หิมะโปรยปรายเหนือเมืองเอฟิลิกาในคืนอันเงียบงัน บนถนนสายเล็กๆ แสงไฟส้มจากหน้าต่างบ้านส่องประกายระยิบระยับ ละอองน้ำแข็งวางตัวบนหลังคาไม้ซึ่งเต็มไปด้วยประวัติศาสตร์เก่าแก่ ท่ามกลางเสียงลมหวิว อิคิยะ เด็กสาววัยยี่สิบปี เดินเบียดเสื้อคลุมขนเฟอร์อยู่ตรงมุมซอย ริมหน้าต่างร้านกาแฟเก่า เธอมักนั่งอ่านโน้ตบุ๊กเงียบๆ ตาเอียงหลบสายตาใครๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ประตูร้านถูกผลักเข้ามา เสียงกริ่งเหล็กแผ่วเบา เฟรย์ ผู้จัดส่งหนังสือพิมพ์ เข้ามาในร้าน ดูเหมือนจะรู้จักกับเจ้าของร้านดี “ขอเหมือนเดิมนะครับคุณปู่” เสียงเขาสั่นเล็กน้อยเวลาเอื้อนเอ่ย มีรอยฟกช้ำเหนือข้อมือ ไม่ได้ตกแต่งตัวเองมากนัก
อิคิยะมองเฟรย์ผ่านไอน้ำจากแก้วกาแฟ สายตาเหมือนกำลังอ่านเรื่องลับของเขา “คืนนี้หิมะตกหนักกว่าปกตินะ” เธอพูดเบาๆ พยายามชวนคุย
เฟรย์พยักหน้า เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ “อากาศมันหนาวขึ้นทุกวัน คงไม่ต่างจากเมื่อปีก่อนมั้ง” บุรุษเฒ่าหลังเคาน์เตอร์เหลียวมามอง พลางเติมนมลงถ้วยชา “หลังเที่ยงคืน ห้ามออกไปไกลนะ เจ้าหน้าที่ว่ามีคนหายอีก”
อีกมุมในร้าน รินะ นักศึกษาสาวผิวเข้ม อ่านหนังสืออยู่ข้างหม้อน้ำ เธอละสายตาจากหน้ากระดาษที่มือสั่นเล็กน้อยก่อนเอ่ย “ใครหายเหรอคะ?”
“ลาริสซ่า… ลูกสาวบ้านราชาเครื่องเคลือบ” เจ้าของร้านตอบแผ่วเบา “เมื่อคืนพบรอยเลือดบนหิมะใกล้ผาสโนว์ไวท์ หลายคนคิดว่าเธอพลัดตก หรือไม่…” ไม่มีใครในร้านพูดต่อ
อิคิยะหลุบตาต่ำ เฟรย์กัดริมฝีปาก เงียบจนได้ยินเสียงน้ำชาไหล รินะวางหนังสือ “แล้ว…มีใครตามหาหรือยัง?”
“มีเจ้าหน้าที่กับพ่อเธอ…แต่ทางการไม่ได้ประกาศมาก ทุกคนกลัวจะเกิดความวุ่นวาย” เสียงเฒ่ายืนยัน ทั้งสามสบตากัน ชั่วครู่ความเงียบเย็นยะเยือกเติมเต็มร้านกาแฟจนแน่นอึดอัด
คืนต่อมา อิคิยะเปิดประตูบ้านกลางหิมะหลงทาง เห็นเงาดำวูบวาบในตรอก เธอเดินอย่างลังเล เสียงฝีเท้าจมลึกในกองหิมะ “ลาริสซ่า?” เธอเรียกลอยๆ หวังสิ่งตอบกลับ
กลับมีเรือนร่างสูงทะมึนจากเงาผนัง เสียงฝีเท้าหนัก อิคิยะหดตัวด้วยความกลัวก่อนรู้ว่าคือเฟรย์ “มาเดินตอนนี้…ระวังหน่อย” น้ำเสียงเขาหนักแน่นกว่าปกติ เขาส่งแฟลชไลท์ให้ “บ้านฉันอยู่ถัดไป มาด้วยกันสิ”
ทั้งสองเดินเคียงข้าง ในความเงียบ รินะโผล่หัวออกจากหน้าต่าง “จะไปไหนกันตอนดึก?” สีหน้ากังวลของเธอปกปิดไม่มิด
“ฉัน…แค่รู้สึกว่าแถวนั้นมีอะไร” อิคิยะอ้อมแอ้มตอบ เธอขยับเท้าก่อนหยุดชะงักนิดเดียวแล้วเดินต่อ เฟรย์ไม่พูดอะไรเพียงหันหน้าเดินต่อเช่นกัน รินะถอนหายใจ “ขอไปด้วย!”
สามคนเดินลัดซอย ภายใต้แสงจันทร์หิมะสีเขียวอมฟ้า สายตาอิคิยะจ้องลึกลงในดงสน เธอกำมือแน่น ราวกับต้องต่อสู้กับเงาในใจ
พวกเขาพบทางลาดหิมะ รอยรองเท้ารูปหัวใจจางลงแหวกไว้ อิคิยะย่อตัวเพ่งดู “ของลาริสซ่าแน่…” เสียงรินะดังขึ้นเบาๆ ขณะเฟรย์ชะโงกหน้ามองขอบผา เห็นริ้วเลือดจางทอดเป็นเส้นขึ้นเนิน
เฟรย์ลังเลสักพัก หน้าผากผุดเหงื่อ เขายื่นมือจับราวเชือก “ทางนี้มืดมาก มีใครเอาไฟฉายอีกมั้ย?” รินะมือสั่นรีบเปิดไฟมือถือ อิคิยะทอดลมหายใจยาว “ไม่มีใครเคยเห็นลาริสซ่าตอนเธอเศร้าขนาดนี้”
ขณะที่ทุกคนหยุดมองรอยเลือด จู่ๆ ลมเย็นจัดพัดแรงจนทุกคนสะดุ้ง ร่างสูงในชุดคลุมขาวปรากฏที่ปลายผา ม่านหิมะหมุนวนเหมือนกับมีพลังบางอย่าง ฉับพลัน รินะรู้สึกเหมือนถูกจ้องมอง เหงื่อไหลซึมกลางอุณหภูมิต่ำกว่าศูนย์ อิคิยะกลืนน้ำลายเสียงแผ่ว “คุณ…ใคร?”
เสียงหญิงสาวตอบเบาๆ แต่เจือเศร้า “ฉันหาทางกลับบ้าน…แต่พวกเขาไม่ยอมให้ฉันกลับ”
ภาพเลือนรางนั้นหายวับไปพร้อมลมแรง อิคิยะผวาคว้ามือรินะไว้… รอยเท้าสดใหม่ปรากฏบนหิมะ ทั้งสามไม่กล้าเคลื่อนไหวอยู่ชั่วขณะ ก่อนที่เฟรย์จะตัดสินใจ “พรุ่งนี้…เราต้องสืบให้รู้”
เช้าตรู่ อิคิยะและรินะกลับมาที่ร้านกาแฟ ต่างเพ่งดูโน้ตและสมุดบันทึกของลาริสซ่าที่ทิ้งไว้ในร้านเมื่อวันก่อน จดหมายเขียนด้วยหมึกม่วงดูราวคำสาป “ฉันกลัว…” เสียงกระซิบร้องไห้เหมือนลอยอ้อยอิ่งในหู
รินะอ่านต่อ “พ่อฉัน…เขาคุมชีวิตฉันมากไป เราคุยกันไม่ได้อีกแล้ว ถ้าเกิดอะไร…” ทั้งสองเงียบงัน น้ำตาเอ่อริมขอบตาอิคิยะ เฟรย์เข้ามาพร้อมข้อมูลข่าวจากคุณยายข้างบ้าน “เมื่อคืนเจอเงาดำหน้าต่างตึกเก่า เลยคิดว่าเป็น…ลาริสซ่า”
ทั้งสามตัดสินใจไปที่ตึกเก่า อาคารไม้สีซีดสองชั้นคลุมฝุ่นหนา กลิ่นสนกับเชื้อราแตะจมูก เฟรย์ผลักประตูไม้ค่อยๆ “ถ้ามีใครอยู่…ขอโทษนะ” เสียงฝีเท้าดังก้องบนพื้นไม้
ชั้นบน ห้องหนึ่งประตูถูกงัด รอยมือเปื้อนเลือดติดกลอน รินะสูดลมหายใจ มองตาอิคิยะเป็นสัญญาณ ทั้งสามค่อยๆ แง้มประตู เห็นเพียงเงาผมยาวทิ้งตัวลงที่กำแพง ตะกร้าหนังสือแตกกระจายจมกองน้ำตา
เสียงสะอื้นแผ่ว อิคิยะค่อยๆ เดินเข้าไป มือสั่น “ลาริสซ่า?”
ไม่มีเสียงตอบกลับ เพียงเสียงลมเจือกลิ่นสน เฟรย์ตรวจดูรอบห้อง พบรอยหยดเลือดยาวเป็นสาย เขาเดินตามออกไปนอกระเบียง
ที่ระเบียง เห็นรองเท้าสีเลือดวางเรียงอย่างตั้งใจขึ้นที่ราว อิคิยะเห็นจดหมายแผ่นหนึ่งถูกทับไว้ ใจเต้นแรง “ทำไม…เหมือนเธอจงใจให้เราหาเจอ?”
รินะแตะบ่าอิคิยะเบาๆ “เธอไม่ได้อยากหนี เธอขอใครสักคนช่วย…”
เฟรย์สบตาทั้งสอง “ถ้าเธอยังอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่แค่เราเห็นใช่ไหม?”
ทันใดนั้นเสียงหน้าต่างแตก เงาขาวพุ่งผ่านทั้งสาม ลมหมุนแรงจนไฟกระพริบ ด้านนอกหิมะตกหนักขึ้น อิคิยะสะดุ้ง ผวากอดสมุดโน้ตแน่น เสียงร้องไห้ของลาริสซ่าดังก้อง
“พวกเธอ…กลัวอะไร?” เสียงกระซิบแผ่วเจือโกรธเกรี้ยวในละอองน้ำแข็ง เฟรย์สั่นหัว “ฉันกลัว…ฉันทำอะไรไม่ได้เลย”
รินะร้องตาม “เธอไม่ได้อยู่คนเดียว…แต่เราไม่รู้จะช่วยยังไง” อิคิยะพึมพำ “ถ้าพ่อเธอ…ถ้ายอมรับเธอได้จริงๆ…”
ทันใดนั้น เงาลาริสซ่าคลี่ออกจากเงาผนัง ร่างโปร่งใสค่อยๆ เนียนไปกับหิมะ เธอมองหน้าอิคิยะ น้ำตาคลอ “บางสิ่งมันหนาวเกินจะพูด” ก่อนร่างนั้นจางหายไปในอากาศ
เช้าวันต่อมา ทั้งเมืองตื่นขึ้นจากเสียงลือถึงเงาขาวบนพื้นที่หิมะ หน่วยงานสังคมและครอบครัวของลาริสซ่าถูกดึงมาตรวจสอบ
อิคิยะ เฟรย์ และรินะกลับไปที่ร้านกาแฟ เบื่อหน่ายอย่างเอาใจไม่ออก รินะเอ่นเสียงหม่น “เราช่วยอะไรได้บ้าง?”
เฟรย์ระบายลมหายใจ “อย่างน้อย…เราก็ไม่ปล่อยให้เธอหายไปคนเดียว”
อิคิยะมองออกนอกหน้าต่าง เห็นร่องรอยรองเท้าบนหิมะค่อยๆ เลือนหาย “บางครั้ง สิ่งที่หลงเหลือ มีแค่เงาในใจ ที่ไม่มีใครรู้จัก” เธอยิ้มเศร้า วางมือบนแก้วกาแฟอุ่น รินะดึงสมุดโน้ตลาริสซ่ากอดไว้แน่น ทั้งสามนั่งนิ่งในความเงียบ ต่างรับรู้ความอบอุ่นเย็นเยียบของสโนว์ไวท์และเงาในใจที่ไม่มีวันเลือน
