เงาเงียบใต้เรือนเก่า

เสียงล้อรถบดกับกรวดหน้าบ้านไม้เก่าท่ามกลางป่าเงียบงัน สายลมเย็นเฉียบพัดใบไม้แห้งกรอบกระทบไม้กระดาน จิราภาเปิดประตูรถ หยิบกล่องกระดาษกับกระเป๋าเดินทางออกมาด้วยท่าทีลังเล เธอยืนมองบ้านหลังนั้น บ้านที่ไม่ได้เหยียบย่างมาเกือบสิบปี นับตั้งแต่แม่หายตัวไปและพ่อปิดประตูใส่โลกใบนี้จนตายลงเมื่อเดือนก่อน

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

เธอสูดลมหายใจลึก กลั้นความรู้สึกที่เหมือนมีบางอย่างจ้องมองอยู่จากข้างหน้าต่างชั้นสอง ก่อนจะค่อยๆ เดินขึ้นบันไดไม้กรอบทีละขั้น ประตูหน้าบ้านส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเมื่อผลักเข้าไป กลิ่นอับชื้นของบ้านร้างตลบขึ้นทันที ทุกอย่างยังเหมือนเดิม ราวกับเวลาไม่เคยผ่านไปแม้แต่วันเดียว

“กลับมาแล้วเหรอ” เสียงทุ้มต่ำแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านหลังของบานประตูห้องโถง จิราภาชะงัก หันไปเจอป้าสร้อย ญาติห่างๆ ของเธอที่รับหน้าที่ดูแลบ้านหลังพ่อเสีย “ป้าเพิ่งมาเก็บกวาด” ป้าสร้อยยิ้มบางๆ แต่แววตาดูห่างเหิน

จิราภาวางกล่องลง ถามเสียงเบา “ป้ายังเก็บห้องแม่ไว้เหรอ”

“ไม่มีใครกล้าเข้าไปนานแล้วลูก” ป้าสร้อยว่า ก่อนจะหันหลังกลับไปทางห้องครัว “ถ้าหิว เดี๋ยวป้าทำข้าวให้”

จิราภาเดินสำรวจตัวบ้านอย่างระมัดระวัง พื้นไม้ส่งเสียงกรอบแกรบใต้ฝ่าเท้า แสงแดดลอดผ่านบานหน้าต่างฝุ่นจับจนจางมัว เธอหยุดอยู่หน้าห้องเก็บของเก่า ประตูปิดสนิทแต่เหมือนมีเงารางๆ เคลื่อนไหวอยู่ด้านใน เธอขยับมือจะเปิดแต่หยุดตัวเองไว้

เธอเดินขึ้นชั้นสอง บันไดไม้เก่าแอ่นตัวใต้ร่าง น้ำเสียงของความเงียบรอบตัวเย็นเยียบยิ่งกว่าลม เธอเปิดประตูห้องนอนของตัวเอง ทุกอย่างยังคงเหมือนเมื่อวัยเด็ก ตุ๊กตากระต่ายขาดๆ ตั้งอยู่ข้างหมอน หน้าต่างบานหนึ่งเปิดแง้ม มีเศษกระดาษแผ่นเล็กๆ ปลิวมาติดอยู่บนพื้น เธอหยิบขึ้นมาอ่าน มีแต่ข้อความสั้นๆ ว่า “ขออย่าให้ใครเข้าห้องนี้อีก” ลายมือเหมือนแม่ของเธอ

เสียงรองเท้าป้าสร้อยเดินขึ้นมา ป้าสร้อยยื่นจานข้าวให้ “คืนนี้นอนห้องเก่าตัวเองนะลูก ห้องแม่…อย่าเพิ่งเข้าเลย”

คืนนั้น จิราภานอนกระสับกระส่าย เสียงฟ้าร้องไกลๆ กับเสียงเอี๊ยดอ๊าดของโครงบ้าน ทำให้เธอฝันค้างๆ คาๆ ว่าเห็นเงาดำยืนมองจากปลายเตียง เมื่อลืมตาขึ้น เธอเห็นแสงจันทร์ส่องเงาของบางอย่างผ่านช่องหน้าต่าง เงานั้นยาวเหยียดผิดสัดส่วน เคลื่อนไหวช้าๆ ก่อนจะหายไปเมื่อเธอขยับตัว

ตอนเช้า เธอลงมาชั้นล่าง พบป้าสร้อยนั่งมองออกไปนอกบ้านเงียบๆ “เมื่อคืนฝนตกหนักมากนะ” ป้าสร้อยพูดโดยไม่หันมามอง “เสียงอะไรแปลกๆ หรือเปล่า”

จิราภาลังเล “เหมือนมีคนเดินอยู่บนชั้นสองค่ะ”

ป้าสร้อยถอนหายใจ “บ้านเก่ามันก็แบบนี้แหละ อย่าไปคิดมาก” แต่สายตาที่หลบเลี่ยงแฝงความหวาดระแวงบางอย่าง

บ่ายวันเดียวกัน จิราภาออกไปสำรวจสวนหลังบ้าน พบว่าด้านหลังมีร่องรอยเหมือนมีคนเดินย่ำลงบนดินชื้น รอยเท้าเหล่านั้นนำไปสู่เรือนเล็กๆ ที่เคยเป็นห้องสมุดของแม่ ประตูถูกปิดผนึกด้วยเชือกเก่าๆ เธอยืนลังเล สัมผัสได้ถึงความเย็นวาบที่หลังต้นคอ

จิราภาตัดสินใจเดินกลับเข้าบ้าน พยายามเก็บความรู้สึกแปลกประหลาดที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ จู่ๆ เธอได้ยินเสียงกระซิบเบาๆ ดังขึ้นจากทางห้องนั่งเล่น “อย่ากลับมา…อย่าเข้าไป…” เธอชะงัก หันซ้ายขวา ไม่มีใครอยู่เลย นอกจากเงาของตัวเองในกระจก

คืนนั้น เธอฝันถึงแม่อีกครั้ง แต่คราวนี้ใบหน้าของแม่พร่ามัว มองเห็นเพียงดวงตาคู่นั้นที่เหมือนจะร้องไห้แต่ก็เปี่ยมไปด้วยความโกรธเกรี้ยว เธอลืมตาขึ้นด้วยใจเต้นแรง พบว่าหน้าต่างห้องเปิดกว้าง ทั้งที่เธอปิดมันก่อนนอน

เช้าวันถัดมา เพื่อนเก่าสมัยเด็กชื่อวรรณา แวะมาหา เธอเป็นคนเดียวที่ยังคุยกับจิราภาอยู่หลังจากเหตุการณ์แม่หายตัวไป “แกไหวมั้ย อยู่บ้านนี้คนเดียว” วรรณาถาม น้ำเสียงกึ่งกระซิบกึ่งกลัว

“ฉันไม่รู้ แต่…ฉันเหมือนถูกบังคับให้กลับมา” จิราภาตอบ ดวงตามีร่องรอยของความหลงทาง “แกจำอะไรได้บ้างเกี่ยวกับแม่ฉัน”

วรรณานิ่งไปนาน ก่อนตอบ “คืนสุดท้ายนั้น…ฉันเห็นแม่แกถือกล่องใบหนึ่งเดินออกไปที่เรือนหลังบ้าน แล้วไม่เคยกลับมาอีก”

ป้าสร้อยเดินเข้ามาขัดบทสนทนา “บางอย่างไม่ควรขุดคุ้ย เธอควรปล่อยให้อยู่เงียบๆ” วรรณาทำท่าจะพูดอะไรอีก แต่ป้าสร้อยจ้องตาเธอจนเงียบไป

จิราภาเริ่มสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติรอบบ้านมากขึ้น เช่น มีรอยขีดเขียนบนผนังห้องชั้นล่างที่ไม่เคยมีมาก่อน คำว่า “ขอโทษ” ปรากฏอยู่บนพื้นไม้ใต้โต๊ะกินข้าวแบบลายมือแม่ เธอรู้สึกเหมือนถูกจับตามองตลอดเวลา เสียงกระซิบแผ่วเบากลายเป็นเสียงร้องไห้ที่ได้ยินในยามค่ำคืน

วันหนึ่ง เธอพบป้าสร้อยกำลังนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ในห้องครัว ริมฝีปากขยับพูดกับตัวเองซ้ำๆ ว่า “อย่าให้มันออกมา…อย่าให้มันออกมา…”

จิราภาถาม “ป้าหมายถึงอะไร ใครกันแน่ที่อยู่บ้านนี้”

ป้าสร้อยเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ “ความลับของบ้านมันหนักเกินกว่าที่ใครจะรับไหวลูก ถ้าอยากรู้จริงๆ คืนนี้อย่าออกจากห้องนอน ไม่ว่าได้ยินเสียงอะไร”

คืนนั้น เสียงฝีเท้าดังขึ้นช้าๆ จากทางเดินหน้าห้องนอนของจิราภา เสียงกรอบแกรบบนพื้นไม้ เธอปิดไฟขดตัวอยู่บนเตียง หัวใจเต้นระรัว เงาดำรูปร่างคล้ายมนุษย์เคลื่อนไหวหน้าประตู ก่อนจะเงียบหายไปพร้อมกับเสียงถอนหายใจยาวๆ

เช้าวันต่อมา เธอพบว่าป้าสร้อยหายตัวไป เหลือเพียงกระดาษแผ่นหนึ่งที่เขียนว่า “ขอโทษ ฉันปล่อยให้มันออกมาเอง”

จิราภาตัดสินใจค้นหาคำตอบในเรือนหลังบ้าน เธอพกไฟฉายกับกุญแจผุๆ แอบหยิบมาจากห้องเก็บของ เดินฝ่าหญ้าขึ้นราไปเปิดประตูเรือนเล็กนั้น กลิ่นอับชื้นและความเย็นเฉียบพุ่งใส่หน้า ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป เธอเห็นกล่องไม้เก่าเปื้อนคราบดำวางอยู่กลางห้อง

มือของเธอสั่นขณะเปิดกล่อง กลิ่นธูปเก่าๆ กับเศษกระดาษที่มีข้อความ “ขอโทษที่ทิ้งลูกไว้” วางทับชุดเสื้อผ้าของเด็ก เธอจำได้ว่ามันคือชุดของน้องชายที่ตายไปโดยไม่มีใครพูดถึง

เสียงกระซิบแหลมเล็กก้องขึ้น “อย่าทิ้งฉันอีก…” เงาดำพุ่งออกจากมุมห้อง กระโจนเข้าใส่จิราภา เธอหลับตาแน่น น้ำตาไหลอาบแก้ม แต่เมื่อเธอลืมตาขึ้น เงานั้นกลับหายไป เหลือแต่กลิ่นอายของความโศกเศร้าและความว่างเปล่า

หลังจากวันนั้น จิราภาอยู่กับบ้านเพียงลำพัง เธอได้ยินเสียงร้องไห้และเสียงกระซิบทุกคืน แต่ไม่มีใครปรากฏตัวให้เห็นอีก เธอตัดสินใจอยู่ต่อและดูแลบ้านหลังนี้ต่อไป แม้จะรู้ว่าเงาเงียบใต้เรือนเก่ายังคงเฝ้ามองและรอใครบางคนกลับมาเสมอ