หมอกขาวขุ่นเกาะตามแนวทางเดินหินเก่าของโรงเรียนประจำที่ตั้งตระหง่านคล้ายปราสาทบนยอดเขา เด็กหญิงคนหนึ่งวิ่งฝ่าหมอกด้วยลมหายใจหอบหนัก เธอชื่อ “จิณณ์” ผมดำซอยขลับที่เปียกหมาดจากน้ำค้างยามค่ำ เธอมองซ้ายขวา หูไวได้ยินเพียงเสียงหัวใจตัวเองเต้นแรง กับเสียงคลื่นลมตีไปตามกระจกหนา ๆ ของห้องโถงหลัก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!จิณณ์หยุดฝีเท้าที่หน้าประตูห้องกระจกเก่าแก่อายุเกินร้อยปี ทุกเช้าที่นี่เป็นห้องอ่านหนังสือเงียบสงัด แต่ทุกค่ำกลับคล้ายมีบางอย่างแผ่ไอเย็น ๆ ออกมา เธอตัดสินใจเปิดประตู กลิ่นอับชื้นกับเส้นแสงสีฟ้าซึมผ่านรอยแตกร้าวของกระจกสาดส่องตาเธอจ้า
ในห้องนั้น โต๊ะไม้สักเรียงกันเป็นระเบียบ รูปปั้นเด็กหญิงในชุดเดิมกับจิณณ์ตรงมุมห้องกลายเป็นสิ่งที่ทุกคนในโรงเรียนกลัวกันนัก เงาสะท้อนในกระจกฉายภาพเด็กผู้หญิงตัวสั่น ๆ ซึ่งไม่ใช่เธอคนเดียว…
“เธอมาอีกแล้วเหรอ” เสียงแผ่วเบาของ “แพรว” เพื่อนร่วมห้องดังขึ้นตรงด้านหลังจิณณ์ แพรวจ้องจิณณ์นิ่ง ๆ ดวงตาโตคู่นั้นฉายแววระแวง เธอมักซ่อนไว้ความรู้สึกเจ็บปวดไว้หลังรอยยิ้มตลอดเวลา
“เรา… เราได้ยินเสียงเหมือนมีใครอยู่ในนี้” จิณณ์พึมพำ ไม่กล้ามองตาแพรวตรง ๆ เธอเคยถูกครูว่าด้วยข้อหาโกหกหลายหนตั้งแต่เห็นสิ่งที่เพื่อนมองไม่เห็น
แพรวจับมือจิณณ์แน่น แรงมือสั่นน้อย ๆ “มีแค่เรา… แต่บางคืนเหมือนมีกันมากกว่าสองคน” เธอพูดเสียงแผ่ว เบือนหน้าลงต่ำ เงาของทั้งคู่กระเพื่อมไปบนผนังกระจกเหมือนมีคนที่สามแฝงอยู่
จิณณ์ช้อนตามองรูปปั้นมุมห้อง ริมฝีปากเม้มแน่น “เมื่อคืนนี้… รูปปั้นขยับหัวได้ เหมือนมันมองเราอยู่” เธอพูดออกไปทั้งที่เสียงสั่น แพรวกลั้นใจนิ่งชั่วครู่ก่อนถอนหายใจแรง
“เธอฝันร้ายอีกแล้วใช่ไหม” แพรวถามเบา ๆ แต่ในแววตาในเงาสะท้อน จิณณ์เห็นความกลัวซุกอยู่เช่นกัน
ไฟห้องกระจุยกระจายสลัววูบวาบ บรรยากาศเย็นเฉียบลง เสียงกระจกแว่วคล้ายมีมือใครมาเคาะอยู่ด้านนอก ความเงียบงันแทรกเข้าแทนที่ และจู่ ๆ เงามืดหนึ่งลอยวูบผ่านเบื้องหน้า…
จิณณ์ขยับถอยหลัง กระแทกโต๊ะไม้เสียงดัง “ใครน่ะ!” เสียงของเธอแตกพร่า หัวใจเต้นเร็วรัว
ประตูห้องเปิดแง้มอีกครั้ง เด็กผู้ชายร่างสูงผอมชื่อ “สันต์” เดินเข้ามาพร้อมถุงขนมและไฟฉายเก่า ๆ ใบหน้าของเขาซีดด้วยความกังวลสอดสายตามองรอบห้องอย่างระแวดระวัง
“ยังไม่กลับหอเหรอ มืดแล้วนะ” สันต์พูดจาแห้ง ๆ พลางยกถุงขนมขึ้นมาเป็นเชิงแบ่ง เสียงฝีเท้าของเขาเบาแต่ทุกก้าวเหมือนแบกอดีตบางอย่างไว้อย่างหนักหน่วง
แพรวหลบสายตา มือกุมเสื้อกันหนาวแน่น สันต์ยังจ้องไปที่จิณณ์ราวกับรอให้เธอพูดอะไรสักอย่าง จิณณ์นิ่ง คำถามหนึ่งกำลังวนเวียนในใจเธอ ถ้าทั้งหมดที่ตนเห็น… เป็นเรื่องจริง แล้วความจริงนั้นจะนำไปสู่อะไรต่อไป
เสียงฝีเท้าชัดเจนดังไกล ๆ จากนอกห้อง ทุกคนเงียบ สันต์ลดไฟฉายลงทันที แพรวพึมพำเสียงเบาเกือบไม่ได้ยิน “เราไม่ควรอยู่ที่นี่…คืนนี้มันแปลก”
จิณณ์อยากถามเกี่ยวกับรูปปั้น กลัวแต่ก็อยากรู้ เธอเหลียวมองเงาสะท้อนในกระจกอีกครั้ง คราวนี้เห็นเด็กหญิงอีกคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหลังแพรว!
เธอหายใจถี่ เหงื่อเย็นไหลตามกรอบหน้า “เมื่อกี้… เห็นเด็กผู้หญิงคนอื่นในกระจกไหม”
ทั้งสองมองตามสายตา รอยยิ้มเฉียบเย็นจากเงาสะท้อน ไม่ใช่รอยยิ้มของใครในห้องนี้ เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นตามผนัง
สันต์กลัวแต่ฝืนทำเฉย พูดตัดบท “ไปกันเถอะ เดี๋ยวใครมาว่าจะซวยเอา”
ทั้งสามเดินออกจากห้องกระจก ทีละคน ๆ หันกลับมามองประตูที่ค่อย ๆ ปิดเองสนิท เสียงเงียบงันพลันถูกกลืนหายไปในความมืดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย…
ยามค่ำในหอพัก เด็กทั้งสามนั่งข้อความถึงกันในกลุ่มลับ โทรศัพท์วางอยู่ตรงหว่างขา การพูดคุยเคร่งเครียดเต็มไปด้วยการคาดเดาเรื่องลี้ลับในโรงเรียนที่ไม่มีใครกล้าคุยกันต่อหน้า
“เมื่อคืนฉันฝันถึงเด็กหญิงในกระจก เธอร้องขอให้ช่วย” แพรวพิมพ์ ส่งไอค่อนหน้ากลัวไปท้ายข้อความ
“เธออย่าหลอกนะ อย่าเอาฝันมาขู่ ฉันว่าสุดท้ายเราทุกคนกลัวตัวเองมากกว่าสิ่งที่อยู่ในห้องนั้น” สันต์ตอบกลับ ทั้งที่มือของเขาลูบแผลเป็นเก่าตรงข้อมือเบาๆ ด้วยความเคยชิน
จิณณ์พิมพ์ช้า ๆ “แต่ถ้าสิ่งนั้นขอให้เราช่วยจริงๆ เราควรทำยังไง… หรือเราต้องหนีเหมือนที่ผู้ใหญ่หนีความจริงในอดีต”
ไม่มีใครตอบในทันที เงียบกันไปพักใหญ่ๆ ต่างคนต่างจ้องหน้าจอด้วยสายตาว่างเปล่า
เสียงเคาะหน้าต่างเบา ๆ ดังขึ้นจากชั้นสอง อากาศเย็นจนกระจกขึ้นฝ้า จิณณ์ลุกเดินไปแง้มม่านดู ขนนกขาวร่วงลงมาตามลม เธอกำแล้วพึมพำ “เธอต้องการอะไรจากเรา…”
เช้าตรู่ ดวงอาทิตย์ลอยขึ้นเหนือยอดไม้ ครูใหญ่ประกาศเสียงผ่านลำโพงว่า “เด็กหญิงทิชา หายตัวไปเมื่อคืนนี้ ใครพบเห็นร่องรอยโปรดแจ้งทันที”
เสียงซุบซิบลั่นทั่วห้องเรียน จิณณ์ แพรว และสันต์สบตากันในใจนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน จิณณ์รู้สึกเหมือนตัวเองเกี่ยวพันกับเรื่องนี้โดยไม่อาจอธิบาย ความรู้สึกผิดค่อย ๆ กัดกินใจ
ทั้งสามพบกันหลังเลิกเรียนหลังตึกห้องอาหารเก่า แพรวมาก่อนยืนกอดอก สันต์กระซิบถามว่า “เมื่อคืนในห้องกระจก มีอะไรเกิดขึ้นกันแน่ จิณณ์?”
จิณณ์ลังเลแต่ตัดสินใจพูดออกมา “ฉันเห็นเธอ… เด็กหญิงในกระจกเหมือนอยากจะบอกอะไร เธอชี้ไปทางชั้นใต้ดิน แล้ว…แล้วฉันได้ยินเสียงเหมือนทิชาตะโกนขอความช่วยเหลือ”
สันต์หน้าซีดยับ หูอื้อไปครู่หนึ่ง แพรวกัดริมฝีปากแน่น “ทุกอย่างมันวนลูปอยู่ที่เดิม… ถามจริงนะ เธอไม่เคยรู้สึกเหมือนถูกตามในโรงเรียนนี้บ้างเลยเหรอ”
จิณณ์หลีกเลี่ยงสายตา ก้มมองพื้น “ฉันกลัว กลัวจะเหมือนแม่ที่เคยหนีจากความจริงจนไม่เหลือใครเลย จะกลายเป็นคนที่ไม่มีใครพึ่งพาได้” เสียงเธอแผ่วจนอากาศเย็นเฉียบ
สันต์พึมพำ “ฉันเองก็ฝันร้ายทุกคืน มันแปลกเหมือนโรงเรียนนี้มีอะไรต้องการให้เราเห็น ให้เราเผชิญ”
ทั้งสามตัดสินใจขุดคุ้ยความจริงที่ชั้นใต้ดิน โดยไม่บอกครูหรือใครทั้งนั้น
คืนต่อมา พวกเขานำไฟฉายและเชือกย่องลัดระเบียงไปยังบันไดลงสู่ใต้ดิน
เสียงประตูเหล็กเก่าดังเอี๊ยดอ๊าด เมื่อผลักเข้าไปอากาศข้างในชื้นเย็นและกลิ่นชืดจาง ปลายไฟฉายฉายไปเจอโลงศพขนาดเด็กวางเรียงรายและภาพถ่ายเก่า ๆ ของนักเรียนที่ไม่เคยมีใครพูดถึง
แพรวชะโงกมองภาพถ่ายนิ่ง เธอสบตาเด็กหญิงบนกรอบรูปแล้วสะดุ้ง เงาของเธอเองกลายเป็นเงาอีกคนหนึ่งในกระจกเก่า
สันต์เดินช้า ๆ ไปเปิดโลงศพหนึ่ง กลิ่นเน่าโชยขึ้น จิณณ์ต้องเบนหน้าไปทางอื่น
จู่ ๆ เสียงเคาะแผ่วหัวกระโลงดังขึ้น ทันใดนั้นไฟฉายสั่นวูบ มือสันต์หยุดนิ่ง น้ำเสียงเขาสั่น “มีจดหมายในนี้… ถึงแม่ของทิชา”
จิณณ์รับจดหมายนั้นมาอ่าน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนก ในนั้นเป็นลายมือเด็ก บรรยายถึงความเหงา กลัว และการขอให้แม่รับกลับบ้านก่อนที่จะสายเกินไป
แพรวเงียบไปนาน ก่อนจะพูดขึ้น “ช่วยกันตามหาทิชาให้เจอสิ ถ้าเธอยังอยู่ เราต้องเจอแน่”
ทั้งสามคืนแสงไฟแล้วเดินต่อ การเผชิญหน้าความกลัว ความผิด และอดีตภายในตนเองค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นพลังบางอย่าง…
ความเยือกเย็นในชั้นใต้ดินไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด สายตาของทุกคนสอดส่ายไปยังมุมหนึ่ง ที่ปรากฏประตูเล็ก ๆ แทบไม่เห็น
จิณณ์เป็นคนกล้าเดินนำเข้าไปก่อน เธอหยุดยืนเผชิญหน้ากับเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ ภาพที่เธอเคยเห็นทุกคืนคือภาพอดีตของตัวเอง—เด็กหญิงที่ขอความรักจากแม่อย่างสิ้นหวัง เด็กหญิงที่กลัวการถูกทอดทิ้งจนไม่กล้าไว้วางใจใคร
แพรววางมือบนไหล่จิณณ์ กระซิบ “เราทุกคนต่างมีเรื่องเจ็บปวดในใจ ไม่มีใครสมบูรณ์แบบหรอก” น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยแต่จริงใจอย่างที่สุด
เสียงครูใหญ่ตะโกนตามมาแว่ว ๆ “มีใครอยู่ตรงนั้น! ออกมาเดี๋ยวนี้!”
สันต์หันซ้ายขวาอย่างลังเล แล้วกล่าวเสียงเครียดแต่เด็ดขาด “เราต้องออกไปพร้อมกัน อย่าทิ้งกันไว้ข้างหลัง”
แต่จิณณ์หยุดนิ่ง เธอรู้ว่าถ้าไม่เผชิญกับอดีตตนเอง เรื่องราวเหล่านี้จะวนซ้ำไม่สิ้นสุด
แสงไฟฉายส่องไปที่เงาในกระจก เงานั้นยิ้มพลางพยักหน้าช้า ๆ เด็กหญิงในกระจกเอื้อมมือออกมา ก่อนจะหลอมรวมเข้ากับเงาของจิณณ์ น้ำตาของเธอไหลริน ภายใต้คืนนั้น เธอเลือกจะให้อภัยตัวเองเป็นครั้งแรก
ห้องใต้ดินสั่นสะเทือนเล็กน้อย ประตูที่มืดสนิทค่อย ๆ เปิดเผยให้เห็นร่างของทิชา เด็กหญิงที่หายตัวไป นั่งกอดเข่าด้วยดวงตาเปล่งประกายกลัวแต่ยังมีชีวิตอยู่ เธอกระซิบด้วยเสียงอ่อนแรงว่า “ขอบคุณ…ไม่ทิ้งเราไว้คนเดียว”
แพรวรีบเข้าไปโอบกอดทิชา สันต์กับจิณณ์ตามไปช่วยพยุงขึ้นมา
เสียงฝีเท้าครูใหญ่มาถึง ทั้งหมดเงยหน้ามอง เทียนบนกำแพงชั้นใต้ดินดับวูบ เหลือเพียงแสงไฟฉายกับมือที่จับกันแน่น
ในอ้อมแขนของวงเพื่อนเก่าใหม่ ทุกคนต่างร้องไห้และยิ้มในเวลาเดียวกัน สามารถยืนหยัดกับอดีตของตนเองได้เป็นครั้งแรก
พักหลังเหตุการณ์นั้น ห้องกระจกมืดว่างเปล่า ไม่มีเงาน่ากลัวอีกต่อไป แค่เงาของเด็กธรรมดาที่เลือกจะเผชิญหน้า ไม่หนีอดีตและไม่ปล่อยใครไว้คนเดียวอีกแล้ว
