เสียงเครื่องยนต์รถตู้ที่เก่ากึกก้องฝ่าสายฝนโปรยปรายในคืนวันศุกร์ รถคันนั้นค่อย ๆ เลี้ยวเข้าสู่ถนนลูกรังที่เต็มไปด้วยโคลนและรากไม้ ทุกคนต่างนั่งกอดอกห่อไหล่เพราะทั้งหนาวและกังวล “เหลืออีกกี่กิโลฯ วะ ที?” เสียงอ๊อฟถามไอ้หนุ่มผมหยิกที่นั่งหน้าข้างคนขับ ทีเหลือบดู GPS ที่แทบไม่มีสัญญาณ “ไม่ถึงโล เดี๋ยวก็ถึง” เขาตอบอย่างไม่แน่ใจ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ฝนตกกระทบกระจกเป็นริ้ว ๆ เสียงลมหายใจของแต่ละคนดังประสานกับเสียงฝนห่าใหญ่ ตูนสาวผมสั้นสายตาเฉียบเอื้อมมือไปปิดโลโก้รายการผีที่ติดอยู่บนกล้อง “พวกเรามาไกลขนาดนี้เพราะจะถ่ายคลิปให้ได้วิวใช่ไหม?” เธอพูดปนประชด “บ้านร้างในป่า กลางคืน ฝนตก—น่ากลัวชะมัด”
สายตาของแต่ละคนจับจ้องไปนอกหน้าต่าง มองเห็นเงาดำของต้นไม้ส่ายไหว หนึ่งในนั้นคือโอม เด็กหนุ่มรูปร่างผอมพูดเสียงเบา “แต่เค้าว่ากันว่า บ้านนี้ไม่มีใครอยู่ได้นานหรอก” ประโยคที่เขาพูดเหมือนจะถูกกลืนด้วยเสียงฟ้าร้อง ทุกคนเงียบ
รถตู้จอดสนิทตรงหน้าทางเข้าบ้านร้าง ตัวบ้านสองชั้นไม้เก่าสีหม่นหลังใหญ่ตั้งตระหง่านท่ามกลางป่า สนามหญ้ารกเรื้อ ต้นหญ้าสูงเลยเข่า มีรั้วไม้ผุ ๆ ล้อมรอบ ทีลงจากรถก่อน ก้าวข้ามรั้วอย่างระวัง “ไปกันเถอะ เดี๋ยวฝนแรงกว่านี้จะเข้าไม่ได้”
ตูนเดินตามทีไปติด ๆ สายตามองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง “ได้กลิ่นอะไรไหม เหม็นอับ…” อ๊อฟหันมาพูดเสียงเบา “บ้านร้างสิ จะกลิ่นดีก็บ้าแล้ว” ทุกคนหัวเราะแห้ง ๆ
ประตูบ้านเปิดเสียงเอี๊ยดอ๊าด พวกเขาเข้าไปในโถงกลาง บรรยากาศชื้นเย็นและเงียบกริบ แสงไฟฉายจากมือถือส่องไปเห็นฝุ่นหนาเกาะตามเฟอร์นิเจอร์ไม้เก่า ผ้าม่านสีจางปลิวไหวอย่างไร้ลม ตูนเดินเข้าไปจับผ้าม่านนั้น “เหมือนมีคนอยู่…แต่ไม่มีใครเลย”
โอมสำรวจห้องนั่งเล่น เห็นกรอบรูปเก่า ๆ หล่นอยู่บนโต๊ะ เขาก้มลงเก็บ “ดูนี่สิ ใครกันนะ?” บนกรอบรูปเป็นภาพครอบครัวสามคน เด็กหญิงยืนหน้าตึงข้างพ่อแม่ ทั้งหมดมีสายตาแข็งกร้าว อีฟสาวตัวเล็กพูดเบา ๆ “หน้าตาไม่เหมือนคนอยากถ่ายรูปสักนิด”
ท่ามกลางความเงียบงัน มีเสียงกระซิบแผ่วเบามาจากหลังบ้าน ทุกคนหยุดหายใจ โอมขมวดคิ้ว “ใครพูดอะไรหรือเปล่า?” ไม่มีใครตอบ ต่างคนต่างมองหน้ากัน
อ๊อฟเดินนำไปหาต้นเสียง ลอดผ่านประตูไม้แคบ ๆ สู่ห้องครัว ฝุ่นที่ลอยฟุ้งในอากาศเหมือนเงาสีเทา เสียงนั้นเงียบงันลงทันทีที่พวกเขาเข้ามา ไม่มีอะไรนอกจากหม้อเก่าและจานแตกบนพื้น
“มึงอย่าเล่นนะอ๊อฟ” ทีพูดพลางมองไปทั่วครัว อ๊อฟส่ายหน้า “เปล่า กูไม่ได้พูดอะไรเลย” ตูนเงียบไปนานก่อนจะพูดขึ้น “เสียงนั่น…มันเหมือนเด็กผู้หญิง”
สายลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ้าม่านห้องครัวปลิวสูงขึ้น โอมเห็นเงาดำวูบผ่านกระจกหน้าต่างด้านนอก เขาสะดุ้งและหันไป “เมื่อกี้…เห็นอะไรผ่านหน้าต่างไหม” อีฟหัวเราะกลบเกลื่อน “มึงคิดไปเอง”
ทีหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายบรรยากาศรอบบ้าน “เจน ทางนี้แสงดี ถ่ายเปิดรายการเลยไหม?” เจนหญิงสาวผิวเข้ม หน้าตาเคร่งขรึม พยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ “เออ…แต่ขอเช็กอุปกรณ์ก่อน”
ระหว่างที่เจนเช็กกล้อง เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังอยู่บนชั้นสอง ทุกคนหยุดนิ่ง “ใครเดินอยู่ข้างบน?” อ๊อฟถามเบา ๆ แต่ไม่มีใครตอบ พวกเขาเงยหน้ามองเพดาน เจนกลืนน้ำลาย “หรือมีคนแอบอยู่จริง ๆ?”
ทีตัดสินใจ “ไปดูข้างบนกันดีกว่า” พวกเขาขึ้นบันไดทีละคน บันไดไม้เก่าส่งเสียงลั่นทุกก้าว ห้องโถงชั้นสองมืดสนิท มีเพียงแสงไฟฉายของแต่ละคน ตูนเดินนำหน้าเปิดประตูห้องนอน ห้องนอนว่างเปล่า ผ้าม่านขาดรุ่งริ่งแหวกออกเองอย่างช้า ๆ
โอมเดินไปหยุดที่หน้าตู้เสื้อผ้า เขาเปิดตู้ช้า ๆ ภายในมีเพียงชุดเดรสเด็กเล็กสีขาวแขวนอยู่ชุดเดียว “เด็กในรูปหรือเปล่า?” อีฟกระซิบอย่างหวาดระแวง
ตูนเดินวนดูห้องอื่น เจนเปิดไฟฉายส่องไปที่ผนัง พบรอยขีดเขียนเหมือนลายมือเด็ก “ช่วยด้วย…” ตัวหนังสือพร่ามัวเหมือนถูกลบออกกึ่งหนึ่ง ทีขยับตัวอย่างประหม่า “ใครมายังไงถึงเขียนแบบนี้?”
เสียงฝีเท้าบนหลังคาดังโครมคราม ทุกคนชะงัก โอมเกาะแขนตูนแน่น “ต้องมีคนอยู่แน่ ๆ” อ๊อฟก้มหน้ามองพื้น “หรือ…มันอาจไม่ใช่คน” บรรยากาศเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น
อีฟเดินไปที่หน้าต่าง เห็นรอยนิ้วมือเปื้อนฝุ่นที่กระจก “เด็กคนนั้นออกไปข้างนอกตอนฝนตกหรือไง?” ไม่มีใครตอบ อ๊อฟเปรยขึ้น “บ้านหลังนี้เหมือนมีลมหายใจของตัวเอง”
เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้นจากห้องนอนที่ปิดสนิท ทุกคนชะงัก เจนเดินช้า ๆ ไปเปิดประตู ห้องนั้นว่างเปล่าแต่มีตุ๊กตาไม้ปริศนาวางอยู่กลางห้อง ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้
เสียงลมหายใจดังแผ่วเบาอีกรอบ คราวนี้เหมือนดังจากใต้ถุนบ้าน โอมตัวสั่น “ไปดูข้างล่างกันเถอะ…หรือจะออกจากบ้านเลย?” ทีส่ายหน้า “ถ้าเรากลับไปตอนนี้ ถ่ายอะไรไม่ได้เลยนะ”
เจนกัดริมฝีปาก ยืนลังเล “แต่ถ้าอยู่ต่อ…ถ้าเกิดอะไรขึ้น…” ตูนมองหน้าทีอย่างไม่มั่นใจ “มึงแน่ใจเหรอว่าต้องอยู่?” ทีหลบตา “…กูต้องอยู่ กูต้องมีคลิปไปส่งอาจารย์ ไม่งั้นสอบตกแน่”
ทุกคนจึงตัดสินใจลงไปชั้นล่างอีกครั้ง บรรยากาศยิ่งชื้นและเย็นจัดจนรู้สึกเหมือนลมหายใจจะกลายเป็นไอ ฝุ่นลอยคละคลุ้งราวกับควัน ทุกคนเดินไปที่โถงกลาง เงาดำยาวเหยียดปรากฏเคลื่อนไปตามผนัง ก่อนจะจางหายไป
“เมื่อกี้…เห็นไหม?” ตูนถามเสียงแผ่ว อีฟตอบ “เห็น…แต่กูก็ไม่อยากเห็น” อ๊อฟสำรวจหน้าต่างอีกครั้ง ประตูหน้าบ้านที่เคยเปิดแง้มไว้กลับปิดแน่นสนิท “ใครมาปิดวะ?”
เสียงฝีเท้าระคนเสียงหัวเราะเล็ก ๆ ดังลอดมาจากท้ายบ้าน ทีเดินตามเสียงนั้นไป พบประตูไม้เก่าสู่ห้องใต้บันไดที่ไม่เคยเปิด ทีลังเลชั่วครู่ก่อนเอื้อมมือเปิดประตู ภายในมีบันไดแคบ ๆ ลงสู่ห้องใต้ถุนที่มืดสนิท
ทุกคนรวมตัวกันหน้าห้องใต้ถุน โอมกลืนน้ำลาย “จะลงไปจริง ๆ เหรอ?” ตูนตบบ่าโอมเบา ๆ “มึงกลัวเหรอ?” โอมไม่ตอบ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดระแวง ทีนำหน้าใช้ไฟฉายส่องทางลงไปทีละก้าว
ห้องใต้ถุนเย็นจัด อากาศอับจนหายใจลำบาก ฝาผนังเต็มไปด้วยรอยขีดเขียนและคราบน้ำเก่า บนพื้นมีกล่องไม้เก่าเก็บของ ทีเปิดกล่อง พบสมุดบันทึกเก่าขาดรุ่งริ่ง ข้างในบันทึกเป็นลายมือเด็กหญิง เล่าเรื่องราวของเด็กที่ถูกขังในบ้านหลังนี้
“บันทึกนี้…มันพูดถึงการเล่นซ่อนหา แต่…เหมือนเด็กเขียนว่าเธอไม่เคยถูกหาเจอ” อีฟอ่านออกเสียงเบา ๆ สีหน้าของเธอซีดเผือด โอมส่ายหน้า “เหมือนพ่อแม่เด็กขังลูกไว้ที่นี่…”
เสียงฝีเท้าและเสียงร้องไห้ดังขึ้นเหนือหัว ทุกคนหยุดฟัง เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับเด็กหญิงเดินวนอยู่บนบ้าน ทุกคนรีบวิ่งขึ้นไปบนชั้นล่างอีกครั้ง
เมื่อกลับมาถึงโถงกลาง พวกเขาพบว่าประตูทางออกทุกบานถูกปิดสนิทอย่างไร้เหตุผล อ๊อฟกระแทกประตูแต่ไม่ขยับ “มันล็อกจากข้างนอกได้ไง?” เจนพูดเสียงสั่น “เราถูกขังอยู่…เหมือนเด็กในบันทึก…”
เสียงกระซิบรอบตัวดังก้องขึ้นเรื่อย ๆ เงาดำเคลื่อนไปมาราวกับไม่ใช่ร่างมนุษย์ ความกดดันเริ่มถั่งโถมใส่แต่ละคน ทีเริ่มตะโกนด่าทอ “พอ! ใครทำอะไรอยู่หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงของเขาสะท้อนกลับมาดังแผ่ว ๆ ว่า “หยุดเดี๋ยวนี้…”
โอมทรุดตัวนั่งกับพื้น ตูนเข้าไปประคอง “ใจเย็นนะ เราต้องหาทางออก” แต่เสียงร้องไห้ของเด็กหญิงกลับชัดเจนขึ้น ทุกคนเริ่มสับสนระหว่างความจริงกับสิ่งที่เห็น สายตาเริ่มเห็นเงาดำเดินผ่านวูบวาบรอบตัว
อีฟสังเกตภาพถ่ายครอบครัวบนโต๊ะในโถงกลางอีกครั้ง เธอหยิบมาส่องไฟฉายดูใกล้ ๆ สังเกตเห็นว่าใบหน้าของเด็กหญิงในภาพดูบิดเบี้ยวผิดปกติ รอยขีดเขียนบนผนังเริ่มปรากฏเพิ่มขึ้นเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกำลังเขียนมันต่อหน้า
ทีเดินวนรอบบ้านอย่างหงุดหงิด เสียงฝีเท้าเดินตามหลังเขาทุกย่างก้าว แต่เมื่อหันไปมองกลับไม่มีใคร “มึง…รู้สึกเหมือนมีคนมองตลอดเวลาไหม?” ทีถามเบา ๆ อ๊อฟพยักหน้า “เหมือนมีสายตาเย็นยะเยือกจ้องหลังอยู่ตลอด…”
กลุ่มเริ่มถกเถียงกันว่าจะปีนหน้าต่างหรือหาทางออกจากบ้าน ตูนเสนอ “หรือจะทุบหน้าต่าง?” โอมส่ายหน้า “มันแข็งเหมือนซีเมนต์ ทุบไม่ออก…” เจนพูดท่ามกลางความเงียบ “ถ้า…ถ้าเราทำในสิ่งที่เด็กคนนั้นอยากได้ล่ะ?”
ทุกคนชะงัก อีฟมองสมุดบันทึกในมือ “ในบันทึก เด็กเขียนว่าอยากเล่นซ่อนหา…แต่ไม่มีใครหาเธอเจอ” อ๊อฟกลืนน้ำลาย “ถ้าเรา…เล่นกับเธอ?”
บรรยากาศในบ้านยิ่งเงียบจนน่ากลัว ตูนพูดเสียงสั่น “มันจะยิ่งแย่ลงหรือเปล่า?” ทีกัดฟันแน่น “ไม่มีทางเลือกอื่น…”
กลุ่มตัดสินใจสวมบทเป็นผู้เล่น ทั้งหมดแยกย้ายไปหลบที่ต่าง ๆ ตามกติกาในบันทึก เสียงหัวเราะของเด็กหญิงดังรอบบ้าน เงาดำวิ่งผ่านห้องโถงอย่างรวดเร็ว แสงไฟฉายดับวูบลงทีละดวง บ้านทั้งหลังมืดสนิท มีเพียงเสียงหายใจและเสียงฝีเท้าของสิ่งที่มองไม่เห็น
ทีหลบอยู่ในตู้เสื้อผ้า เสียงลมหายใจของเขาขาดเป็นห้วง ๆ เหงื่อไหลซึมเต็มใบหน้า อยู่ดี ๆ รู้สึกได้ถึงความเย็นจัดแทรกผ่านผิวหนัง เงาดำคลืบคลานเข้ามาใกล้ เสียงกระซิบดังข้างหู “เจอแล้ว…”
ตูนหลบใต้เตียง ได้ยินเสียงคนเดินวนไปมา เสียงร้องไห้ปะปนเสียงหัวเราะ “ให้ฉันออกไปเถอะ…” เสียงนั้นแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน ตูนกลั้นหายใจ รู้สึกเหมือนไม่ใช่เพียงคนเดียวในห้อง
อ๊อฟนั่งหลบอยู่หลังประตู ได้ยินเสียงเกาไม้และเสียงฝีเท้าไล่ตามมาใกล้ขึ้นทุกที “ฉันยังไม่ได้ออกไป…” เสียงแผ่วเบาเหมือนสายลม อ๊อฟขยับตัวเล็กน้อย ประตูเปิดเองอย่างช้า ๆ เงาดำโผล่เข้ามาในห้อง
โอมหลบอยู่ในห้องน้ำ เห็นเงาเลือนรางสะท้อนในกระจก เงานั้นไม่ใช่ร่างของเขาเองแต่เหมือนเด็กหญิงที่หน้าตาบิดเบี้ยว น้ำตาไหลอาบแก้ม “ขังฉันไว้ทำไม…”
อีฟซ่อนอยู่หลังม่านหน้าต่าง เสียงลมหายใจเด็กหญิงดังชิดแก้ม ร่างเด็กสวมชุดเดรสขาวยืนอยู่กลางห้อง แววตาว่างเปล่า อีฟพยายามกลั้นน้ำตา “ทำไมถึงอยู่ที่นี่…”
ทันใดนั้นบ้านทั้งหลังสั่นสะเทือน เสียงประตูทุกบานเปิดกระแทกพร้อมกัน แสงไฟแลบผ่านหน้าต่างฝน เสียงร้องไห้ของเด็กหญิงกลายเป็นเสียงกรีดร้องโหยหวน ทุกคนวิ่งออกจากที่ซ่อนมารวมกันที่โถงกลาง
เงาดำของเด็กหญิงยืนอยู่ตรงกลางบ้าน ใบหน้าซีดขาวตาไร้แวว มองพวกเขาอย่างว่างเปล่า เธอยื่นมือออกมาเหมือนขอความช่วยเหลือ เสียงกระซิบ “ช่วยฉัน…ปลดปล่อยฉัน…”
เจนรวบรวมความกล้า “เราต้องพาเธอออกไป…” ทีสับสน “แต่ประตูออกไม่ได้…” อ๊อฟตะโกน “เราต้องทำอะไรเพื่อให้เธอเป็นอิสระ!”
อีฟฉีกสมุดบันทึกหน้าสุดท้ายออก เธออ่านเนื้อหา “ปลดปล่อยฉันจากความทรงจำคืนวันฝนตก…” ทุกคนหันไปเปิดหน้าต่าง ปล่อยให้สายฝนสาดเข้าในบ้าน เงาดำของเด็กหญิงค่อย ๆ จางหายไปพร้อมเสียงร้องไห้สุดท้าย
ประตูบ้านเปิดเองอย่างช้า ๆ ทุกคนรีบวิ่งออกจากบ้าน ร่างของแต่ละคนเปียกปอน ฝนยังคงตกหนักแต่ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้น
ทีหันกลับไปมองบ้านอีกครั้ง เห็นเงาของเด็กหญิงยืนอยู่ที่หน้าต่างโบกมือลาอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะหายไปในความมืด ทุกคนยืนสั่นเงียบงัน หอบหายใจแรง
ไม่มีใครพูดอะไรอีกเลยในคืนนั้น หลังกลับสู่เมือง บางคนฝันเห็นบ้านร้าง บางคนได้ยินเสียงเด็กหญิงในความมืด ทุกคนรู้ดีว่า บ้านหลังนั้น…ยังไม่ยอมปล่อยพวกเขาไปจริง ๆ
