สายลมยามเย็นพัดใบไม้แห้งกระทบกระจกหน้าต่าง น้ำหนึ่งยืนลังเลอยู่หน้าประตูบ้านไม้สองชั้นที่เธอไม่เคยกลับมาเหยียบเกือบสิบปี กลิ่นอับของฝุ่นผสมกลิ่นไม้เก่าทำให้เธอสะอึก ฝ่ามือกำลูกกุญแจแน่น เธอสูดลมหายใจลึกก่อนจะไขประตูเข้าไป เสียงบานพับเหล็กดังเอี๊ยดก้องคล้ายเสียงร้องต้อนรับจากคนที่เธออยากลืม
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!บ้านหลังนี้เคยเป็นของครอบครัวเธอ ก่อนที่พ่อจะจากไปอย่างกะทันหัน ทิ้งแม่กับน้ำหนึ่งไว้ลำพัง แม่ของเธอล้มป่วย โรคหลงลืมค่อย ๆ กลืนกินความจำจนแทบไม่เหลือ น้ำหนึ่งจำเป็นต้องกลับมาเพื่อดูแลแม่ที่นอนอยู่ห้องชั้นบน แต่สิ่งที่รออยู่กลับหนักหนากว่าที่คิด
เสียงฝีเท้าเบา ๆ เหมือนจะดังขึ้นจากชั้นสอง ทั้งที่เธอรู้ดีว่าไม่มีใครอยู่ น้ำหนึ่งยืนลังเลอยู่กลางโถงบ้าน ร่างของแม่ค่อย ๆ เดินลงบันไดอย่างช้า ๆ ดวงตาขุ่นมัวแต่จ้องมองเธอราวกับจำได้ น้ำหนึ่งยิ้มให้ แต่แม่กลับนิ่งเงียบ หันไปมองเงาบางอย่างที่แวบผ่านปลายตา
“แม่… เป็นยังไงบ้างคะ?” น้ำหนึ่งถามเสียงเบา แต่แม่ยังไม่พูดอะไร เพียงแต่กระซิบเบา ๆ ว่า “อย่าเดินขึ้นไป…หลังคา…” ก่อนจะหลบสายตาเดินกลับเข้าห้อง
ตกกลางคืน ไฟในบ้านกระพริบวูบวาบ น้ำหนึ่งนอนฟังเสียงฝนสาดกระทบหลังคา เสียงแปลก ๆ ดังอยู่ใต้หลังคาตลอดทั้งคืน คล้ายเสียงลากเส้นไม้หรือเสียงใครเดินเบา ๆ ไร้ที่มา เธอพยายามบอกตัวเองว่าอาจเป็นสัตว์เล็กที่หลบฝน แต่เสียงนั้นกลับดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับกำลังเดินวนเวียนอยู่เหนือหัว
รุ่งเช้า น้ำหนึ่งสำรวจบ้านอย่างระแวดระวัง เธอสังเกตเห็นรอยมือเปื้อนฝุ่นอยู่บนราวบันได ทั้งที่แม่ขยับตัวแทบไม่ได้ เธอเอื้อมมือแตะรอย ตื่นตระหนกเพราะมันใหญ่กว่ามือคนทั่วไป
ขณะกินข้าวเช้ากับแม่ แม่เอาแต่ก้มหน้า น้ำหนึ่งพยายามชวนคุย “แม่มีอะไรจะบอกหนูไหม?”
แม่เงียบไปนาน ก่อนจะพูดเบา ๆ “คืนก่อน… มันเข้ามาในห้องแม่… มันอยู่ตรงนั้น…” นิ้วย่นชี้ไปทางห้องใต้หลังคา
น้ำหนึ่งสบตากับเงาสะท้อนในกระจก เห็นเงาดำแวบหนึ่งเคลื่อนไหวผ่านหลังแม่ เธอหันขวับแต่ไม่พบอะไร ความไม่สบายใจติดอยู่ในอก
ช่วงบ่าย เธอเดินขึ้นไปชั้นสอง สำรวจห้องเก่าของตัวเอง กลิ่นอับเข้มข้นกว่าเดิม มุมห้องมีรอยขูดเป็นทางยาว น้ำหนึ่งแตะดู พบว่ามันเพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน
เสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้นอย่างไม่คาดคิด น้ำหนึ่งรีบไปรับ เสียงปลายสายเป็นเสียงเด็กกระซิบ “อย่าไปใต้หลังคา… อย่า…” แล้วตัดสายทันที เธอลังเลและเริ่มหวาดระแวง
ค่ำวันเดียวกัน เพื่อนบ้านชื่อป้าแสงมาเคาะประตู ป้าแสงมองน้ำหนึ่งด้วยสายตาหนักใจ “ได้ยินเสียงอะไรแปลก ๆ บ้างไหมลูก? บ้านนี้… สมัยก่อน…” น้ำหนึ่งถามจนป้าแสงนิ่ง แล้วป้าแสงเพียงแต่บอกว่า “อย่าอยู่ดึกนัก เดี๋ยวมันจะออกมา” ก่อนจะหันกลับไปโดยไม่อธิบายอะไรเพิ่มเติม
คืนที่สอง น้ำหนึ่งนอนไม่หลับ เสียงใต้หลังคาดังชัดขึ้นกว่าทุกคืน เธอลุกขึ้นหยิบไฟฉาย เดินออกจากห้องไปที่บันได เสียงฝีเท้าดังผสานกับเสียงหายใจเบา ๆ จากความมืด เธอหันไปมอง เห็นประตูห้องใต้หลังคาแง้มอยู่เล็กน้อย ทั้งที่เมื่อเช้าเธอปิดสนิท
น้ำหนึ่งลังเล ก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าไป มือสั่นจนไฟฉายส่องส่ายไปมา เธอเอื้อมมือผลักประตู เสียงประตูไม้ดังเอี๊ยด เงาดำยังคงเคลื่อนไหวอยู่ปลายสายตา แต่เมื่อมองตรง ๆ กลับไม่มีอะไร
เช้าวันใหม่ น้ำหนึ่งพบจดหมายเก่าซุกอยู่ใต้เสื่อ มันเป็นลายมือของพ่อ เขียนถึงแม่และเด็กเล็กคนหนึ่งที่ไม่ใช่เธอ ชื่อที่ปรากฏในจดหมายคือ “แก้ม” น้ำหนึ่งไม่เคยรู้ว่ามีเด็กคนนี้อยู่ในบ้านมาก่อน
เธอเดินลงไปถามแม่ แม่หลบสายตา “แม่… ใครคือแก้ม?”
แม่ตัวสั่น “ไม่… ไม่มี… อย่าถามเรื่องนั้น…” แม่เริ่มร้องไห้และเอาแต่มองขึ้นไปที่เพดาน
ตกเย็น เงาในบ้านเริ่มยาวขึ้นผิดปกติ แสงไฟในบ้านไม่อาจขับไล่ความมืดได้ น้ำหนึ่งได้ยินเสียงหัวเราะแผ่ว ๆ เหมือนเสียงเด็กดังลอดลงมาจากชั้นบน เธอกำมือแน่น ความสงสัยกลายเป็นกลัว
กลางดึก เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ น้ำหนึ่งเดินลงมาเปิด เห็นร่างเด็กหญิงผมยาวยืนอยู่ในความมืด ดวงตากลวงโบ๋ “พี่น้ำหนึ่ง… ช่วยแก้มด้วย…” เด็กหญิงพูดเสียงสั่น ก่อนจะหายวับไปพร้อมลมเย็นวาบ
น้ำหนึ่งเริ่มสับสนในความจริง เธอรู้สึกเหมือนเงาดำเริ่มตามติดไปทุกที่ แม้กระทั่งตอนอาบน้ำ หรืออยู่กับแม่ เสียงกระซิบ “อย่าไปใต้หลังคา…” ยังวนเวียนในหัว
วันต่อมา น้ำหนึ่งสังเกตว่าแม่อาการแย่ลง แม่พูดซ้ำ ๆ ว่า “ขอโทษ…ขอโทษ…ฉันไม่อยากให้มันเกิดขึ้น…” น้ำหนึ่งกอดแม่แน่น เธอรู้สึกถึงลมหายใจเย็นยะเยือกปะทะหลังคอ
คืนนั้น น้ำหนึ่งตัดสินใจเดินขึ้นไปที่ห้องใต้หลังคาอีกครั้ง เสียงฝีเท้าและเสียงร้องเบา ๆ ของเด็กดังแว่วราวกับมาจากอีกโลกหนึ่ง เธอเปิดประตูเข้าไป เจอเพียงความมืดมิดแต่ลึกเข้าไป เห็นเงาตะคุ่มขดตัวอยู่มุมห้อง
เธอส่องไฟฉายไป เห็นกล่องไม้เก่า ๆ วางอยู่ น้ำหนึ่งหยิบมาเปิด ภายในเป็นตุ๊กตาผ้าขาดรุ่งริ่ง สมุดและภาพถ่ายเด็กหญิงกับแม่ของเธอในอดีต
น้ำหนึ่งสังเกตเห็นในภาพ เด็กหญิงที่ยืนข้างแม่คือ “แก้ม” ไม่ใช่เธอเอง ทุกอย่างในบ้านเริ่มหมุนวน เสียงกระซิบ “ช่วยหนูด้วย…” ดังก้อง น้ำหนึ่งเริ่มสติแตก เธอร้องไห้และเขย่ากล่องไม้จนเห็นซองจดหมายอีกฉบับหนึ่ง
ในจดหมายนั้น แม่เขียนว่า “แก้ม… แม่ขอโทษ แม่ไม่สามารถปกป้องลูกได้… แม่เลือกจะปล่อยเธอไว้ที่นี่ เพราะกลัว… เพราะความผิดที่แม่ทำ…”
น้ำหนึ่งค่อย ๆ เข้าใจแล้วว่าความลับที่หลอกหลอนบ้านหลังนี้ ไม่ใช่แค่เงา… แต่เป็นความรู้สึกผิดและการทอดทิ้ง เธอเหลียวหลังไป เจอเงาดำของเด็กหญิงยืนอยู่ข้างหลัง โอบกอดเธอไว้แน่น น้ำหนึ่งกรีดร้องแต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกไป
บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบ เงาดำลูบผมเธอ น้ำหนึ่งปล่อยให้น้ำตาไหล เธอพูดเสียงแผ่ว “ขอโทษนะ… พี่ขอโทษ…” เงาดำค่อย ๆ เลือนหายไปพร้อมเสียงกระซิบ “ขอแค่ไม่ลืมหนู…”
รุ่งเช้า แม่ของน้ำหนึ่งสิ้นใจในห้องนอน ทิ้งบ้านไว้ให้เธอดูแล น้ำหนึ่งเดินไปที่หน้าต่าง มองเงาตัวเองสะท้อนในกระจก เธอเห็นเด็กหญิงคนเดิมยืนยิ้มอยู่ข้าง ๆ
บ้านหลังนี้ยังคงเงียบงัน เสียงใต้หลังคาหายไป แต่ความรู้สึกเย็นวาบและเงาดำในกระจกยังอยู่ไม่ไกล น้ำหนึ่งรู้ว่าบางสิ่งไม่มีวันจากไปจริง ๆ เธอเดินออกจากบ้านช้า ๆ ประตูไม้ปิดลง เสียงกระซิบเบา ๆ ดังก้องอยู่ในความเงียบของบ้าน “อย่าไปลืมหนู…”
