เสียงฝนที่โปรยเปาะแปะลงบนหลังคาคลาสเรียนในช่วงเย็นปลายเดือนมิถุนายน ไม่ได้ทำให้ต้นแทนหยุดเหลียวตามสายตาของกลุ่มเพื่อนที่หัวเราะกันอยู่ข้างห้อง ใบหน้าของคนหนึ่งในนั้น—บัว คนเดียวที่มักมาพร้อมรอยยิ้มและเสียงหัวเราะใส—สะท้อนล้อกับแสงนวลจากหน้าต่างกระจกเงียบๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!แทนเก็บของลงกระเป๋าอย่างเงียบงัน เสียงสนทนาของเพื่อนรอบข้างเหมือนคลื่นเบาๆ ที่ไม่อาจเข้าถึงสิ่งที่เขาห่วงหา แทนยืนขึ้น พลางมองบัวกับเพื่อนๆ ที่กลุ่มเธอพร้อมจะออกจากห้องเรียน
“แทน ไปกินข้าวต้มมะ?” เพื่อนคนหนึ่งถามขึ้น ทว่าแทนเพียงยิ้มบางและส่ายหน้า แกล้งทำเป็นยุ่งกับสมุดโน้ต
บัวโบกมือให้อีกคน “กลับก่อนนะ ฝนตกหนักแล้วอ่ะ!” เสียงเธอดังกังวาน สดใสจนแทบหลอมละลายความกลัวในใจแทน
แทนแค่อมยิ้ม พลางก้มหน้าหลบสายตา ย่ำลงบนพื้นเปียกนอกตึกเรียน หัวใจยังคงร่ำร้องชื่อของเธอในความเงียบ
ฤดูฝนของชีวิตปีสองที่มหาวิทยาลัยยังคงหมุนเวียน ไม่ต่างกันทุกวัน เว้นเสียแต่ความรู้สึกในใจแทนที่หนักแน่นขึ้น เมื่อคืนนี้นั่งจัดรายงานกับเพื่อนกลุ่มเดียวกับบัว ห้องเงียบจนได้ยินแต่เสียงเครื่องพิมพ์ดีดเก่า บัวหยิบลิปมันออกมา สายตาสบกับเขาแวบหนึ่ง
“มีอะไรติดหน้าฉันรึเปล่า?” เธอถามเสียงเบา สายตาหรี่ยิ้ม
แทนอึกอัก มองหาเหตุผลแล้วตัดใจส่ายหน้า “เปล่า…ไม่มีอะไร”
บัวหลุดหัวเราะเบา “ดีล่ะ ฉันเกลียดถ้ามีคนจ้องแล้วไม่พูดอะไร คิดว่าฉันตลกเหรอ?”
แทนรีบก้มหน้าพิมพ์ “เปล่า…แค่คิดว่าบัวน่าจะเป็นพิธีกรได้เลยเก่งพูด”
บัวชะงักไปครู่ “จริงเหรอ?”
แทนยิ้มเขิน ผงกศีรษะ ไม่กล้าสบตา บรรยากาศกลับมาเงียบอีกครั้ง แต่บางอย่างเปลี่ยนไปเล็กน้อย เหมือนบัวเริ่มจดจ้องสีหน้าท่าทางแทนบ่อยขึ้น
ช่วงสอบกลางภาค เพื่อนๆ พากันนัดติวที่ห้องสมุด แทนมาสาย มองเห็นบัวก้มหน้าทบทวนเนื้อหาอย่างตั้งใจ เส้นผมเปียกฝนของเธอหยดน้ำลงบนโน้ต แทนรีบเดินเข้าไปหยิบกระดาษทิชชู่ส่งให้
“ขอบใจแทน ใจดีทุกทีเลยอ่ะ” บัวพูดขำกลบเกลื่อน
แทนนิ่งไปนิดหนึ่ง ตั้งใจตอบกลับ “ไม่อยากให้บัวไม่สบาย…ฝนมันแรงเนอะ”
บัวยิ้มอ่อนโยน ดวงตาหวานกว่าทุกที “อ่อ จริง…แต่ฉันไม่ง่ายจะเป็นอะไรหรอกนะ แข็งแรงมาตั้งแต่เด็ก”
“เคยเปียกฝนจนเป็นไข้มั้ย?” แทนพูดทำนองไม่ได้เจาะจงแค่ถาม แต่ดวงตาซื่อตรงส่งผ่านความเป็นห่วงจริง
บัวนิ่งไป “…เคย เมื่อนานมาแล้ว”
เงียบระหว่างพักคำพูด แทนหัวเราะฝืด ๆ “เคยเหมือนกัน เลยไม่ชอบฝน”
หลังเดินกลับหอพักระหว่างทางกลับฝนพรำอีกครา สองคนเดินเคียงกันใต้ร่มเดียวโดยไม่พูดอะไร ต่างฝ่ายต่างเฝ้าคิดถึงเสียงหัวใจของตัวเองที่ดังในความเงียบ
เมื่อมหาวิทยาลัยจัดละครเวทีประจำปี บัวกลายเป็นนักแสดงนำ ส่วนแทนแอบสมัครทีมฉากหลัง อ้างว่าเพื่อสะดวกกับเรียน แต่จริงๆ อยากมีโอกาสใกล้ชิดบัว แบกฉากแบกไม้ รอจังหวะเห็นบัวซ้อมบทกับเพื่อนนักแสดงชายคนหนึ่ง
บัวหัวเราะ สนิทสนมกับชายคนนั้นเกินกว่าแทนจะรับไหว รอยยิ้มเก่าแปรเปลี่ยนเป็นรอยหม่น แทนเดินออกไปนั่งหลบข้างเวที
“โอเคไหมเพื่อน?” เพื่อนสนิทร่วมห้องถามขณะจุดไฟแช็คจุดบุหรี่
แทนเหลือบขึ้น มองไฟสว่างวาบนิ่ง ๆ ก่อนส่ายหน้า “ก็แค่คิดอะไรนิดหน่อย”
“กับบัวเหรอ?” เพื่อนสบตา
แทนลังเล … แล้วก็พยักเบา ๆ
“กล้าคิด ก็ต้องกล้าเสี่ยง ไม่งั้นเอ็งจะจมน้ำอยู่ในฝนแบบเดิมว่าไหม?”
ประโยคนั้นฝังในหัวแทนต่อมาอีกนาน
ทางบัว แม้จะหัวเราะเจ้าสำราญในกลุ่ม แต่กลับรู้สึกเหมือนโดดเดี่ยวในใจ ทุกเย็นหลังซ้อม เธอต้องรีบไปทำงานพาร์ทไทม์ร้านกาแฟ เพื่อช่วยครอบครัว หลังปิดร้านดึก บัวนั่งจิบชาร้อน พลางควักโทรศัพท์ดูข้อความเก่าๆ ของใครบางคน หัวใจหวั่นไหวกับอดีตที่ไม่กล้าเล่าให้ใครฟัง
วันหนึ่ง ขณะเดินกลับหอหลังซ้อมละคร ฝนตกอีกครั้ง บัวหิ้วกล่องรองเท้าผ่านป้ายรถเมล์ เห็นแทนอยู่ตรงนั้น เธอยิ้มบาง ๆ
“โตแล้ว ยังกลัวฟ้าร้องอยู่ไหม?” บัวจี้ถามยามฟ้าผ่าดัง เธอเหมือนรู้ทันเพราะสีหน้าแทนเริ่มเกร็ง
แทนขำแห้ง ๆ “กลัว…แต่มันก็หายกลัวบ้างเวลามีใครอยู่ข้างๆ”
บัวหยุดเดิน แววตาส่งผ่านบางอย่าง ก่อนจะเอื้อมมือแตะแขนแทนเบา ๆ “งั้นวันนี้ช่วยจับร่มให้ฉันได้ไหม? ฉันถือของเยอะ”
แทนรับร่มไป ฝนขลุกขลิก ทั้งสองเดินด้วยกันโดยไม่มีคำพูด เนิ่นนานจนถึงหอ
คืนหนึ่งหลังงานละครวัดผลอย่างเลิกดึก เสียงสะอื้นเล็ก ๆ จากห้องแต่งตัวลอยมา แทนเดินตามเสียงเจอบัวน้ำตาเต็มหน้า
“ร้องไห้ทำไม” แทนค่อย ๆ ทรุดนั่งลง
บัวเช็ดน้ำตา “แค่…เหนื่อยกับทุกอย่าง บางทีรู้สึกเหมือนทำดีแค่ไหนก็ไม่มีวันพอ”
“ไม่มีอะไรที่เธอทำไม่ดี” แทนพูดเสียงมั่น แต่ตะกุกตะกัก
บัวเว้นช่วง “ขอบใจ…นายพูดน้อย แต่ทุกคำมัน…มัน…” เธอไม่เสร็จประโยค กระซิบเบา “บางทีฉันอาจต้องเรียนรู้จะอยู่กับความไม่พอใจของตัวเอง”
แทนไม่รู้จะตอบอย่างไร จึงแค่หยิบผ้าเช็ดหน้าให้เธอ บัวรับไว้จ้องมือตัวเองนิ่ง ๆ
เวลาผ่านไปใกล้สอบปลายภาค ความสัมพันธ์ของทั้งสองแน่นแฟ้นมากขึ้น แต่เหมือนมีบางอย่างคั่นกลาง แทนรู้สึกไม่มั่นใจในสิ่งที่ตัวเองมีให้บัว ยิ่งเมื่อเห็นบัวเริ่มสนิทกับนักแสดงชายมากขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่ข่าวลือว่าบัวกับนักแสดงชายคนนั้นอาจจะกำลังคบกันเริ่มแพร่สะพัดในกลุ่มเพื่อน
บัวเงียบลง น้อยพูดลงกว่าเดิม จนเพื่อนเริ่มแซวว่าสองคนนั้นมีปัญหากัน แทนพยายามหาโอกาสคุยกับบัว แต่เธอมักเลี่ยงไปห้องสมุด หรือกลับดึก และไม่ตอบข้อความตามปกติ
คืนหนึ่ง แทนโทรหาบัวแล้วปล่อยเสียงสายยาว ๆ จนตัดสาย ไม่กล้าทำอะไรต่อ ก่อนจะหลับตานอนด้วยความกังวลว่าเขาอาจเสียเธอไปแล้ว
ขณะที่แทนลังเลจะยอมแพ้หรือเปล่า เช้าวันเสาร์ เขาเดินไปยังร้านกาแฟที่บัวทำงาน เห็นบัวยืนเงียบงันหน้าร้าน เท้าของเธอยืนนิ่งไม่เข้มแข็งอย่างเคย
“ต้องการคุยไหม?” แทนถาม แม้เสียงสั่น ๆ
บัวมองมา แววตาเปล่งปนความขอบคุณ “ขอบคุณที่ยังไม่หายไปนะ…”
แทนแค่มองเธอ แล้วพูดเบา “เราไม่เคยหายไปหรอก”
บัววางจานลง ถือผ้ากันเปื้อนแน่น “บางครั้งฉันก็กลัว… กลัวว่าสิ่งที่ตัดสินใจในอดีตจะทำให้เราสองคนไม่เหมือนเดิมอีก”
แทนขยับมือไปวางบนโต๊ะใกล้มือนั้น “อดีตของเราไม่ได้กำหนดทุกอย่างหรอก…ฉันก็มีเรื่องที่เสียใจ นายคิดว่าฉันสมบูรณ์เหรอ?”
บัวหัวเราะหยันตัวเอง “ไม่เคยคิดแบบนั้นหรอก ทุกคนก็มีมุมเศร้าใช่ไหม?”
“ใช่…เราแค่ต้องเรียนรู้จะเดินไปด้วยกัน แม้จะมีบางอย่างที่ยังพูดไม่ได้”
บัวนั่งนิ่งก่อนจะถอนใจ สายตาเธอเปลี่ยนไป “…เราเป็นเพื่อนกันที่ดีมากเลยนะ”
คำว่า “เพื่อน” ทำให้ใจแทนกระตุกเจ็บ อยากจะพูดความกล้าทั้งหมด แต่แล้วก็เลือกเงียบ
หลังวันนั้นทั้งคู่ห่างกันอีกครั้ง แทนกับบัวต่างหลีกเลี่ยงกันโดยอัตโนมัติ วันเวลาผ่านไปฝนสิ้นสุด บรรยากาศร้อนระอุขึ้น แทนทิ้งสมุดโน้ตเล่มเก่าไป เพราะอ่านเท่าไหร่ก็เจอแต่ชื่อเธอ
จนกระทั่งก่อนรับปริญญา สองคนบังเอิญเจอกันที่สนามหญ้ากลางมหาวิทยาลัย ท้องฟ้ายามค่ำเริ่มมืด เสียงจิ้งหรีดกับลมพัดใบไม้ขับกล่อมแทนใจ
“บัว เราเดินเล่นด้วยกันได้ไหม?” แทนถามด้วยเสียงแตกพร่าแต่แน่วแน่
บัวพยักหน้าอย่างช้า ๆ ทั้งสองเดินเงียบ ๆ ใต้ต้นไม้ สนามหญ้าเปียกชื้นเหมือนใจที่ยังไม่แห้ง
“ฉันขอโทษนะ…สำหรับช่วงที่เงียบ ๆ ไป” แทนพูดขึ้นในที่สุด
บัวหยุดเดิน “นายไม่ผิดอะไรเลย แค่…ฉันกลัว กลัวว่าถ้ายอมรับความรู้สึกตัวเองแล้วจะเสียเพื่อนไป”
แทนหยุดเดินเช่นกัน เหงื่อออกที่ฝ่ามือ “ถ้าเราเสี่ยงด้วยกันล่ะ ได้ไหมบัว?”
บัวนิ่ง น้ำตาคลอเบ้าแล้วสะกดกลั้น “…ฉันไม่อยากเสียอะไรอีกแล้ว”
แทนหัวเราะเศร้า ๆ “แต่ถ้าเราไม่ลอง เราจะไม่มีวันรู้เลยนะว่าหัวใจเราคิดตรงกันจริงไหม”
เสียงลมพัดกรูเข้ามา แทนค่อย ๆ ยื่นมือหาบัวช้า ๆ บัวลังเล ทว่าสุดท้ายก็ยื่นมือมากุมใจแทนแน่น ๆ
ปลายนิ้วสั่น ไม่นานก็กลายเป็นอบอุ่น บัวแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดาว “ขอบคุณ…ที่ไม่ทอดทิ้งฉัน แม้ความคิดฉันจะวกวนผิด ๆ มาหลายครั้ง”
แทนบีบมือนั้นหนักแน่น “ขอบคุณที่ให้โอกาสฉันเสมอ”
สองคนยืนข้างกันในความเงียบ กลิ่นสายลมฤดูใหม่แทรกเข้ามาในใจเหมือนการให้อภัยตัวเองและกันและกัน
เสียงหัวใจที่เคยเงียบงัน ค่อย ๆ ดังในจังหวะเดียวกัน ภายใต้ฟ้าที่ไร้สายฝน หัวใจสองดวงเรียนรู้ว่าจะเติบโตไปด้วยกัน จากวันนี้…ตลอดไป
