เสียงโทรศัพท์มือถือของโม่เจ้าของมินิมาร์ทในซอยกุหลาบ 8 ดังขึ้นตอนหกโมงเช้า “โม่! ตื่นยัง แกเห็นรถตู้คันขาวเมื่อคืนมั้ย?” เสียงของจง เพื่อนบ้านถัดไปที่ชอบคิดเองไปไกล
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!โม่ถอนหายใจ ยังง่วงอยู่ แต่ว่าไฟความคิดมากในใจลุกโชน “ฉันเห็นนะ แล้วก็แปลกใจว่าขนของอะไรนักหนา กลางคืนกลางวัน เหมือนพวกมีความลับ”
“นั่นสิ! แกว่าเค้าขนของผิดกฎหมายรึเปล่า ดู ๆ แล้วเหมือนไม่ใช่ของบ้าน…” จงลากเสียงเหมือนจะสืบสวน
ตัดไปหน้ามินิมาร์ท ที่โม่กำลังหาเหตุผลมาสอดแนมข้างบ้าน เธอเปิดกล้องวงจรปิดเช็คทุกวินาที “เอ๊ะ ทำไมป้ามณีกับลุงทองพูดอะไรกันแล้วหัวเราะแปลก ๆ สองคนนี้ไม่เคยถูกกัน”
โม่ส่งไลน์ไปหาจง “ป้ามณีกับลุงทองมีอะไรผิดปกติดีมั้ย? วันก่อนยังเถียงกันเรื่องต้นกระบองเพชรอยู่เลย อยู่ดี ๆ ก็มาหัวเราะกันด้านหน้าบ้านเนี่ย น่าสงสัยมาก”
จงพิมพ์ตอบ “ต้องมีเรื่องแน่ ๆ หรือลุงทองโดนขู่? เราต้องสืบ! คืนนี้ฉันเอากล้องส่องทางไกลมา”
ขณะเดียวกัน ที่บ้านลุงทองกับป้ามณี ทั้งสองนั่งนับเงินเหรียญที่เก็บมาจากงานขยะรีไซเคิลเมื่อวันก่อน เสียงป้ามณีถอนหายใจ “เก็บเงินได้นิดเดียวเอง นี่จะพอซื้อของสำหรับ ‘ภารกิจจอบ—‘ เอ้ย! ภารกิจวันเกิดมั้ยเนี่ย”
ทันใดนั้นลูกสาวป้ามณีที่ชื่อเอิงกระซิบมา “แม่พูดเบา ๆ หน่อย เดี๋ยวโม่ได้ยินนะ หนูเห็นพี่โม่ชอบซุ่มดูอะไร ๆ อยู่หน้าบ้านตลอด เชื่อมั้ยคะ”
ลุงทองหัวเราะเล็ก ๆ “เธอนั่นแหละขี้สงสัย ใครเขาจะมาสนใจเรานักหนา เดี๋ยวก็รู้อยู่ดี…”
ด้านโม่ รีเช็คไทม์ไลน์ความเคลื่อนไหวของเพื่อนบ้านใน notes โทรศัพท์ ประหนึ่งเป็นผู้กำกับสืบคดี วันนั้นเธอกวาดสายตาเจอส้มมือใหม่ถอดด้ามที่เพิ่งย้ายเข้ามา ส้มเข้ามาใกล้ด้วยรอยยิ้ม “พี่โม่ ๆ ซักผ้ารึเปล่าคะ? หนูขอยืมไม้หนีบหน่อย เครื่องซักผ้าหนูพัง”
โม่มองซ้ายขวา “เธอแปลก ๆ นะ เมื่อวานก็ถามว่าแถวนี้มีกล้องวงจรปิดไหม วันนี้มาเอาไม้หนีบ หรือเธอกำลัง– อ้อ! ซ่อนอะไรไว้แน่ ๆ!”
ส้มยิ้มงุนงง “ไม้หนีบผ้าเฉย ๆ จริง ๆ พี่… เอ้าไม่เป็นไรค่ะ ถ้าไม่มี—”
แต่โม่ไม่ตอบ รีบเดินไปถามจง จงเพิ่งกลับมาจากตลาดแต่เอาหวีไม้มาแทนผัก “อย่าบอกนะว่าคิดเรื่องนั้นอยู่ ฉันว่าใช่แน่ ทุกคนชอบทำท่าปิดบัง เหมือนเม้น ๆ ในกลุ่มลับที่เราไม่ได้เข้า”
โม่ขมวดคิ้ว “มีกลุ่มลับด้วยเหรอ ใครเป็นแอดมิน แล้วทำไมฉันไม่รู้เรื่องเลย”
จงกระซิบ “หรือเขากำลังจะไล่เราออกจากซอยนี้วะ แกสังเกตมั้ย ตะกร้าใส่ขยะหน้าบ้านก็เปลี่ยนใหม่ ของกินหน้าร้านฉันลูกค้าก็ซื้อเงียบ ๆ เหมือนมีรหัสผ่าน”
เสียงติ๊งจากไลน์กลุ่ม ‘ชาวซอยกุหลาบ 8’ ขึ้นมา “พรุ่งนี้ประชุมฉุกเฉิน ขอให้ทุกบ้านอย่าพลาด!” โม่กอดอก เอ๊ะอะไรอีก?!
คืนนั้นโม่แอบฟังเสียงผ่านฝาผนังบ้าน เพี้ยนจนจะแปลงเป็นสายลับเต็มตัวได้ “…อย่าลืมสัญญาณถุงข้าวสาร…มาก่อนเวลานะ อะไรก็ได้ให้เนียน”
เช้าอีกวัน ประชุมสำคัญเริ่ม โม่กับจงแอบนั่งมุมหลังสุด จงพยายามกลบเกลื่อนทำตัวแนบเนียนแต่ลืมถอดหมวกกันน็อค โม่มองซ้ายขวาเห็นทุกคนเหมือนลอบมองกลับมาบ้าง
ป้ามณีเปิดประชุม “ทุกคนรู้แล้วนะว่าต้องช่วยกัน ตามแผนที่เราซ้อม—เอ้ย ตามที่ตกลง ทุกอย่างต้องไปได้สวย อย่าให้คนเป้าหมายรู้เด็ดขาด!”
เสียงกระซิบกระซาบแบบปิดบังฟังแล้วดูเหมือนจะวางระเบิดแต่จริง ๆ แล้วกำลังตกแต่งการ์ดอยู่ จงทนไม่ไหวกระซิบ “ดูสิ ไม่มีใครพูดกับเราเลย…ต้องใช่แน่ ๆ เขากำลังจะขับไล่เรา”
หลังประชุม โม่เดินกลับบ้านพร้อมจง สองคนร้องเพลงปลอม “พรุ่งนี้เราคงต้องหาที่อยู่ใหม่กันจริง ๆ แล้ว ฉันเกลียดการย้ายบ้านนะ”
เสียงโทรศัพท์จากใครไม่รู้ดังขึ้น “โม่คะ พรุ่งนี้ยุ่งไหมคะ ถ้ามีเวลาขอให้มาที่ลานซอยหน่อยค่ะ มีบางอย่างที่อยากให้ช่วย” โม่อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ตอบไปแบบกล้า ๆ กลัว ๆ
คืนนั้น โม่กับจงเก็บของบางส่วนใส่กล่องเตรียมรู้สึกแปลก ๆ “จริง ๆ ฉันก็แค่อยากถามให้ตรง ๆ ไปเลย แต่ว่า… ฉันกลัวแบบไหนไม่รู้ กลัวเสียหน้าไงนะ”
เช้าวันใหม่ โม่ตื่นเช้ากว่าปกติ ออกมาหน้าประตูเพื่อดูความผิดปกติ ทุกอย่างดูปกติดีกลับดูเงียบเกินไป ไม่มีใครเดินผ่านมา
ทันใดนั้น ส้มโผล่มาตรงรั้วบ้านอย่างฉับพลัน “พี่โม่! อรุณสวัสดิ์ค่ะ เมื่อคืนนี้นอนหลับมั้ยคะ? เอ๊ะ ทำไมทำหน้างง ๆ รึกลัวผีคะ!”
โม่สะดุ้ง ทำเป็นหัวเราะกลบเกลื่อน “อ่า เปล่า ๆ ฉันแค่…เมื่อนอนไม่ค่อยหลับ รู้สึกว่าจะมีอะไรต้องจัดการเยอะน่ะ…”
ส้มพูดขึ้นอีก “วันนี้พี่ต้องมาที่ลานซอยให้ได้นะคะ หนูขอรับรองเลยว่า จะเซอร์ไพรส์มาก ๆ ๆ ๆ “
โม่กับจงกระซิบกันเบา ๆ “หรือว่านี่คือกับดัก…พวกเขาจะรวมตัวเราที่ลานซอยแล้วแจ้งตำรวจ!”
แต่ทั้งคู่ก็ไม่กล้าปฏิเสธ ค่อย ๆ เดินลากกระเป๋าใส่ของใช้จำเป็นราวกับย้ายบ้าน
ทันทีที่เขามาถึงลานซอย เงียบผิดปกติ ทุกบ้านปิดประตูสนิท เหลือแต่เสียงนกกระจิบพอเป็นพิธี
จู่ ๆ ประตูบ้านหลังใหญ่ตรงกลางเปิดออก ผ้าคลุมผืนใหญ่พลางตัวหล่นลงมา ทุกคนกระโดดออกมาพร้อมป้าย ‘สุขสันต์วันเกิดโม่’ ดอกไม้ การ์ด และเค้กวุ้นถ้วยใหญ่!
โม่ตาค้าง จงหอบเหนียวเต็มมือ แล้วกรี๊ดออกมา “ฮะ…หา!!” ก่อนจะอายหน้าแดง เจ้าตัวก็ร้องไห้ปลื้มใจ
ป้ามณีหัวเราะ “เรากลัวแกจะสงสัยไง เลยต้องวางแผนซับซ้อนแบบนี้ ที่จริงก็จะลืมเหมือนกันถ้าไม่มีเอิงกับน้องส้มช่วยตั้งเตือนในไลน์”
โม่ทำหน้างงปนขบขัน “แต่ฉันคิดว่าทุกคนจะรวมกลุ่มขับไล่ฉันออกจากซอย! ฉันถึงกับเก็บของรอไว้แล้วเนี่ย”
ส้มโผล่มาแซวด้วยรอยยิ้ม “อ้าวพี่โม่ ไม่ต้องย้ายบ้านหรอกค่ะ ย้ายมาเป็นเจ้าของงานวันเกิดแทนแล้วกัน!”
เสียงปรบมือดังขึ้น ทุกคนหัวเราะ จงทำหน้าตุ่น ๆ เบาเสียง “แย่ละ ฉันยืมหัวแปรงสีฟันเพื่อนบ้านมาเตรียมย้ายออกด้วยเนี่ย…เดี๋ยวต้องรีบคืนให้”
บรรยากาศซอยกลับมาครึกครื้น โม่หัวเราะท่ามกลางเพื่อนรัก ครอบครัว และเพื่อนบ้าน แต่ยังคงมองรอบ ๆ อย่างระแวงนิด ๆ การเซอร์ไพรส์ครั้งนี้ ทำให้โม่เข้าใจความรักของเพื่อนบ้านว่าหนักแน่นกว่าสิ่งใด
ท้ายที่สุดเอง โม่ยิ้มออกมาแล้วพูดเสียงแผ่ว “ปีหน้าขอเตรียมใจล่วงหน้าหน่อยนะ จะได้ไม่คิดมากอีกแล้ว…มั้ง”
เสียงหัวเราะยังผลัดกันดังต่อไป ประหนึ่งซอยนี้จะไม่มีวันหมดเรื่องวุ่นวายและเสียงหัวเราะเลยสักที
