ศิรินนั่งอยู่ปลายเตียงในห้องพักแคบ ๆ ชั้นสามของหอเก่า เสียงโทรศัพท์สั่นอยู่ในผ้าห่ม เธอยังไม่หยิบมันขึ้นมา ด้วยหัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ด้านนอกแสงแวบสีส้มจากไฟถนนลอดผ่านม่านผ้าสีซีด เสียงรองเท้าสลับกับเสียงหัวเราะของกลุ่มนักศึกษาผ่านหน้าห้องมาทำให้เธอต้องสูดลมหายใจลึก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“แกจะไม่ไปกินด้วยกันหน่อยเหรอ?” เสียงพิม เพื่อนร่วมห้องดังออกมาจากตรงหน้ากระจก พิมรวบผมด้วยยางยืดเก่า ๆ แต่ยังแอบเช็ดน้ำตาที่มุมตา ศิรินสังเกตเห็นแต่ทำเป็นไม่รับรู้ “วันนี้ฉันไม่ค่อยหิว…ไปกับเมย์เหอะ” ศิรินตอบแล้วยิ้มบาง ๆ “อย่าลืมนะว่าเค้ารอแกอยู่”
พิมสบตาเธอในกระจก สีหน้าเหนื่อยล้ากว่าทุกวัน “ถ้าเกิดฉันหายไป…แกจะหาฉันมั้ย?” คำพูดนั้นเหมือนจะติดขัด ศิรินขยับปากแต่ไม่มีเสียง พิมยิ้มจาง ๆ แล้วเดินออกไป เหลือไว้แต่กลิ่นน้ำหอมราคาถูกเจือความกังวลบางอย่างในอากาศ
คืนนั้น ศิรินนอนไม่หลับ เสียงเคาะประตูดังขึ้นในความเงียบ ฝ่ามือข้างหนึ่งแตะลูกบิดช้า ๆ ทุกอย่างตกอยู่ในความนิ่ง คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือเมย์ สีหน้าร้อนรน “ศิริน พิมอยู่กับเธอรึเปล่า…พิมไม่รับสาย ไม่เจอที่ไหนเลย”
เธอยืนงงในอารมณ์ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ ปรากฏข้อความสุดท้ายจากพิม ‘ถ้าไม่มีฉันพรุ่งนี้ อย่าตามหานะ’ ศิรินหายใจติดขัด เพื่อนทั้งสองรีบออกตะเวนหาในหอพัก ห้องน้ำ ระเบียง บันได แต่ความเงียบกลับกลืนกิน เสียงของคนในหอต่างแทรกซ้อนเข้ามาเป็นบทสนทนาสั่นไหว
“ปกติพิมไม่ใช่คนแบบนี้นะ…” เมย์พูดย้ำ แววตากลัวมากขึ้น “แกคิดว่ามันเกี่ยวกับเรื่องนั้นมั้ย เรื่องเสียงประหลาดเมื่อคืน หรือ…” เมย์เงียบงันเหมือนสะดุดความคิดแปลก ๆ ศิรินกลืนก้อนแข็ง ๆ ลงคอ รู้ดีว่ามันไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนพูดถึงเรื่องประหลาดในหอ
รุ่งเช้า ทุกอย่างยังคงเงียบเหมือนที่เคย เหล่าเจ้าหน้าที่เดินสำรวจและสอบถามนักศึกษา พวกเขามองศิรินและเมย์ด้วยสายตาเรียบนิ่งเกินจริง “ไม่มีอะไรในกล้องวงจรปิด คุณแน่ใจนะว่าน้องพิมไม่ได้ออกไปข้างนอกคนเดียว?” เจ้าหน้าที่ถาม ศิรินสบตาแต่ลังเล ก้อนน้ำตาเกาะปลายขนตาแต่ยังไม่ไหลลงมา เธอไม่กล้าบอกเรื่องข้อความสุดท้ายนั้นกับใคร
ตกเย็น เมย์ขอให้ศิรินไปแจ้งครูที่มหาวิทยาลัยด้วยกัน แต่ศิรินปฏิเสธ เธอกลับขึ้นห้องคนเดียว ก้มดูพื้นปาร์เก้ท์ลายขัดเก่าซ้ำ ๆ เสียงแปลก ๆ คล้ายฝ่าเท้าเปล่า ๆ กึกก้องอยู่ในหัว สัมผัสเย็นยะเยือกตวัดขึ้นตามต้นคอ ตรงซอกตู้นั้น เธอพบกระดาษแผ่นหนึ่งที่ไม่ได้เป็นของตน ลายมือพิมบรรจงเขียนว่า ‘ในห้องนี้มีความลับ อย่าเชื่อใคร’ ศิรินยืนนิ่ง มือสั่น ความหวาดกลัวค่อย ๆ กัดกิน
วันต่อมา ความสัมพันธ์ระหว่างศิรินเมย์กับเหล่าเพื่อนในหอเริ่มแตกร้าว มีเสียงนินทาว่าศิรินเป็นคนสุดท้ายที่เห็นพิม เมย์เริ่มไม่คุยด้วย ศิรินเดินคนเดียวตลอด วัน ๆ ก็มีแต่เสียงโทรศัพท์ที่ไม่มีสายเข้า ความเงียบเหงาและความเครียดกัดกินหัวใจ
ค่ำวันหนึ่ง ศิรินกลับห้องช้า พอเปิดประตู พบกลิ่นน้ำหอมเดิมแรงจนฉุน เธอยืนอึ้งเพราะบนเตียงฝั่งพิมนั้น ผ้าห่มถูกปูเรียบร้อยผิดไปจากเมื่อเช้า เธอรีบวิ่งไปหาเมย์ เมย์กึ่งโกรธกึ่งกลัว “พอได้แล้วศิริน แกเองก็ติดกับอยู่กับห้องนี้! หรือแกอยากซ่อนอะไรไว้กันแน่?” ศิรินพยายามบอกความจริง หากแต่เมย์กลับร้องไห้แล้ววิ่งหนี
หลังเที่ยงคืน ศิรินได้ยินเสียงฝีเท้าปรากฏนอกห้อง เธอหยิบไฟฉายออกไป ส่องตามแสง ลงไปถึงโถงกลางหอ เห็นเงาผู้หญิงในมุมมืดริมระเบียง เสียงหวีหวีผมเบา ๆ ศิรินกลั้นหายใจ “…พิมใช่ไหม?” ไม่มีคำตอบ เงานั้นหันมาเพียงนิดแล้วจางหาย เหลือแต่กลิ่นน้ำหอมฝังใจ
เช้าวันถัดมา ข่าวการหายไปของพิมแพร่กระจายจนไม่มีใครกล้าคุยกับศิริน ล่าสุดที่หอพัก เมย์กลายเป็นหัวหน้ากลุ่มนินทาทั้งที่เคยเป็นเพื่อนสนิท ศิรินทนไม่ได้ ตัดสินใจแอบกลับบ้านนอก หวังหาข้อมูลเกี่ยวกับหอพัก บนชั้นวางของเก่าบ้านตัวเอง เธอเจอรูปถ่ายแม่วัยสาวยืนหน้าตึกหอนี้พร้อมหญิงสาวคล้ายพิม ศิรินทั้งช็อกและสับสน
เธอถามแม่ตรง ๆ เกี่ยวกับรูปนั้น แม่อึ้ง เงียบไปนาน ก่อนเอ่ยเสียงเบา “ที่นั่น…แม่เคยเสียเพื่อนสนิทอย่างไม่มีวันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น อย่าเอาตัวไปยุ่งกับเงาความทรงจำ” น้ำเสียงและสีหน้าของแม่เต็มไปด้วยบาดแผล ศิรินเริ่มรู้สึกว่ากำลังเข้าใกล้เรื่องที่ไม่ควรรับรู้
เย็นวันถัดมา เมื่อศิรินกลับไปหอพัก ในห้องไร้ร่องรอยการย้ายออก ทุกอย่างกลับมาตรงเดิม เสียงเคาะประตูดังขึ้นคราวนี้–เป็นเมย์ สีหน้าอ่อนล้า สายตาสารภาพเสียใจ “เราขอโทษนะศิริน ที่ไม่เชื่อแก แต่เรากลัว…กลัวว่าจะเสียทุกอย่างตรงนี้อีก” เธอส่ายหน้า ริมฝีปากสั่นเทา ศิรินเงียบ น้ำตาคลอเบ้ารับความจริง
ทั้งคู่ตกลงร่วมมือกันค้นหาความจริง ทั้งสองเริ่มซักถามเพื่อนหอ กวาดตามองจดหมาย ฉีกรูปถ่ายใต้โต๊ะ เจอสมุดบันทึกเล่มหนึ่งที่พิมซ่อนไว้ ในหน้านั้นมีคำว่า ‘ถ้าหายไป ให้เริ่มจากเบาะแสใต้พื้นกระจก ห้อง304’ ศิรินกับเมย์ตบเท้าเข้าไปในห้องร้าง โถงทางเดินยามค่ำเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง
ใต้พื้นกระจก มีรอยร้าวแปลกตา ศิรินค่อย ๆ งัดจนพบกล่องเหล็ก ภายในมีกุญแจเล็ก ๆ ซองจดหมายเหลืองเก่าและสร้อยข้อมือขาด ๆ เป็นของเพื่อนแม่เมื่อสามสิบปีก่อน เมย์อ่านจดหมายออกเสียง เสียงสั่น ๆ กล่าวโทษถึง “เพื่อนรัก…อย่าปล่อยให้เราหายไปเช่นนี้ พวกเขาโกหกทุกคน”
เมย์มองศิรินอย่างว่างเปล่า “มันหมายถึงใคร?” ศิรินเงียบ ก่อนพูดว่า “…แม่ฉันคล้ายจะรู้มากกว่าที่เล่า”
ในยามรุ่งสาง ทั้งสองกลับมาที่ห้องพร้อมกับกุญแจ สมุดบันทึก พวกเธอเปิดห้องใต้ดินค้นหาเอกสารทะเบียน หอพักนี้เคยเกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตนักศึกษาหญิงเมื่อสามสิบปีก่อน ระเบียนชื่อขาดหายกลางบรรทัด หนึ่งในนั้นคล้ายชื่อเพื่อนแม่ ศิรินมือเย็นเฉียบรู้ว่าหลายความจริงถูกกลบฝังไว้
เมื่อคำตอบใกล้เข้ามา จู่ ๆ ศิรินเริ่มฝันเห็นพิมในแต่ละคืน พิมนั่งอยู่ปลายเตียง แววตาเศร้าลึก “ถ้าไม่อยากตามฉันมา อย่าให้อภัยเขา…”
ศิรินเริ่มสับสน ว่าควรเลือกให้อภัยกับสิ่งที่แม่และผู้ใหญ่ในอดีตทำไว้ หรือจะเลือกเปิดเผยความลับแล้วเผชิญหน้าผลกระทบ เมย์เองก็ทนไม่ไหว เริ่มร้องไห้ในเช้าวันหนึ่ง “แกต้องเลือกนะศิริน ถ้าเราจะเดินไปข้างหน้าด้วยกัน”
เสียงลมหายใจทั้งคู่ประสานกันในความมืดขณะที่หอพักอึมครึม ศิรินตัดสินใจลุกขึ้น รับโทรศัพท์กดหมายเลขของแม่ เสียงปลายสายสั่น “…ลูกไม่ควรให้อภัยใช่ไหม ถ้าใครซ่อนความจริงไว้”
ปลายสายเงียบ มีเพียงเสียงสะอื้นแผ่ว ๆ “ถ้าลูกเจ็บ ให้อภัยเขาเถอะ แต่ถ้ามันทรมานลูก ปล่อยเถอะลูก…”
ตกกลางคืนศิรินและเมย์เดินเข้าไปในห้องใต้ดิน ค้นหารายชื่อที่มั่นใจว่าคืออดีตเพื่อนแม่ เงาผู้หญิงปรากฏท่ามกลางแสงไฟกะพริบ สัญญาณโทรศัพท์เหนือหัวดับวูบลง ศิรินพูดเสียงแหบ “…หนูให้อภัยค่ะ”
เงานั้นค่อย ๆ จางหาย กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ วูบไหวราวกับปลดปล่อยอะไรบางอย่าง น้ำตาของศิรินและเมย์ไหลพราก ราวกับแบกรับความผิดและตราบาปนั้นมาถึงวันนี้
รุ่งเช้า ศิรินยืนริมระเบียง สูดอากาศเย็น รับแสงแดดครั้งแรกในรอบหลายวัน เธอหันมากอดเมย์ นิ่งงัน สองสายตารู้ว่าอดีตไม่สามารถลบได้ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องแบกต่อตลอดไป
ก่อนออกจากหอ ศิรินแวะทิ้งจดหมายน้อยถึงผู้ที่เฝ้าหอพัก “ขอโทษที่เราไม่เข้าใจกันมากพอในชีวิตนี้” แล้วเดินจากไป พร้อมกับเงาของความลับที่ถูกปล่อยวางในที่สุด ในสายลมเย็นของเช้าวันใหม่ ยังมีกลิ่นน้ำหอมที่แสนเศร้าเจือเบาบางอยู่เสมอ
