แสงแดดยามบ่ายอาบทาลงบนพื้นไม้เก่าด้านในหอศิลป์กลางกรุงเทพฯ กลิ่นสีอะคริลิคจาง ๆ ลอยเข้าจมูก ธันวาใช้ขอบแขนเช็ดเหงื่อจากคอ ในขณะที่ฝังตัวเองอยู่หน้าผืนผ้าใบขาวโพลน เขาลังเลจะปาดสีลงไป แม้ใจจะเต้นแรง ส่วนเสียงเพื่อน ๆ รอบตัวก็เบาบางเหมือนอยู่ไกลออกไป
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“นายวาดไปเท่าไรแล้วอ่ะ ธัน” เสียงริน เพื่อนสาวร่างเล็กดังขึ้นใกล้ ๆ เธอเอียงคอ สายตาทะลุถึงใจเขา
ธันวากระพริบตา ตั้งสติ “ยังเลย… เลือกสีไม่ได้” เขาตอบเสียงเบาเหมือนขอโทษ
“ถ้าเลือกไม่ได้ก็ลองป้ายมั่ว ๆ ไปก่อนสิ บางที มันอาจจะพาไปสิ่งที่นายไม่คาดคิด” รินยิ้ม ใบหน้าของเธอเปื้อนสีแดงจากฝ่ามือ บ่งบอกถึงความตั้งใจในงาน
แต่ในหัวธันวากลับได้ยินเสียงหัวเราะหยันจากโต๊ะข้างหลัง ณัฐ—เพื่อนร่วมรุ่นที่ทุกคนต่างกล่าวขวัญถึงฝีมือ แต่มักไม่อาจเข้าใกล้หัวใจเขา
สัมผัสเย็นจากลมแอร์ผ่านหลังคอ ธันวาขยับตัว ยื่นพู่กันลงบนผืนผ้าใบ รอยยิ้มของรินยังติดค้างอยู่ในมุมปาก ก่อนที่ระฆังสตูดิโอจะดังขึ้น ทุกคนหยุดมือเหมือนถูกเวทมนตร์สะกด
เสียงอาจารย์ภูวดลเดินเข้ามา รอยยิ้มอ่อนโยน “วันนี้ขอให้ทุกคนอยู่ช่วยเก็บงานหน่อยนะ เราจะมีนิทรรศการเร็ว ๆ นี้”
ณัฐกลอกตา ถอนหายใจ “นิทรรศการอีกละ จะโชว์ให้ใครดูล่ะ ถ้าไม่มีอะไรใหม่ ๆ ซะบ้าง”
บรรยากาศเงียบชั่วขณะหนึ่ง อาจารย์ปรายตามาค้างที่ธันวาเพียงเสี้ยววินาที แล้วเดินเลยไป มีบางอย่างในสีหน้าของเขาที่ธันวาจับไม่ได้ แต่ก็ยังค้างคา
ตอนจบชั่วโมง ธันวาตั้งใจจะเก็บพู่กัน รินเลิกคิ้ว “วันนี้เครียด ๆ ใช่มั้ย”
“เปล่า แค่…คิดอะไรไม่ออก”
“นายเคยสงสัยมั้ย ทำไมณัฐดูเหมือนจะ…กลัวอะไรบางอย่าง”
“ณัฐไม่กลัวอะไรหรอก” ธันวาพูดอ้อมแอ้ม
“ใครไม่กลัว แค่ซ่อนไว้เก่ง นายก็เหมือนกัน” รินทิ้งประโยคไว้กับอากาศก่อนเดินออกไป
คืนนั้น ธันวากลับถึงห้อง เขาเปิดสมุดสเก็ตซ์เก่า ๆ พลางเสพกลิ่นน้ำมันสนและละเลงสีลงไปช้า ๆ จู่ ๆ มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ธันวาชะงัก หัวใจเต้นแรง สภาพหอพักเวลานั้นเงียบจนน่ากลัว
“ธันวา อยู่นี่ไหม?” เสียงต่ำและขรึมของณัฐ
ธันวาหรี่ประตูให้แง้มพอเห็นแค่เงาของอีกฝ่าย “มีอะไร?”
“เรา…ขอยืมผลงานชุดเก่าได้ไหม” ณัฐเสียงแข็งแต่แววตาวูบไหว
ธันวาเม้มปาก “มันไม่เสร็จ”
“แต่นายวาดดีที่สุด นายไม่เข้าใจใช่ไหมว่าบางที…คนเราก็แค่กลัวว่าทุกอย่างมันจะเลวร้ายลงกว่านี้” เสียงณัฐสั่น
ธันวาปล่อยให้อีกฝ่ายยืนอยู่ในความเงียบ สุดท้ายณัฐเดินหายไป
รุ่งขึ้น ธันวางุนงงเมื่อทุกคนวิ่งวุ่นกลางหอศิลป์ “ณัฐหายไป” เสียงฮือฮาดังระงม รินตะโกนถามหา โดดเด่นเหนือเสียงอื่น ๆ
ธันวาชาไปทั้งร่าง เขาไล่สายตาไปที่ผืนผ้าใบของณัฐ—ไม่มีงาน ไม่มีร่องรอย ไม่มีแม้แต่จานสี ราวกับคนในตำนานที่ถูกลบออกจากโลก
อาจารย์ภูวดลขมวดคิ้ว เข้าสอบถามทีละคน “ใครเจอเขาล่าสุด”
รินมือสั่น พูดยาก “เมื่อคืนแค่เห็นเดินออกไปคนเดียว…แล้ว…”
ธันวากัดริมฝีปาก ตัวสั่นอย่างไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเอง
บรรยากาศมาคุ ทุกคนพยายามสืบหาภาพกล้องวงจรปิด แต่ภายในหอศิลป์นั้นมุมกล้องกลับดับ สายไฟเหมือนถูกตัดหลักฐาน
คืนนั้น ธันวาฝันร้าย เขาเห็นสีแดงปนดำ วาดวนเป็นเกลียวบนผืนผ้าใบขนาดยักษ์ เสียงลอดมาทางโทรศัพท์ “นายทำได้มากกว่านี้ ทำให้งานมีชีวิต”
วันต่อมา อาจารย์ภูวดลแจ้งให้ชั้นปีของเขารวมตัวกัน “ณัฐยังไม่ติดต่อกลับมา ใครพอจะรู้ว่าน้องมีปัญหาอะไรมั้ย”
รินเงียบอยู่ข้างธันวา เธอกุมมือเขาไว้แน่น “ธัน นายรู้ใช่มั้ย ว่าณัฐเคยทะเลาะกับใคร”
ธันวากระอึก ลังเล “…ณัฐไม่ได้ทะเลาะกับใคร เขาแค่…” ติดอยู่ที่ปลายลิ้น
“เขาเคยทะเลาะกับนาย” รินกระซิบเย็นเฉียบ
ฉับพลันภาพในความทรงจำผุดขึ้น—คืนหนึ่งที่ธันและณัฐเถียงกันรุนแรงเรื่องแนวทางของงาน ณัฐหยิบพู่กันปาลงกับพื้น เงียบอยู่นานก่อนจะสบตา ธันวาจำได้ว่าเขาพูดแรงเกินไป
เสียงข้อความไลน์เด้งเตือนสายตา “ถ้าเจอผมกรุณาโทรเบอร์นี้” คือเบอร์แม่ของณัฐ รินอ่านออกเสียงน้ำตาคลอ
ธันวาเดินล่องลอยในหอศิลป์ตามลำพัง ผนังเรียงเต็มด้วยงานวาดที่ยังไม่สมบูรณ์ ราวกับรอคอยเจ้าของ เขายืนหน้าโต๊ะของณัฐ
“นายคิดว่าเขาจะกลับมาไหม” ธันวาพึมพำกับตัวเอง
“ทุกคนเงียบเพราะกลัวจะพูดความจริงไง” เสียงจากข้างหลัง รินยืนรายรอบด้วยความลังเล
ธันวาหยิบสมุดสเก็ตซ์มาเปิดดู—หน้ากระดาษสุดท้าย มีรูปใบหน้าคนกำลังร้องไห้ ลายเส้นไม่เหมือนณัฐ วาดด้วยมือซ้าย …แต่เขาก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนวาด
วันต่อมาเมืองฝนตกพรำ ใจธันวาหนักอึ้ง เขาเดินเข้าไปในสำนักงานอาจารย์ “ผม…ผมขอดูกล้องวงจรปิดได้ไหมครับ”
อาจารย์ภูวดลชะงัก “เธอคิดว่าน่าจะมีอะไรซ่อนอยู่รึ”
“ณัฐ…เขาไม่ได้ไปคนเดียวใช่มั้ยครับ”
อาจารย์วางมือบนโต๊ะ “บางที…ในวงการนี้ ความเงียบคือการปกป้องทั้งสองฝ่าย”
ธันวาขยับปากเหมือนจะพูดแต่ก็หยุด สีหน้าของอาจารย์เหมือนเต็มไปด้วยความลับเก่า ๆ
เย็นนั้นธันวากลับไปที่หอศิลป์ในช่วงค่ำ ไฟในห้องยังเปิดไว้อยู่ เขาสะดุดกับรอยสีแดงเปรอะบนประตูหลังสตูดิโอ
เสียงรองเท้าดังแกร่งออกมาจากมุมมืด “ธันวา” เสียงต่ำเรียกขาน ยังเป็นริน ยืนอยู่พร้อมกับเศษงานวาดชิ้นเล็ก ๆ ในมือ
“นายควรเห็นนี่” เธอยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ มันคือรอยมือเปื้อนสีของณัฐจาง ๆ พร้อมตัวอักษร “ขอโทษ”
“นายเข้าใจมั้ย” น้ำเสียงรินวูบไหว
“เพราะฉัน กับสิ่งที่ฉันพูดวันนั้น” ธันวาตอบเบา ๆ มือกำแน่น
“เพราะนายเลือกที่จะไม่ทำอะไร นายเอาแต่กลัว”
ธันวาเงียบ สายตาปะทะกับเงาของตัวเองในกระจกบานเก่า
“แต่ฉันกลัวจะทำให้ทุกอย่างแย่ลงไปอีก” เขาเอ่ยช้า ๆ
“มันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น—บางครั้งคนที่กลัวสุด ๆ ก็คือคนที่อยู่เฉย ๆ” รินน้ำเสียงสั่น
ธันว่าร่วงลงนั่งเบา ๆ ราวโถมทับอารมณ์เสียใจ สักพักจึงพึมพำ “ฉันอยากขอโทษ อยากตามหาเขา…แต่ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน”
รินถอนหายใจ เธอดึงสมุดวาดจากกระเป๋า “นายไม่เคยเห็นภาพชุดนี้ใช่มั้ย” หน้าแรกคือลายเซ็นณัฐ—แต่เรื่องราวในภาพเต็มไปด้วยเงาทะมึนและรอยแผล
“บางที ณัฐแค่รู้สึกว่าไม่มีที่ของเขาอีกต่อไป” รินพูดเบา ๆ
ธันวาสบตาเพื่อนเขา “แล้วฉันล่ะ ฉันมีสิทธิ์จะขอโอกาสใหม่อีกไหม”
รินสงบนิ่ง “แค่กล้าเริ่ม วาดรูปแรกก็พอ”
เช้าวันถัดไป ธันวาไปที่ถนนด้านหลังหอศิลป์ ตามรอยภาพสุดท้ายในสมุด ณัฐวาดคนกำลังเดินหันหลังให้แสงไฟ เขาตัดสินใจถามคนแถวนั้น จนไปเจอแม่บ้านชรา
“เห็นเด็กผอม ๆ ผมยาว ๆ คนหนึ่งเดินออกทางหลังเมื่อคืนค่ะ เหมือนจะร้องไห้” หญิงแก่พูดพลางมองตาธันวา
ธันวาสูดหายใจ “เขาคงกำลังหนีจากอะไรซักอย่าง”
เขากลับมารวมกลุ่มกับเพื่อน ๆ ที่หอศิลป์ รินกุมมือเขา “เราไปแจ้งความกันดีกว่า ธัน นายไม่ต้องกลัว”
สถานีตำรวจแน่นขนัด ธันวาตอบคำถามเขินอาย เสียงรินเบา ๆ ข้างหู “นายไม่ได้ทำผิดคนเดียวหรอก ทุกคนก็กลัวเหมือนนาย”
การค้นหาถูกจัดขึ้น นักศึกษาหลายคนจัดกลุ่มเดินหาทั่วรอบ ๆ สตูดิโอ สีหน้าทุกคนเคร่งเครียด ธันวารู้สึกถึงน้ำหนักความผิดพลาด ก้าวแต่ละก้าวคือการประจันหน้ากับความกลัว
จนกระทั่งอาทิตย์ตก เขาได้ข่าวจากแม่บ้านว่ามีคนเห็นณัฐอยู่ที่บ้านร้างริมคลอง ธันวิ่งไปทันทีโดยไม่รอใคร รินตามไปแบบหอบหายใจ
เข้าไปในบ้านร้าง กลิ่นฝุ่นจับจมูก แสงจากช่องหน้าต่างซึมเข้ามาเผยให้เห็นร่างหนึ่งนั่งหน้าจืดซีดในมุมห้อง
“ณัฐ!” ธันวาตะโกน น้ำเสียงกระสับกระส่าย
ร่างนั้นเงยหน้าขึ้น ชายหนุ่มผอม กางเกงขาดวิ่น ตาแดงเรืองจ้องมาที่สองคน “มา…ทำไม”
ธันวาหยุดนิ่ง สองมือสั่น “ฉัน…ขอโทษ ที่ปล่อยให้นายอยู่คนเดียว นายเก่งเกินไปจนฉันกลัวจะตามไม่ทัน…”
ณัฐเบือนหน้าหนี รินเดินเข้าประชิด “เราก็ผิด ที่เอาแต่ผลักให้นายเข้าแข่งตลอด จนลืมถามว่านายอยากทำอะไร”
ณัฐกลืนน้ำลาย หนังตาไหว “นายมัน…ขี้ขลาด”
“ถูก ฉันขี้ขลาด แต่ตอนนี้ฉันมาหานายแล้ว ฉันขอโทษจริง ๆ” ธันวาปล่อยน้ำตาไหล
ช่วงเวลานั้นความเงียบแทรกซึม บ้านร้างคล้ายหยุดนิ่ง ณัฐส่ายหน้าเบา ๆ “เรา…กลัวความคาดหวังผู้ใหญ่ กลัวเพื่อน กลัวที่จะผิดหวังเอง”
รินเข้ากอดธันวาเบา ๆ “เราทุกคนกลัวหมดนั่นแหละ แต่ถ้าแกล้าเผชิญ นายจะไม่ต้องวิ่งหนีอีก”
ณัฐหลับตา ถอนหายใจยาว “ขอกลับไปพักที่หอศิลป์ได้ไหม…”
“ได้สิ เดี๋ยวเราบอกอาจารย์เอง”
คืนนั้นทั้งสามเดินกลับโดยเกาะแขนกัน ท่ามกลางแสงไฟเมืองที่แววตาต่างเปลี่ยนไป
ไม่กี่วันต่อมา งานนิทรรศการเปิดขึ้นในหอศิลป์ ธันวานำผลงานของตนติดตั้งในมุมมองสารภาพผิด เขาวาดประสบการณ์ความกลัว การสูญเสีย และการให้อภัยจนผู้มาเยี่ยมต่างซึมซับอารมณ์
ณัฐยืนมองรูปของธันวา พลางยิ้มทั้งน้ำตา “สุดท้าย ใคร ๆ ก็ผิดพลาดได้ แต่เรายังคงวาดชีวิตของตัวเองได้เสมอ”
ภาพสุดท้าย ความทรงจำของวันนั้นคือลายเส้นแสงจากหน้าต่างเก่าสาดลงบนรอยสีกระจัดกระจาย — ชั่วขณะของการให้อภัยและการเปิดรับโอกาสใหม่ ๆ ในชีวิต
