ตรง “เอาน่า อย่าเครียด ขึ้นไปชั้นบนกันดีกว่า”
บันไดไม้ส่งเสียงร้องขณะทุกคนสาวเท้าขึ้นทีละคน พัทเดินนำ ชายหนุ่มหยุดกึกเมื่อไฟฉายส่องไปเห็นเงาจาง ๆ ริมหน้าต่าง โต้งเดินมาชนท้ายพลางกระซิบ “เป็นไรพัท…” แต่มองออกไปไม่เห็นอะไรนอกจากความมืด
“ไม่มีอะไร” พัทปัด มือสั่นนิด ๆ แล้วเร่งฝีเท้า กลุ่มเคลื่อนต่อไปยังห้องนอนเก่า ด้านหน้ามีตู้ไม้สูงปิดสนิท ดาวเดินวนรอพัทเปิด เธอกอดอก หน้าซีดแต่ไม่พูดอะไร
ไฟฉายเต้ส่องไปพบเส้นผมติดฝาบนประตูตู้ไม้ ทุกคนขนลุกซู่ พัทลองเขย่าตู้ เสียงกลไกข้างในดังแกร๊กน่าขนลุก “แค่หนูแน่”
ดาวเดินไปชะโงกหน้าดูหน้าต่าง “ฝนจะตกอีกแล้วมั้ง” เธอพูดเบา ๆ ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย โต้งยกกล้องขึ้นถ่ายท่ามกลางความมืดที่เริ่มบดขยี้กันในบรรยากาศ
เต้หยิบสมุดบันทึกเก่าในช่องวางบนหลังตู้ หน้าแรกขาดวิ่น แต่ยังมีลายมือจาง ๆ “นี่…เหมือนชื่อคน เขียนว่า ‘กลับมา’…จะเอาให้ดูมั้ย?”
โต้งรับสมุดพลิกไปมา “ทำไมทุกหน้ามีแต่เขียนซ้ำ ๆ ว่า ‘กลับมา กลับมา’ …คนเขียนเป็นใครวะ?”
ดาวหน้าซีดหนักขึ้น “เคยมีคนหายที่นี่ใช่มั้ย? ครูโรงเรียนใกล้ ๆ เล่าว่าสมัยก่อน…เขาไม่เคยกลับออกมา…” เธอกระซิบเสียวสันหลัง
“อย่าเพิ่งโม้…” พัทเสียงแข็ง กลั้นใจฝืนหัวเราะ
แต่แล้วขณะที่เต้กำลังอ่านต่อ พลันได้ยินเสียงแผ่วเบาจากหัวบันได มันเป็นเสียงลากเท้า ถี่ ๆ เบื้องล่าง ทุกคนเงียบกริบ สายตาต่างแฝงด้วยแววระแวงสุดขีด
ดาวเอื้อมจับมือเต้แน่น เสียงเงียบต่ออีกครู่ยาว ๆ โต้งทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก “อาจจะ…แมวป่ามั้ง”
พัทตัดสินใจเดินนำกลับลงข้างล่างเมื่อเสียงหายไป เขาทำเป็นไม่มองหน้าเพื่อน เดินผ่านประตูลั่นเอี๊ยดมายังห้องรับแขก เสียงลดลงทันที ยังมีเพียงความเงียบโอบรัดทั้งสี่ไว้ระหว่างเงาผนังเก่า
โต้งโยนกล้องทิ้งลงเบา ๆ เขาก้มลงมองจดหมายเก่าในซองบนโต๊ะ มันไม่มีชื่อผู้รับ อักษรซีดจางอ่านแค่บางคำว่า “…คืน…เงา…กลับมา…”
ดาวอ้าปากจะพูดแต่ก็เงียบ ปล่อยให้บรรยากาศขึงตึงกดทับทวีคูณ เต้มองหน้าทุกคนอย่างลังเล “เราควรออกไปก่อนไหม จริง ๆ แล้ว…”
พัทพูดตัดบท “ยังไม่ถึงเวลาหรอก ให้ค่ำกว่านี้ก่อน ปล่อยให้พายุนิ่ง พรุ่งนี้จะมีคนมาเก็บของ เราต้องหาหลักฐานให้ได้ว่าเรื่องลือมันไม่จริง”
โต้งแค่นหัวเราะ “หรือแกแค่อยากจะได้คลิปหลอน ๆ ไปยั่วคนในกลุ่ม? หรือกลัวจะมีใครกลับมาแอบดู?” คำพูดเขาแทงใจพัท
ขณะนั้นเอง เสียงฝาจากห้องใต้บันไดดังโครม ยามทุกคนหันไป ไฟฉายกวาดผ่านความว่างเปล่าแต่ดูเหมือนมีบางอย่างเพิ่งเคลื่อนไหว ดาวเสียงสั้น “ยังไม่มีอะไรใช่ไหม?”
โต้งกลืนน้ำลาย “เออ ยัง…แต่เราอย่าตะโกนชื่อใครมั่ว ๆ ล่ะ เจออะไรห้ามเรียกชื่อคนในบ้านเด็ดขาด…”
เสียงฝนตกเริ่มซัดหลังคาเบา ๆ เพิ่มความสั่นไหวในอากาศ ไฟโทรศัพท์ของเต้เริ่มกะพริบแปลก ๆ ก่อนดับไปเองโดยไร้เหตุผล เต้พยายามกดหลายครั้งแต่ไม่ติด
“ของฉันก็…” ดาวดูหน้าจอที่เริ่มพร่า คลื่นรบกวนปรากฏบนกล้องวิดีโอของโต้ง เครื่องใช้ไฟฟ้าทั้งหมดกลายเป็นของเสียหายอย่างกะทันหันภายในเวลาไม่กี่นาที
ท่ามกลางความสับสน ท่าทีระแวงของแต่ละคนเริ่มร้าวลึก พัทจับตาสิ่งรอบข้างแต่ใจสั่น กำมือแน่นจนรอยเล็บจิกลงเนื้อ โต้งกลับเปิดฉากระบายความอึดอัด “อย่าบอกนะ แกเป็นคนเอาสมุดนี่มาวางเอง?”
ดาวถึงกับหันขวับใส่ “พูดอะไร แกว่าพัทตั้งใจลวงพวกเราเหรอ?”
ลอดหน้าต่างมืด เห็นใครบางคนยืนอยู่ใต้ต้นลำดวน ห่างแค่ไม่กี่เมตร ดาวร้องเบา ๆ “ใครน่ะ…” แต่เต้ดึงมือห้ามก่อนจะหันไฟฉายไป กลับพบเพียงเงาตะคุ่มของลำต้นกับพื้นฉ่ำฝน
บรรยากาศเริ่มอึดอัดกดดัน ท่ามกลางสายฝนหนัก ดาวยืนยัน “เมื่อกี้ฉันเห็น มีคน…หรือไม่ก็อะไรซักอย่าง” โต้งอยากโต้แต่สีหน้าหวั่นผสมฉุน ชั่วขณะนั้น เงาก็ดูเหมือนเคลื่อนไหวอีกครั้งในสายตาทุกคน ต่างตาค้างไปครู่ยาว
พัทกัดฟัน “เราต้องอยู่ด้วยกัน อย่ากระจายตัว ใครออกไปข้างนอกคืนนี้…อย่ากลับมาเด็ดขาด” เขากดเสียงต่ำ
เต้เดินอ้อมไปหาช่องเก็บของใต้บันได เห็นถุงผ้าขาดวิ่น ข้างในมีซองเอกสารเก่าสีเหลือง โทรมจนนิ้วเปรอะผง เต้หยิบขึ้นมาอ่านท่ามกลางแสงไฟฉายสลัว
กระดาษแผ่นนั้นมีแต่รอยขีดฝังลึกเป็นรอยมือ ตรงกลางจ่าหน้าสั้น ๆ ด้วยอักษรซีด “คืนที่ฝนตก…เขาจะกลับมา” เต้อ่านเสียงดัง ทุกคนมองหน้ากันไม่กะพริบ
ขณะเสียงสายฝนกองอยู่บนหลังคา พัทหยิบเอาข้อมูลจากเอกสาร เริ่มต่อจิ๊กซอว์บางอย่าง “สรุป…เรื่องที่คนหายไปมันเกี่ยวกับคืนฝนตกจริง ๆ งั้นเหรอ? หรือว่ามีคนถูกขังไว้ที่นี่?”
ดาวพูดตะกุกตะกัก “บ้านนี้สร้างมาทับที่เก่า…เขาบอกว่ามีคนไม่เคยออก…”
พัทไม่รอช้า เดินย้อนกลับไปที่ห้องเก็บของประกอบเรือน ตรวจดูสิ่งของในห้องอย่างร้อนรน สองมือเจอผ้าเก่า ๆ ห่อก้อนบางอย่างไว้ เมื่อแกะดูพบภาพขาวดำใบหนึ่ง—เด็กสาวยืนใต้ต้นลำดวน เป็นคนเดียวกับเงาที่ดาวเคยเห็น
ทันใดนั้น ประตูก็ปิดเองเสียงดัง ตะปูตอกผนังเก่าเด้งทิ่มมือดาว เธอร้องด้วยเสียงเจ็บแปลบ โต้งเข้าไปช่วยหยิบผ้าเช็ดเลือด ดาวเบือนหน้า ก้มเห็นรอยมือเปื้อนฝุ่นขยี้อยู่บนพื้นไม้
ทั้งสี่นั่งเบียดหัวติดกันในห้องเงียบงัน สูดลมหายใจเคร่งเครียด ต่างคนต่างหวาดกลัวแต่ปิดอารมณ์ไม่มิด
เต้เปรยเบา ๆ “พวกเราต้องมีใครรู้เรื่องนี้มากกว่าที่พูดใช่ไหม? ใครบ้าง?”
โต้งกัดริมฝีปาก “ฉัน…บ้านยายอยู่แถวนี้ เคยได้ยินว่าผู้หญิงในรูป…หายไปตอนฝนตก ไม่มีใครเจอศพ ทุกคนเลยกลัว งดพูดถึงชื่อเธอ…ทุกวันนี้ยังไม่มีใครอยู่บ้านแถบนี้ยามค่ำ”
ดาวชะงัก หันมาหาร่างซีดในภาพ “เหมือนกับเงาที่ฉันเห็น…”
พัทเริ่มหวาดระแวง “ถ้ามีบางอย่างถูกขังไว้ เราต้องระวังอย่าเรียกชื่อในนั้น…”
โต้งถามเบา ๆ “แต่ถ้าพวกเราติดอยู่ในนี้ล่ะ?” ดาวหลบตาเงียบไป ทำท่าเก็บกระเป๋านั่งกอดเข่าชิดผนัง
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าฝืดฝืนลากเบียดพื้นดังขึ้นใกล้ห้อง เงายาวหม่นสะท้อนที่ช่องประตู ทุกคนชะงักนิ่ง ความเงียบหนักอึ้งปกคลุม
ตูม! ประตูเลื่อนเปิดเบา ๆ พร้อมเสียงฝนตกหนักขึ้น จังหวะนี้ไม่มีใครกล้าขยับ ดาวหลับตาภาวนา ทำท่าสะอึกสะอื้นไร้เสียง โต้งเหงื่อซึมตามหน้าผาก พัทเบนไฟฉายส่องรอบตัวเห็นเพียงเงาหนึ่งไหลวนวนแล้วจางหายตรงขื่อ
เต้ค่อย ๆ ก้าวไปหน้าต่าง เห็นริ้วฝนสะท้อนแสงแปลกประหลาด ราวกับมีรูปหน้าลาง ๆ ลอยเคียงไปกับม่านน้ำ ทุกคนลุกขึ้นยืนอย่างชะงักชัก
เสียงแปลก ๆ ดังขึ้นมาจากตู้ไม้เก่า ทุกสายตาหันไป ตู้ที่เคยเปิดไม่ได้ ขยับเคลื่อนเปิดเองเผยให้เห็นช่องว่างมืดดำ
พัทกลืนน้ำลาย เดินนำเข้าหารอยมือบนฝุ่นที่ทอดยาวเข้าไปในตู้ ภายในตู้ มีรอยขยี้กระดาษขาดเศษ ๆ ลายมือเดียวกับในสมุดบันทึก ข้อความสุดท้ายคือ “อย่าให้ฉันกลับมา”
เหตุการณ์ภายในบ้านเข้าขั้นกดดันฉุกละหุก โต้งโพล่งขึ้น “เราต้องออกไปเดี๋ยวนี้!” พัทลังเลแต่ในที่สุดก็พยักหน้า
ขณะทุกคนกำลังจะเปิดประตูหน้า เสียงกระซิบแผ่วเบาวนเวียนในอากาศว่า “กลับมา…” แต่ละคนเหมือนถูกตรึงด้วยอะไรบางอย่าง ดาวเริ่มร้องไห้ โต้งดึงแขนเต้ “ไปเร็ว!”
ประตูหน้าเปิดไม่ได้ ถูกขังจากด้านนอก มีเพียงความเงียบขรม ริมหน้าต่างเริ่มมีรอยน้ำเกาะเป็นรูปร่างคล้ายฝ่ามือ เต้มือสั่น ทันใดนั้นไฟฉายในมือดับสนิท
เสียงฝีเท้าและเสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นทุกมุมบ้าน เย็นวาบเข้าไปในกระดูก พัทกลั้นน้ำตารวบรวมสติ “ต้องใช้ทางออกหลังบ้าน…” เขากอดอกไม่ไว้ใจเลยใคร กลัวเพื่อนจะทรยศแต่ก็ต้องเชื่อยังไงก็ได้
ทั้งสี่พากันวิ่งไปหลังบ้าน มุดช่องทางแคบ ราวกับสัมผัสผนังบ้านค่อย ๆ รัดรึงเข้ามา ดาวล้มลง ร้องด้วยอารมณ์สิ้นหวัง “ถ้าเราเจอมัน เราจะออกไปได้ไหม?” เต้จับมือเธอ “เราต้องรอด…” พัทหันมาทำตาแข็ง “ห้ามพูดชื่อใครเด็ดขาด…”
เสียงหลังบ้านเปิดไว้แล้ว โต้งปีนออกเป็นคนแรก ไปปรากฏนอกแนวพงหญ้ารก แต่เมื่อพัท ดาว และเต้จะตามไป ประตูกลับปิดเองกระแทกใส่ มีเพียงโต้งอยู่นอกบ้าน เพื่อนที่เหลือจ้องมองผ่านช่องหน้าต่างในสายฝน รู้สึกถึงความขาดแยกที่ไม่อาจอธิบาย
โต้งตะโกนเรียกซ้ำ ๆ “พัท! ดาว! เต้!” แต่พายุกลืนเสียงไปหมด ภายในบ้านฝีเท้าและเสียงกระซิบวนเวียนเข้ามาใกล้ขึ้นจนน่าสิ้นหวัง
ห้องนั่งเล่นแปรเปลี่ยนแปลกตา เงาผ่านไปมาในมุมสายตา ดาวร้องขออย่าทิ้งกัน เต้เสนอไปชั้นสองอีกที เพราะเห็นเงาล่องลอยอยู่หน้าประตูหลัง พัทกัดฟันลากเธอขึ้นไปทุกก้าวเหมือนจะถล่ม
ทันใดนั้นไฟทุกดวงในบ้านดับสนิท พร้อมเสียงแหลมแทรกขึ้นในอากาศ เลือนรางแต่แสบแก้วหู ต่างคนต่างเบียดหัวแนบผนังกลั้นไม่ไห้สติขาด
ห้องนอนบนชั้นสองกลายเป็นจุดสุดท้ายที่ทั้งสามหนีไปซ่อน ประตูปิดเองอย่างไม่มีใครแตะ เงาทีละเงาปรากฏที่ปลายเตียง ฟังเหมือนเสียงน้ำหยด—แต่ปรากฏว่ามันคือเสียงลากเท้ารอบห้อง “กลับมา…” ก้องในหัว
ความจริงค่อย ๆ เผย—เจ้าของบ้านเก่าคือหญิงสาวในภาพ เธอถูกขังโดยคนในหมู่บ้านเพราะกลัวสิ่งที่เธอเห็นและรู้ ทุกคำว่า “กลับมา” คือเสียงร้องจากวิญญาณที่ถูกลืมและการสาปซ้ำให้หายไปตลอดกาล
พัทตระหนักว่าตนเองก็เคยมาแถวนี้เมื่อเด็ก เขาคือคนท้าย ๆ ที่เห็นเหตุการณ์หมายหัววันนั้น แต่ความกลัวทำให้ลืมดาวน้ำตาร่วง เต้ยืนกอดเข่า สิ้นหวัง
เงาในห้องคืบคลานเข้ามาใกล้ หน้าต่างเปิดเอง ฝนสาดเข้ามาเย็นเจี๊ยบ พัทตัดสินใจตะโกน “เราขอโทษ!” ดาวและเต้ซบหน้าร้อง มือเงานั้นแตะลงบนบ่าเขาช้า ๆ ไม่ได้ทำอันตราย แต่ทิ้งความเย็นเยียบแผ่ไปหมด
เสียงแต่ละคนค่อย ๆ ถูกกลืนหาย ฝนตกกระหน่ำสุดท้ายเม็ดเดียว ดาวซบหน้ากับพื้น เต้ทรุดนั่งกอดรูปถ่ายไว้อย่างสั่น ๆ พัทค่อย ๆ หลับตา ทิ้งร่างนั่งอยู่ข้างกองเสื้อผ้าเก่า
พอฝนหยุด โต้งกลับมาที่หน้าบ้านพบทั้งสามนั่งเงียบ ๆ ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยซักคำ เหมือนทุกชีวิตในคืนนั้นไม่ได้ถูกพาออกมา โต้งเดินหายไปในความมืด ปล่อยให้เรือนร้างกลับสู่ความเงียบ และเสียง “กลับมา…” ยังคงก้องในเงามืดนั้นตลอดไป
