เสียงจังหวะเท้ากระทบทางเดินเหล็กดังก้องเมื่อขวัญฤดีเร่งก้าวผ่านสะพานแก้ว ซอกมุมเมืองลอยฟ้ายามเช้าตรู่ยังหลับใหล มีหมอกไหลอ้อยอิ่งบนทางเดินโปร่ง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ขวัญฤดีหยุด เธอยืนนิ่ง มองลงไปยังความว่างไร้พื้นเบื้องล่าง ลมหายใจรัว ลมหายใจฟังดูเหมือนอาการหอบ ภายนอกเป็นเด็กหญิงอายุ 16 ชุดนักเรียนสีฟ้าขาว ทรงผมถักเปียไม่เรียบร้อย ตาแดงจากการนอนไม่หลับ
"ต้องไปให้ได้" เธอพึมพำ คนเดียว ไม่มีใครที่นี่ เธอก้มหน้าหลบสายตากล้องวงจร ดึงฮูดเสื้อเหงื่อซึมขึ้นคลุมหน้า มือแนบกับสายสะพายกระเป๋า หนังสือหนัก มันเหมือนน้ำหนักอดีต
ประตูโรงเรียนเปิดเสียงพลั้วะ เทคโนโลยีสแกนเนอร์ตวัดแสงผ่านร่าง "ยินดีต้อนรับ ขวัญฤดี" เสียงสังเคราะห์พูดขึ้น เธอไม่ตอบ กลับแทรกตัวไปยังห้องโถง ที่นี่ไม่ค่อยมีใครคุยกับเธอ
ขวัญฤดีนั่งหลบมุมในห้องสมุด โฟกัสกับโน๊ตบุ๊คเก่าที่เพื่อนเก่าเคยให้ เธอเปิดจอ รหัสปริศนาแปลกประหลาดกระพริบบนหน้าต่างแชท "ถ้าแกอยากรู้ว่าแม่ตายเพราะอะไร…มาหลังอาคารเก่า ค่ำนี้"
มือเธอสั่น ไม่กล้าตอบ นัยน์ตาเต้นไหว ความเจ็บในอดีตเหมือนมีดแหลม เธออ่านข้อความซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงหัวใจเต้นแรงขึ้น รอยยิ้มขมขื่นสะท้อนในจอ
วันทั้งวันขวัญฤดีไม่ฟังครูสอน เพียงจ้องเข็มนาฬิกาให้หมุนเร็วขึ้น เสียงนักเรียนคุยกันลอยมาไกล ๆ ไม่มีชื่อเธอในบทสนทนา ทุกสายตาดูเหมือนไม่กล้าสบตาเธอ เธอไม่กล้าเช่นกัน
"ขวัญ! จะไปกินข้าวด้วยกันไหม?" เสียงหนึ่งดังขึ้น ไอติม นักเรียนชายร่างเล็ก ผู้เดียวที่ยังคุยกับเธอ
ขวัญฤดีเงยหน้าสบสายตา ไอติมยิ้มบาง ๆ พยายามเป็นมิตร เธอส่ายหน้าเบา ๆ "แกไปก่อน เราขออยู่เงียบ ๆ" ไอติมทำหน้าลังเลแต่ยอมถอยห่าง
ตกเย็น ท้องฟ้ามืดเร็วกว่าปกติ เมืองลอยฟ้าสั่นไหวเบา ๆ จากแรงลม ขวัญฤดีแอบเดินหลังอาคารเก่า หัวใจรัวแรงขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดเหงื่อเย็นไหลที่ขมับ
เสียงฝีเท้าอีกคู่หนึ่งปรากฏ เด็กชายคนหนึ่งโผล่ออกมาจากเงามืด เขาสวมแจ็คเก็ตสีดำ รอยแผลเก่าบนหน้าผาก "ขวัญฤดี?"
"รหัสนั่น…แกเป็นคนส่งมา?" เสียงขวัญฤดีสั่นไหว
เด็กชายยกมือปิดปาก เหลียวมองซ้ายขวา "ใช่ แต่ฉันแค่ผู้ส่งข่าว มีคนต้องการเจอเธอ…เกี่ยวกับแม่ของเธอ…แล้วก็…เกี่ยวกับตัวเมือง"
ขวัญฤดียืนนิ่ง เย็นยะเยือก เธอฝืนใจถาม "แกจะเอาอะไรกันแน่?"
เด็กชายยิ้มมุมปาก เหมือนปกปิดบางอย่าง "ถ้าอยากรู้ความจริง ต้องกล้าเดินเข้าไป แกพร้อมไหม?" เขายื่นซองเอกสารบางอย่างมา
ขวัญฤดีลังเล แต่ยื่นมือไปรับ น้ำหนักเบาของซองนั้นหนักอึ้งเหลือเกิน เธอเปิดดู พบแผนที่กับแผ่นพลาสติกบาง ข้อความอีกบรรทัดเขียนด้วยลายมือ "15 มิ.ย. เวลา 4 ทุ่ม ใต้สะพาน AER-314"
ขวัญฤดีเงยหน้าขึ้น หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ "แล้วถ้ามันกับดักล่ะ…" เธอกระซิบ
"บางที ชีวิตต้องเสี่ยงบ้างนะ" เด็กชายหายไปในเงามืด
คืนวันนั้นขวัญฤดีนอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมา ฝันร้ายย้อนกลับมาเป็นรูปชีวิต เสียงแม่ร้องไห้ก่อนจากไปยังคงก้อง ชายหน้านิ่งที่เดินหนีไปทิ้งไว้แต่คำถาม
ตื่นเช้ามา เธอเดินอย่างไร้จุดหมาย แม้แต่ไอติมก็จับสังเกต "แกโอเครึเปล่า? ดูเหมือนฝันร้ายอีกแล้วนะ"
"อืม…เราว่าคืนนี้เราต้องลองอะไรสักอย่าง ถ้าเราไม่ทำ…มันจะไม่มีวันเปลี่ยน" ขวัญฤดีพูดเสียงเบา
ไอติมนิ่งไปพักหนึ่ง เหมือนลังเล "แล้วถ้าเกิดอะไรขึ้น…บอกเรานะ"
หัวค่ำ เมืองลอยฟ้าสว่างด้วยไฟคราม ขวัญฤดีเดินมุ่งหน้าสู่สะพานที่ระบุ แผนที่ในมือสั่น แม้ใจจะแข็งแต่ขาก็หนักคล้ายถูกล่ามโซ่
ใต้สะพาน AER-314 เงามืดกลืนกิน เธอหยุดก้าว ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ ตามมา ขวัญฤดีจับกระเป๋าแน่น มือเย็นจนเหมือนถูกแช่น้ำแข็ง
"มาแล้วสินะ ไม่คิดว่าเธอจะกล้าพอจริง ๆ" เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น หญิงสาววัยกลางคนยืนอยู่ รอยแผลใหม่ยังสดบนใบหน้า "แกคือ…ลูกของการุณใช่ไหม?"
ขวัญฤดีชะงัก หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ "แม่ฉัน…รู้จักกับเธอเหรอ?"
หญิงคนนั้นหัวเราะเบา ๆ "รู้มากกว่านั้นอีก เราเคยช่วยกันค้นหาวิธีหนีออกจากเมืองบ้า ๆ แห่งนี้" ดวงตาเธอทอประกายเศร้า "แต่คนทรยศทำให้เรื่องทุกอย่างเปลี่ยนไป…"
เสียงไซเรนดังห่าง ๆ ขวัญฤดีขยับตัวอย่างระแวดระวัง "ฉันแค่อยากรู้…แม่ตายยังไง"
หญิงคนนั้นสูดหายใจลึก "แม่เธอไม่ใช่เหยื่อ แต่เป็นผู้เลือก ยอมรับโทษเพื่อช่วยเธอกับเมืองนี้"
ขวัญฤดีน้ำตาซึม ดวงตาสั่นระริก "ฉันไม่เชื่อ…ถ้างั้นทำไมทุกคนถึง…"
"ความจริงมันไม่มีสีเดียวหรอกเด็กน้อย แม้แต่คนที่เชื่อว่าตัวเองทำถูก ยังทำผิดพลาดได้" หญิงคนนั้นเอื้อมมือมาแตะแขนขวัญฤดี
ขวัญฤดีถอยหลัง เสียงฝีเท้ายังดังใกล้ขึ้น มีใครบางคนตามมา ไอติมปรากฏตัว "ขวัญ! อยู่ไหน เราตามรอยแกมา…เราห่วง"
ไอติมเผชิญหน้ากับหญิงแปลกหน้า ความตึงเครียดอบอวล "ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร?"
ขวัญฤดีกระวนกระวาย "ไอติม กลับไปเถอะ มันไม่ใช่เรื่องของแก…หรือใครเลย"
เสียงไซเรนใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ หญิงคนนั้นสบตาขวัญฤดี "แกมีทางเลือก อาจย้อนกลับไปใช้ชีวิตเฉย ๆ เหมือนเคย หรือเลือกจะลุกขึ้นเปลี่ยนแปลง"
ไอติมจับมือขวัญฤดีไว้แน่น "แล้วแกอยากเลือกอะไร?" เขาถามเสียงเงียบ
ขวัญฤดีหลบตาน้ำตาปริ่ม "เรากลัว…เรากลัวสูญเสียอีก แต่ถ้าเราไม่เดินหน้าต่อ วันพรุ่งนี้จะไม่เคยเปลี่ยน"
หญิงคนนั้นส่งอุปกรณ์บางอย่างมาให้ "เครื่องมือปลดล็อกรหัสการปกครอง ถ้าเธอเปิดโปงมัน เมืองนี้อาจได้เปลี่ยนจริง ๆ…แต่ต้องกล้าพอเผชิญหน้ากับความผิดหวังทุกอย่าง"
เสียงเครื่องจักรดังขึ้น เจ้าหน้าที่เมืองสวมชุดหุ้มเกราะบุกเข้ามา "หยุด! ทุกคนอยู่กับที่!"
ขวัญฤดีตัดสินใจในวินาทีนั้น เธอกระชับอุปกรณ์ในมือ วิ่งทะลุผู้คน ไอติมวิ่งตาม หญิงคนนั้นโดนจับไว้
ภาพตัดมาที่ห้องเซิร์ฟเวอร์ใจกลางเมือง ขวัญฤดีและไอติมแอบเข้าไปท่ามกลางเงามืด ไอติมเอามือจับไหล่ขวัญฤดี "แน่ใจนะว่าจะทำขนาดนี้"
"เราต้องทำ ไม่งั้นทุกอย่างจะจบลงเหมือนเดิม" ขวัญฤดีเสียงเด็ดขาด เธอเชื่อมต่ออุปกรณ์ จอภาพฉายภาพข้อมูลลับ การควบคุมโดยผู้มีอำนาจ ความจริงเกี่ยวกับเมืองที่ซ่อนมาตลอดเผยออกมา
ไซเรนดังสนั่น ประตูห้องเปิด ขวัญฤดีหันไปมอง พบเจ้าหน้าที่ชี้อาวุธมา "หยุดเดี๋ยวนี้!"
ไอติมยืนบังขวัญฤดี ในชั่วเสี้ยววินาทีนั้น ขวัญฤดีคลิกปุ่มปลดล็อก ข้อมูลกระจายสู่ทุกจอในเมือง ทุกคนได้เห็นความลับ ความโกง และการเสียสละของแม่เธอ
เจ้าหน้าที่ยืนตะลึง ชะงักทุกการเคลื่อนไหว ไอติมกับขวัญฤดีสบตากัน เธอน้ำตาไหล แต่เปี่ยมพลัง
เวลาผ่านไป เมืองลอยฟ้าเริ่มเปลี่ยน ระบบที่คร่าชีวิตคนบริสุทธิ์โดนรื้อฟื้น ผู้คนเริ่มตั้งคำถาม ขวัญฤดีเดินไปในเมือง เงยหน้ารับแสงอรุณ เธอรู้สึกเบากว่าที่เคยเป็น แม้ยังกลัวอนาคต แต่เธอไม่ปิดกั้นตัวเองอีก
ไอติมเดินข้างเธอ เขาจับมือให้กำลังใจ "ทุกเช้ามันไม่เหมือนเดิมอีกแล้วนะ" เขายิ้มเศร้า ๆ สายตาเต็มไปด้วยหวัง
ขวัญฤดีมองออกไปบนท้องฟ้ากว้าง "วันพรุ่งนี้ยังไม่ชัวร์…แต่เราจะเลือกทุกวันด้วยตัวเอง" เสียงเธอสั่นแต่มั่นคง
เงาของวันวานยังคงอยู่ แต่แสงวันพรุ่งนี้เริ่มส่องมาแล้วที่ขอบฟ้าเมืองลอยฟ้า
